Christelijke geschiedenis: Het Concilie van Trente in zijn geheel: Zitting VII (7)

Het Concilie van Trente in zijn geheelBekijk alle 27 artikelen in deze reeks

Gehouden op de derde dag van de maand maart, MDXLVII.

Proloog.

Voor de voltooiing van de heilzame leer over de Rechtvaardiging, die met algemene instemming van de Vaders in de laatst voorafgaande Zitting werd afgekondigd, leek het passend om de allerheiligste Sacramenten van de Kerk te behandelen, waardoor alle ware rechtvaardigheid begint, of, eenmaal begonnen, wordt vermeerderd, of, indien verloren, wordt hersteld. Met dit doel voor ogen, en om de dwalingen te vernietigen en de ketterijen uit te roeien die in deze onze dagen zijn verschenen met betrekking tot de genoemde allerheiligste sacramenten - zowel die welke zijn herleefd uit de ketterijen die door onze Vaders vanouds werden veroordeeld, als die welke nieuw zijn uitgevonden, en die uiterst schadelijk zijn voor de zuiverheid van de Katholieke Kerk en voor het heil van de zielen - heeft de heilige en gewijde, oecumenische en algemene Synode van Trente, wettig vergaderd in de Heilige Geest, onder voorzitterschap van dezelfde legaten van de Apostolische Stoel, vasthoudend aan de leer van de heilige Schrift, aan de apostolische tradities en aan de instemming van andere concilies en van de Vaders, het passend geacht dat deze huidige canons worden vastgesteld en uitgevaardigd; met het voornemen, met de hulp van de goddelijke Geest, later de overige canons te publiceren die nog ontbreken voor de voltooiing van het werk dat zij is begonnen.

CANON I.-Indien iemand zegt dat de sacramenten van de Nieuwe Wet niet alle door Jezus Christus, onze Heer, zijn ingesteld; of dat het er meer of minder dan zeven zijn, te weten: Doopsel, Vormsel, Eucharistie, Boete, Ziekenzalving, Wijding en Huwelijk; of zelfs dat een van deze zeven niet werkelijk en op de juiste wijze een sacrament is; die zij anathema.

CANON II.-Indien iemand zegt dat deze genoemde sacramenten van de Nieuwe Wet niet verschillen van de sacramenten van de Oude Wet, behalve dat de ceremonies anders zijn en de uiterlijke riten verschillend; die zij anathema.

CANON III.-Indien iemand zegt dat deze zeven sacramenten zodanig aan elkaar gelijk zijn dat het ene op geen enkele wijze waardiger is dan het andere; die zij anathema.

CANON IV.-Indien iemand zegt dat de sacramenten van de Nieuwe Wet niet noodzakelijk zijn voor het heil, maar overbodig; en dat mensen zonder hen, of zonder het verlangen ernaar, door het geloof alleen de genade van de rechtvaardiging van God verkrijgen - hoewel niet alle (sacramenten) inderdaad voor ieder individu noodzakelijk zijn; die zij anathema.

CANON V.-Indien iemand zegt dat deze sacramenten zijn ingesteld enkel om het geloof te voeden; die zij anathema.

CANON VI.-Indien iemand zegt dat de sacramenten van de Nieuwe Wet de genade die zij betekenen niet bevatten; of dat zij die genade niet verlenen aan degenen die er geen belemmering voor opwerpen; alsof het slechts uiterlijke tekenen van genade of rechtvaardigheid waren die door het geloof zijn ontvangen, en zekere kentekenen van de christelijke professie, waardoor gelovigen onder de mensen worden onderscheiden van ongelovigen; die zij anathema.

CANON VII.-If any one saith, that grace, as far as God’s part is concerned, is not given through the said sacraments, always, and to all men, even though they receive them rightly, but (only) sometimes, and to some persons; let him be anathema.

