
Sessie 21: OVER DE COMMUNIE
EERSTE DECREET
Zijnde de vijfde onder de Opperste Paus, Pius IV, gevierd op de zestiende dag van juli, MDLXII.
De heilige, oecumenische en algemene Synode van Trente, wettig bijeengekomen in de Heilige Geest, onder voorzitterschap van dezelfde legaten van de Apostolische Stoel, heeft, aangezien er met betrekking tot het ontzagwekkende en allerheiligste sacrament van de Eucharistie op verschillende plaatsen door de goddeloze listen van de duivel bepaalde monsterlijke dwalingen zijn verspreid, waardoor in sommige provincies velen van het geloof en de gehoorzaamheid aan de Katholieke Kerk zijn afgeweken, passend geacht dat wat betreft de communie onder beide gedaanten en de communie van kinderen, hier uiteengezet wordt. Daarom verbiedt zij alle gelovigen in Christus om voortaan te vermoeden anders over deze zaken te geloven, te onderwijzen of te prediken dan in deze decreten is uitgelegd en gedefinieerd.

HOOFDSTUK I. Dat leken en geestelijken, wanneer zij niet offeren, uit goddelijk recht niet verplicht zijn tot de communie onder beide gedaanten.
Daarom verklaart en onderwijst deze heilige Synode, onderricht door de Heilige Geest, die de geest van wijsheid en inzicht, de geest van raad en godsvrucht is(f), en het oordeel(g) en het gebruik van de Kerk zelf volgend, dat leken, en geestelijken wanneer zij niet consacreren(h), niet door enig goddelijk voorschrift verplicht zijn om het sacrament van de Eucharistie onder beide gedaanten te ontvangen; en dat er op geen enkele wijze aan getwijfeld kan worden, zonder schade aan het geloof(l), dat de communie onder één van beide gedaanten voldoende is voor hen tot zaligheid. Want hoewel Christus, de Heer, bij het laatste avondmaal dit eerbiedwaardige sacrament in de gedaante van brood en wijn heeft ingesteld en aan de apostelen heeft overgeleverd, strekt die instelling en overlevering er niet toe dat alle gelovigen van de Kerk door de instelling(k) van de Heer verplicht zijn beide gedaanten te ontvangen. Maar evenmin wordt uit dat betoog in het zesde hoofdstuk van Johannes - hoe het ook volgens de verschillende interpretaties van de heilige Vaders en Doctoren begrepen wordt - terecht afgeleid dat de communie onder beide gedaanten door de Heer geboden was: want Hij die zei: Tenzij gij het vlees van de Zoon des mensen eet en zijn bloed drinkt, zult gij het leven niet in u hebben (v. 54), zei ook: Wie dit brood eet, zal in eeuwigheid leven (v. 59); en Hij die zei: Wie mijn vlees eet en mijn bloed drinkt, heeft het eeuwige leven (v. 55), zei ook: Het brood dat Ik zal geven, is mijn vlees voor het leven van de wereld (v. 52); en ten slotte: Hij die zei: Wie mijn vlees eet en mijn bloed drinkt, blijft in Mij en Ik in hem (v. 57), zei niettemin: Wie dit brood eet, zal in eeuwigheid leven (v. 59).

HOOFDSTUK II. De macht van de Kerk met betrekking tot de bediening van het Sacrament van de Eucharistie.
Zij verklaart voorts dat deze macht altijd in de Kerk is geweest, dat zij bij de bediening van de sacramenten, terwijl hun wezen onaangetast blijft(l), kan verordenen of veranderen wat zij maar het meest doelmatig oordeelt voor het nut van degenen die ze ontvangen, of voor de verering van de genoemde sacramenten, al naar gelang het verschil in omstandigheden, tijden en plaatsen. En dit schijnt de Apostel niet onduidelijk te hebben aangeduid wanneer hij zegt: Laat een mens ons zo beschouwen, als dienaren van Christus en beheerders van de geheimenissen van God(m). En inderdaad is het voldoende duidelijk dat hijzelf deze macht uitoefende, zoals in vele andere zaken, zo ook met betrekking tot dit sacrament; wanneer hij, na bepaalde zaken betreffende het gebruik ervan te hebben verordend, zegt: De rest zal ik regelen wanneer ik kom(n). Daarom heeft de heilige Moeder de Kerk, wetende van deze haar autoriteit in de bediening van de sacramenten, hoewel het gebruik van beide gedaanten vanaf het begin van de christelijke religie niet ongewoon was, toch, in de loop der tijd, nu dat gebruik reeds zeer wijdverbreid veranderd was, bewogen door gewichtige en rechtvaardige redenen, dit gebruik van communiceren onder één(o) gedaante(p) goedgekeurd en verordend dat het als een wet moest worden gehouden; die het niet geoorloofd is te verwerpen of naar believen te veranderen zonder de autoriteit van de Kerk zelf.

