Christelijke geschiedenis: De Raad van Trente in zijn geheel: Sessie XII (12)

Sessie 12: De tweede onder de Soevereine Paus, Julius III., gevierd op de eerste dag van september, MDLI.

De heilige en heilige, oecumenische en algemene Synode van Trente, wettig bijeengekomen in de Heilige Geest, dezelfde legaat en nuntius van de Apostolische Stoel die daar het voorzitterschap bekleedde, die in de voor het laatst gehouden Sessie had verordend dat deze volgende Sessie op deze dag zou worden gevierd en dat verdere zaken moesten worden behandeld; overwegende dat het tot nu toe vertraging heeft opgelopen door de afwezigheid van de illustere Duitse natie, wier belangen in de eerste plaats in het geding zijn, en door het feit dat de assemblage van de Vaders niet talrijk is; zich nu verheugend in de Heer en verdiende dank gevend aan diezelfde Almachtige God, voor de komst, iets voor deze dag, van onze eerbiedwaardige broeders en zonen in Christus, de aartsbisschoppen van Mayence en Treves, verkiezingsvorsten van het heilige Romeinse Rijk, en ook van verscheidene andere bisschoppen van dat land en van andere provincies; en de vaste hoop te koesteren dat heel veel andere prelaten, zowel van Duitsland als van andere naties, door de eisen van hun ambt en door dit voorbeeld binnen enkele dagen zullen arriveren; Het vervolgen van het Concilie in de staat waarin het nu is, terwijl in de voorgaande Zittingen decreten werden uitgevaardigd die betrekking hadden op de zeven sacramenten van de Nieuwe Wet in het algemeen, en op doopsel en bevestiging in het bijzonder, besluit en decreten, dat het zal bespreken en behandelen van het sacrament van de allerheiligste Eucharistie, en ook, wat de Reformatie betreft, van de andere zaken die betrekking hebben op het gemakkelijker en gerieflijker verblijf van prelaten. En het vermaant en spoort alle Vaders aan, dat zij zich intussen, naar het voorbeeld van onze Heer Jezus Christus, overgeven aan vasten en gebed, althans voor zover de menselijke zwakheid dat toelaat, opdat God, die voor eeuwig gezegend is, eindelijk gerustgesteld, de harten van de mensen moge terugbrengen tot de erkenning van Zijn eigen ware geloof, tot de eenheid van de heilige moederkerk en tot de heerschappij van het rechtvaardige leven. In het licht van deze werkzaamheden worden de Vaders aangemoedigd om na te denken over de leringen die tijdens de raad van trent zitting zeven, Hij benadrukte het belang van de Eucharistie als bron van genade en eenheid binnen de Kerk. Bovendien worden ze herinnerd aan hun plechtige plicht om het geloof hoog te houden en aan de geestelijke behoeften van hun gemeenten tegemoet te komen door ijverige bediening en pastorale zorg. Door een geest van samenwerking en toewijding te bevorderen, hoopt de Synode de banden van gemeenschap tussen alle leden van de Kerk te versterken. Terwijl de Synode deze kritische discussies navigeert, moedigt het alle leden aan om zich te verdiepen in de Raad van Trent achtergrondinformatie de historische context en de theologische implicaties van hun beslissingen volledig te begrijpen. Door de uitdagingen te begrijpen waarmee de Kerk tijdens de Reformatie wordt geconfronteerd, zijn de Vaders beter toegerust om zowel traditionele als hedendaagse kwesties aan te pakken die de gelovigen dreigen te verdelen. Uiteindelijk, door gebedsvol onderscheidingsvermogen en een toewijding aan hun gedeelde missie, streven ze ernaar een hernieuwde geest van geloof en eenheid binnen de Kerk te bevorderen. Bovendien moedigt de Synode de Vaders aan om inspiratie te putten uit zitting IV van het Concilie van Trente, waarin de noodzaak van sacramentele genade voor geestelijke voeding en de oproep tot ijverige pastorale zorg aan de orde werden gesteld. Het is van essentieel belang dat zij actief betrokken zijn bij hun gemeenschappen en niet alleen de besproken theologische doctrines bevorderen, maar ook een omgeving van spirituele groei en eenheid bevorderen. Daarbij voorziet de Synode een gerevitaliseerde Kerk, die diep geworteld is in haar tradities en tegelijkertijd de uitdagingen van de hedendaagse wereld omarmt. Terwijl de Vaders zich voorbereiden op de komende beraadslagingen, worden zij opgeroepen zich de diepgaande implicaties van hun werk te herinneren, in het bijzonder zoals verwoord tijdens de raad van trent zitting dertien, waar de centrale plaats van Schrift en Traditie in het leiden van het geloof werd onderstreept. Het is door dit kader dat ze worden aangespoord om hun leringen duidelijk en effectief te verwoorden, ervoor te zorgen dat de gelovigen zijn uitgerust om de complexiteit van de moderniteit te navigeren terwijl ze verankerd blijven in hun overtuigingen. Daarbij ziet de Synode een gerevitaliseerde Kerk, verenigd in missie en doel, standvastig in haar inzet voor het Evangelie. Terwijl de voorbereidingen voor de komende besprekingen zich ontvouwen, benadrukt de Synode het belang van het nadenken over de leringen die tijdens de raad van trent sessie xxiv, die opriep tot een dieper begrip van de relatie tussen geloof en werken in het leven van de gelovige. Door zich met deze kritische inzichten bezig te houden, kunnen de Vaders hun kudden beter begeleiden in het integer en doelgericht uitleven van hun geloof. Deze toewijding aan theologische helderheid en pastorale gevoeligheid zal de Kerk in staat stellen om de vele uitdagingen van het huidige tijdperk met hernieuwde kracht en eenheid aan te gaan.

—