CANON VIII.-Indien iemand zegt dat door de genoemde sacramenten van de Nieuwe Wet de genade niet wordt verleend door de verrichte handeling (ex opere operato), maar dat het geloof alleen in de goddelijke belofte volstaat voor het verkrijgen van genade; die zij anathema.

CANON IX.-Indien iemand zegt dat in de drie sacramenten, te weten Doopsel, Vormsel en Wijding, in de ziel geen merkteken wordt geprent, dat wil zeggen een zeker geestelijk en onuitwisbaar Teken, waardoor zij niet kunnen worden herhaald; die zij anathema.

CANON X.-Indien iemand zegt dat alle christenen de macht hebben om het woord en alle sacramenten te bedienen; die zij anathema.

CANON XI.-Indien iemand zegt dat bij bedienaren, wanneer zij de sacramenten bewerken en toedienen, niet ten minste de intentie vereist is om te doen wat de Kerk doet; hij zij anathema.

CANON XII.-Indien iemand zegt dat een bedienaar die in doodzonde verkeert - mits hij alle essentiële zaken in acht neemt die behoren bij het bewerken of toedienen van het sacrament - het sacrament niet bewerkt of toedient; hij zij anathema.

CANON XIII.-Indien iemand zegt dat de ontvangen en goedgekeurde riten van de Katholieke Kerk, die gewoonlijk worden gebruikt bij de plechtige toediening van de sacramenten, veracht mogen worden, of zonder zonde naar believen door de bedienaren weggelaten mogen worden, of door elke herder van de kerken in andere nieuwe riten veranderd mogen worden; hij zij anathema.

ON BAPTISM

CANON I.-Indien iemand zegt dat de doop van Johannes dezelfde kracht had als de doop van Christus; hij zij anathema.

CANON II.-Indien iemand zegt dat waar en natuurlijk water niet noodzakelijk is voor de doop, en daarom die woorden van onze Heer Jezus Christus verdraait tot een of andere metafoor: "Tenzij iemand opnieuw geboren wordt uit water en de Heilige Geest"; hij zij anathema.

CANON III.-Indien iemand zegt dat in de Roomse kerk, die de moeder en meesteres van alle kerken is, niet de ware leer over het sacrament van de doop aanwezig is; hij zij anathema.

CANON IV.-Indien iemand zegt dat de doop die zelfs door ketters wordt gegeven in de naam van de Vader, en van de Zoon, en van de Heilige Geest, met de intentie om te doen wat de Kerk doet, geen ware doop is; hij zij anathema.

CANON V.-Indien iemand zegt dat de doop vrijblijvend is, dat wil zeggen, niet noodzakelijk voor het heil; hij zij anathema.

CANON VI.-Indien iemand zegt dat iemand die gedoopt is, zelfs als hij dat zou willen, de genade niet kan verliezen, hoe erg hij ook zondigt, tenzij hij niet wil geloven; hij zij anathema.

CANON VII.-Indien iemand zegt dat de gedoopten door de doop zelf slechts verplicht zijn tot het geloof alleen, en niet tot het onderhouden van de gehele wet van Christus; hij zij anathema.

CANON VIII.-Indien iemand zegt dat de gedoopten bevrijd zijn van alle geboden, hetzij geschreven of overgeleverd, van de heilige Kerk, op zodanige wijze dat zij niet gehouden zijn deze te onderhouden, tenzij zij er uit eigen beweging voor hebben gekozen zich daaraan te onderwerpen; hij zij anathema.

CANON IX.-Indien iemand zegt dat de gelijkenis van de doop die zij hebben ontvangen zo aan de mensen moet worden herinnerd, dat zij moeten begrijpen dat alle geloften die na de doop zijn afgelegd, ongeldig zijn uit hoofde van de belofte die reeds in die doop is gedaan; alsof zij door die geloften zowel afbreuk zouden doen aan het geloof dat zij hebben beleden, als aan de doop zelf; hij zij anathema.

CANON X.-Indien iemand zegt dat door de loutere herinnering aan en het geloof in de ontvangen doop, alle zonden die na de doop zijn begaan, worden vergeven of als dadelijk worden beschouwd; hij zij anathema.

CANON XI.-Indien iemand zegt dat de doop, die geldig en rechtmatig is toegediend, moet worden herhaald voor degene die het geloof van Christus onder de ongelovigen heeft verloochend, wanneer hij zich bekeert tot boetvaardigheid; hij zij anathema.

CANON XII.-Indien iemand zegt dat niemand gedoopt mag worden behalve op de leeftijd waarop Christus werd gedoopt, of in het uur van de dood; hij zij anathema.

CANON XIII.-Indien iemand zegt dat kleine kinderen, omdat zij geen actueel geloof bezitten, na de doop niet onder de gelovigen gerekend mogen worden; en dat zij om deze reden opnieuw gedoopt moeten worden wanneer zij de jaren van verstand hebben bereikt; of dat het beter is dat de doop van dergelijke kinderen wordt uitgesteld, in plaats van dat zij, zonder zelf te geloven, gedoopt worden in het geloof van de Kerk alleen; hij zij anathema.

CANON XIV.-Indien iemand zegt dat aan hen die als kind aldus gedoopt zijn, wanneer zij volwassen zijn, gevraagd moet worden of zij willen bekrachtigen wat hun peetouders in hun naam beloofd hebben toen zij gedoopt werden; en dat, indien zij antwoorden dat zij dit niet willen, zij aan hun eigen wil moeten worden overgelaten; en dat zij ondertussen niet tot een christelijk leven gedwongen mogen worden door enige andere straf dan uitsluiting van deelname aan de Eucharistie en de andere sacramenten, totdat zij berouw tonen; hij zij anathema.

CANON I.-Indien iemand zegt dat het vormsel van degenen die gedoopt zijn een ijdele ceremonie is, en niet veeleer een waar en eigen sacrament; of dat het vroeger niet meer was dan een soort catechismus, waarbij degenen die de adolescentie naderden rekenschap gaven van hun geloof in het aangezicht van de Kerk; hij zij anathema.

CANON II.-Indien iemand zegt dat zij die enige kracht toeschrijven aan het heilige chrisma van het vormsel, de Heilige Geest beledigen; hij zij anathema.

CANON III.-Indien iemand zegt dat de gewone bedienaar van het heilig vormsel niet de bisschop alleen is, maar iedere willekeurige priester; hij zij anathema.

TWEEDE DECREET

Dezelfde heilige en gewijde Synode, onder voorzitterschap van dezelfde legaten, met het voornemen om, tot lof van God en de groei van de christelijke religie, het werk voort te zetten dat zij is begonnen met betrekking tot residentie en hervorming, heeft het goed gevonden het volgende te verordenen - met behoud van de autoriteit van de Apostolische Stoel in alle zaken.

Niemand zal worden aangenomen voor het bestuur van kathedrale kerken, tenzij hij geboren is uit een wettig huwelijk, van volwassen leeftijd is, en begiftigd is met waardigheid van zeden en kennis van letters, in overeenstemming met de constitutie van Alexander III, die begint met "Cum in cunctis", afgekondigd in het Concilie van Lateranen.

Niemand, ongeacht zijn waardigheid, rang of voorrang, zal vermoeten, in strijd met de instellingen van de heilige canons, tegelijkertijd meerdere metropolitane of kathedrale kerken te aanvaarden en te houden, hetzij bij titel, in commendam, of onder enige andere naam; aangezien hij als uiterst gelukkig moet worden beschouwd wiens lot het is om één kerk goed en vruchtbaar te besturen, tot heil van de zielen die aan hem zijn toevertrouwd. Wat betreft degenen die nu meerdere kerken houden in strijd met de strekking van dit decreet, zij zullen verplicht zijn, met behoud van de kerk van hun voorkeur, de rest binnen zes maanden af te staan indien deze ter vrije beschikking staan van de Apostolische Stoel, en in andere gevallen binnen een jaar; anders zullen die kerken, met uitzondering van de laatst verkregen kerk, vanaf dat moment als vacant worden beschouwd.

Lagere kerkelijke ambten, vooral die waaraan de zielzorg is verbonden, zullen worden verleend aan waardige en bekwame personen die ter plaatse kunnen resideren en de genoemde zorg persoonlijk kunnen uitoefenen; in overeenstemming met de constitutie van Alexander III in het Concilie van Lateranen, die begint met "Quia nonnulli"; en die andere van Gregorius X, gepubliceerd in het Algemeen Concilie van Lyon, die begint met "Licet Canon". Een collatie of voorziening die anders is gedaan, zal volledig nietig zijn: en de gewone collator moet weten dat hij zelf de straffen zal oplopen die zijn vastgelegd in de constitutie van het Algemeen Concilie (van Lateranen), die begint met "Grave nimis".

Eenieder die zich in de toekomst vermetelt om tegelijkertijd meerdere ambten of anderszins onverenigbare kerkelijke beneficiën te aanvaarden of te behouden, hetzij door een vereniging voor het leven, of in eeuwigdurende commendam, of onder welke andere naam of titel dan ook, in strijd met de bepalingen van de heilige Canons, en in het bijzonder de Constitutie van Innocentius III, beginnend met De multa, zal ipso jure van de genoemde beneficiën worden vervallen verklaard, overeenkomstig de beschikking van de genoemde constitutie, en ook krachtens de huidige Canon.

De houders van meerdere beneficiën met zielzorg dienen hun dispensaties te tonen aan de Ordinarius, die de kerken zal voorzien van een vicaris, aan wie een passend deel van de opbrengsten wordt toegewezen.

De Ordinarii van de plaatsen zullen allen die meerdere ambten of anderszins onverenigbare kerkelijke beneficiën bekleden, strikt dwingen hun dispensaties te tonen; en zij zullen anderszins handelen volgens de Constitutie van Gregorius X, gepubliceerd in het Algemeen Concilie van Lyon, beginnend met Ordinarii, welke (Constitutie) deze heilige Synode meent te moeten vernieuwen, en ook vernieuwt; daaraan toevoegend dat de genoemde Ordinarii er op alle mogelijke manieren voor moeten zorgen, zelfs door het aanstellen van geschikte vicarissen en door het toewijzen van een passend deel van de opbrengsten, dat de zielzorg op geen enkele wijze wordt verwaarloosd, en dat de genoemde beneficiën op geen enkele wijze worden beroofd van de diensten die hen verschuldigd zijn: geen enkel beroep, privilege of vrijstelling, zelfs niet met een commissie van speciale rechters en verbodsbepalingen daarvan, zal voor wie dan ook van nut zijn in de bovengenoemde zaken.

Eeuwigdurende verenigingen die binnen veertig jaar zijn aangegaan, kunnen door de Ordinarii, als gedelegeerden van de Apostolische Stoel, worden onderzocht, en die welke door misleiding of verzwijging zijn verkregen, zullen nietig worden verklaard. Nu wordt vermoed dat diegene die binnen de genoemde periode zijn verleend en nog niet geheel of gedeeltelijk ten uitvoer zijn gelegd, op misleidende wijze zijn verkregen, evenals die welke voortaan op verzoek van wie dan ook zullen worden aangegaan, tenzij het zeker is dat ze zijn aangegaan om wettige of anderszins redelijke redenen, die moeten worden geverifieerd voor de Ordinarius van de plaats, waarbij de betrokkenen worden opgeroepen: en daarom zullen (dergelijke verenigingen) in het geheel geen kracht hebben, tenzij de Apostolische Stoel anders heeft verklaard.

Verenigde kerkelijke beneficiën zullen worden gevisiteerd: de zielzorg daarvan zal worden uitgeoefend door zelfs eeuwigdurende vicarissen; die daartoe zullen worden aangesteld met een deel van de opbrengsten, dat zelfs op een specifiek eigendom kan worden toegewezen.

Kerkelijke beneficiën met zielzorg, die altijd verenigd en verbonden blijken te zijn aan kathedrale, collegiale of andere kerken, of aan kloosters, beneficiën, colleges of andere vrome plaatsen van welke aard dan ook, zullen elk jaar worden gevisiteerd door de Ordinarii van die plaatsen; die zich ijverig zullen inzetten om ervoor te zorgen dat de zielzorg prijzenswaardig wordt uitgeoefend door bekwame vicarissen, en dat zelfs eeuwigdurende, tenzij de genoemde Ordinarii het voor het welzijn van de kerken raadzaam achten dat het anders is - welke (vicarissen) daartoe door die Ordinarii zullen worden aangesteld, met een voorziening bestaande uit een derde deel van de opbrengsten, of een groter of kleiner deel, naar het oordeel van de genoemde Ordinarii, welk (deel) zelfs op een specifiek eigendom moet worden toegewezen; geen enkel beroep, privilege, vrijstelling, zelfs niet met een commissie van rechters en verbodsbepalingen daarvan, zal van enig nut zijn in de bovengenoemde zaken.

De Ordinarii van de plaatsen zullen verplicht zijn elk jaar, met apostolisch gezag, alle kerken te visiteren, op welke wijze dan ook vrijgesteld; en door passende wettelijke middelen te voorzien dat al wat reparatie behoeft, wordt gerepareerd; en dat die kerken op geen enkele wijze worden beroofd van de zielzorg, indien die daaraan verbonden is, of van andere diensten die hen verschuldigd zijn; - waarbij alle beroepen, privileges, gewoonten, zelfs die welke een verjaring van onheuglijke tijden hebben, commissie van rechters en verbodsbepalingen daarvan, volledig terzijde worden geschoven.

Degenen die zijn bevorderd tot de grotere kerken zullen de wijding ontvangen binnen de door de wet voorgeschreven tijd, en eventuele verleende uitstelperiodes die langer duren dan zes maanden, zullen voor niemand van nut zijn.

When a See is vacant, ## CHAPTERs shall not grant ‘reverends’ to any unless straitened because of a Benefice obtained, or about to be obtained: various penalties on contraveners.

It shall not be lawful for ## CHAPTERs of churches, when a see is vacant, to grant,-whether by ordinance of common law, or by virtue of any privilege or custom whatsoever,-a license for ordination, or letters dimissory, or “reverend,” as some call them, within a year from the day of that vacancy, to any one who is not straitened (for time), by occasion of some ecclesistical benefice received, or about to be received. Otherwise, the contravening ## CHAPTER shall be subjected to an ecclesiastical interdict; and the persons so ordained, if they have been constituted in minor orders, shall not enjoy any clerical privilege, especially in criminal causes; whilst those constituted in the greater orders shall be, ipso jure, suspended from the exercise thereof, during the pleasure of the next appointed prelate.

Faculteiten om door welke prelaat dan ook te worden bevorderd (tot de wijdingen), zullen alleen van nut zijn voor degenen die een wettige reden hebben - die in hun brieven moet worden vermeld - waarom zij niet door hun eigen bisschoppen kunnen worden gewijd; en zelfs dan zullen zij niet worden gewijd dan door een bisschop die in zijn eigen bisdom verblijft, of door degene die voor hem de pontificale functies uitoefent, en na een voorafgaand zorgvuldig onderzoek te hebben ondergaan.

Faculteiten die zijn verleend om niet te worden bevorderd (tot de wijdingen) zullen slechts voor een jaar geldig zijn, behalve in de gevallen waarin de wet voorziet.

Individuen door wie dan ook gepresenteerd, zullen niet worden aangesteld zonder voorafgaand te zijn onderzocht en goedgekeurd door de Ordinarius; met bepaalde uitzonderingen.

Personen die gepresenteerd, gekozen of genomineerd zijn door welke geestelijken dan ook, zelfs door Nuntii van de Apostolische Stoel, zullen niet worden aangesteld, bevestigd in, of toegelaten tot welke kerkelijke beneficiën dan ook, zelfs niet onder het voorwendsel van enig privilege of gewoonte, die zelfs een verjaring van onheuglijke tijden kan hebben, tenzij zij eerst zijn onderzocht en geschikt bevonden door de Ordinarii van de plaatsen. En niemand zal zich door middel van een beroep kunnen onttrekken aan de verplichting om dat onderzoek te ondergaan. Degenen echter die gepresenteerd, gekozen of genomineerd zijn door universiteiten of door colleges voor algemene studies, zijn hiervan uitgezonderd.

In zaken betreffende vrijgestelde personen dient de Constitutie van Innocentius IV, beginnend met Volentes, zoals uiteengezet in het algemene Concilie van Lyon, in acht te worden genomen. Deze heilige en gewijde Synode is van mening dat deze Constitutie vernieuwd dient te worden en vernieuwt deze hierbij; met de toevoeging dat in civiele zaken met betrekking tot lonen en personen in nood, geestelijken, ongeacht of zij seculier zijn of regulieren die buiten hun klooster leven - hoe zij ook zijn vrijgesteld, en zelfs als zij ter plaatse een speciale rechter hebben die door de Apostolische Stoel is aangesteld; en in andere zaken, indien zij niet over een dergelijke rechter beschikken - voor de Ordinarii van de plaatsen kunnen worden gedaagd en via de juridische weg kunnen worden gedwongen te betalen wat zij verschuldigd zijn; waarbij geen enkel privilege, vrijstelling, commissie van conservatoren of verbodsbepalingen daartegen enige kracht van wet hebben in strijd met de voornoemde (reglementen).

De Ordinarii dienen ervoor te zorgen dat alle soorten hospitalen, zelfs de vrijgestelde, getrouw worden bestuurd door hun beheerders.

De Ordinarii dienen ervoor te zorgen dat alle hospitalen, onder welke naam dan ook en op welke wijze dan ook vrijgesteld, getrouw en ijverig worden bestuurd door hun eigen beheerders: hierbij de vorm van de Constitutie van het Concilie van Vienne in acht nemend, die begint met Quia contingit, welke deze heilige Synode passend achtte te vernieuwen en hierbij vernieuwt, tezamen met de daarin vervatte afwijkingen.

Deze heilige en gewijde Synode heeft tevens besloten en verordend dat de eerstvolgende Zitting zal worden gehouden en gevierd op donderdag, de vijfde dag na de komende zondag in Albis (Beloken Pasen), zijnde de eenentwintigste dag van de maand april van het huidige jaar, MDXLVII.

BULL WITH FACULTY TO TRANSFER THE COUNCIL

Paulus, bisschop, dienaar van de dienaren Gods, aan onze eerbiedwaardige broeder Giammaria, bisschop van Palestrina, en aan onze geliefde zonen, Marcellus van de titel van het Heilig Kruis in Jeruzalem, priester, en Reginald van Santa Maria in Cosmedin, diaken, kardinalen, onze Legaten a latere, en die van de Apostolische Stoel, heil en apostolische zegen.

We, by the providence of God, presiding over the government of the universal Church, though with merits unequal thereunto, account it a part of our office that, if anything of more than common moment have to be settled touching the Christian commonweal, it be done not only at a suitable season, but also in a convenient and fit place. Wherefore, whereas We lately, with the advice and consent of our venerable brethren the cardinals of the holy Roman Church,-upon hearing that peace had been made between our most dear sons in Christ, Charles the Emperor of the Romans, ever august, and Francis the most Christian King of the French,-took off and removed the suspension of the celebration of the sacred oecumenical and universal Council, which we had on another occasion, for reasons then stated, indicted with the advice and consent aforesaid, for the city of Trent, and which was, for certain other reasons at that time also named, suspended, upon the like advice and consent, unto another more opportune and suitable time to be declared by us: being ourselves unable, from being at that time lawfully hindered, to repair to the above-named city in person, and to be present at that Council, We, by the same advice, appointed and deputed you as Legates a latere on our behalf and that of the Apostolic See, in that Council; and we sent you unto that same city as angels of peace, as in divers our letters thereupon is more fully set forth: wishing to provide seasonably that so holy a work as the celebration of such a Council may not be hindered through the incommodiousness of the place, or otherwise in any other manner, We, of our proper motion, and certain knowledge, and the plenitude of apostolic authority, and with the advice and consent aforesaid, by the tenor of these presents do, with apostolic authority, concede to you all together, or to two of you, upon the other being detained by a lawful impediment, or maybe absent therefrom, full and unrestrained power and faculty, to transfer and change, when soever you shall see cause, the aforesaid Council from the city of Trent to any other more Convenient, suitable, or safe City, as to you shall seem fit, and to suppress and dissolve that which is held in the said city of Trent; as also to prohibit, even under ecclesiastical pains and censures, the prelates and other members of the said Council, from proceeding to any further measures therein in the said sity of Trent; and also to continue, hold, and celebrate the same Council in the other city as aforesaid unto which it shall have been transferred and changed, and to summon thereunto the prelates and other members of the said Council of Trent, even under the pain of perjury and of the other penalties named in the letters of Indiction of that Council; to preside and proceed, in the Council thus translated and changed, in the name and by the authority aforesaid, and to perform, regulate, ordain, and execute the other things mentioned above, and the things thereunto necessary and suitable in accordance with the contents and tenor of the previous letters which have been on other occasion addressed unto you: declaring that We will hold as ratified and pleasing whatsoever by you shall have been done, regulated, ordained, in the matters aforesaid, and will, with God’s help, cause it to be inviolably observed; any apostolical Constitutions and ordinances, and other things whatsoever to the contrary notwithstanding. Wherefore, let no one soever infringe this letter of our grant, or with rash daring go contrary thereto. But if any one shall presume to attempt this, let him know that he will incur the indignation of Almighty God, and of the blessed Peter and Paul, His apostles. In light of these provisions, it is essential that the discussions and decisions made during the council be firmly rooted in the teachings of the Holy Scriptures and the traditions of the Church. As we look forward to the upcoming decisions at the concilie van trente zitting acht, moge de leiding van de Heilige Geest ons pad verlichten, zodat de resultaten de waarheid en integriteit van ons geloof weerspiegelen. Laten wij deze heilige vergadering daarom benaderen met eerbied en een toewijding aan eenheid in Christus, waarbij wij voortdurend Zijn wijsheid zoeken in elke behandelde zaak. Bovendien benadrukken wij, als getuigenis van het belang van deze missie, dat de besluiten die tijdens de concilie van trente zitting negen moeten door alle aanwezige leden worden nageleefd. Wij vertrouwen u de verantwoordelijkheid toe om ervoor te zorgen dat de discussies in deze heilige vergadering leiden tot een vernieuwing van het geloof en de eenheid van de Kerk. Mogen uw acties een geest van samenwerking en begrip onder de prelaten bevorderen voor het welzijn van de christelijke gemeenschap. Bovendien bevestigen wij dat alle besluiten die tijdens de Concilie van Trente sessie 25 zullen het gewicht van ons apostolisch gezag dragen en moeten door alle deelnemers worden nageleefd. Het is noodzakelijk dat de eenheid van de Kerk door deze procedures wordt gehandhaafd, zodat de waarheden van ons geloof worden bewaard en verkondigd. Laten alle leden standvastig blijven in hun toewijding om de resoluties van deze heilige vergadering te handhaven.

Given at Rome, at St. Peter’s, in the year of the Lord’s Incarnation MDXLVII, on the eighth of the calends of March, in the eleventh year of our Pontificate.

FAB. BISSCHOP VAN SPOL. B. MOTTA.

—

Meer uit deze reeksHet Concilie van Trente in zijn geheelBekijk alle 27 artikelen