HOOFDSTUK III. Dat Christus geheel en al, en een waar Sacrament, onder beide gedaanten worden ontvangen.
Zij verklaart bovendien dat, hoewel, zoals reeds gezegd is, onze Verlosser bij dat laatste avondmaal dit sacrament in twee gedaanten heeft ingesteld en aan de apostelen heeft overgeleverd, toch erkend moet worden dat Christus in zijn geheel en een waar sacrament onder slechts één van beide gedaanten worden ontvangen; en dat daarom, wat de vrucht ervan betreft, zij die slechts één gedaante ontvangen, niet worden beroofd van enige genade die noodzakelijk is voor de zaligheid.

HOOFDSTUK IV. Dat kleine kinderen niet verplicht zijn tot sacramentele Communie.
Ten slotte onderwijst deze zelfde heilige Synode dat kleine kinderen, die het gebruik van hun verstand nog niet hebben bereikt, niet door enige noodzaak verplicht zijn tot de sacramentele communie van de Eucharistie: aangezien zij, wedergeboren door het bad van de doop en ingelijfd bij Christus, op die leeftijd de genade die zij reeds hebben verkregen om kinderen van God te zijn, niet kunnen verliezen. De oudheid moet echter niet worden veroordeeld als zij op sommige plaatsen op een gegeven moment dat gebruik in acht nam; want zoals die allerheiligste Vaders een aannemelijke(q) reden hadden voor wat zij deden met betrekking tot hun tijden, zo moet zeker zonder discussie geloofd worden dat zij dit deden zonder enige noodzaak daarvan voor de zaligheid(r).

OVER DE COMMUNIE ONDER BEIDE GEDAANTEN, EN OVER DE COMMUNIE VAN ZUIGELINGEN

CANONS
CANON I. – Indien iemand zegt dat, door het gebod van God of door de noodzaak van de zaligheid, alle en elk van de gelovigen van Christus beide gedaanten van het allerheiligste sacrament moeten ontvangen wanneer zij niet consacreren; hij zij anathema.
CANON II. – Indien iemand zegt dat de heilige Katholieke Kerk niet door rechtvaardige oorzaken en redenen ertoe gebracht is om leken, en ook geestelijken wanneer zij niet consacreren, onder de gedaante van brood alleen te laten communiceren; hij zij anathema.
CANON III. – Indien iemand ontkent dat Christus in zijn geheel – de bron en auteur van alle genaden – onder de ene gedaante van brood wordt ontvangen; omdat Hij – zoals sommigen ten onrechte beweren – niet volgens de instelling van Christus zelf onder beide gedaanten wordt ontvangen; hij zij anathema.
CANON IV. – Indien iemand zegt dat de communie van de Eucharistie noodzakelijk is voor kleine kinderen, voordat zij de jaren van onderscheidingsvermogen hebben bereikt; hij zij anathema. Wat betreft die twee artikelen die bij een andere gelegenheid zijn voorgesteld, maar die nog niet zijn besproken; namelijk of de redenen waardoor de heilige Katholieke Kerk ertoe werd gebracht om leken, en ook priesters wanneer zij niet celebreren, onder de ene gedaante van brood alleen te laten communiceren, zodanig zijn dat men daaraan moet vasthouden, dat het gebruik van de kelk aan niemand onder geen enkele voorwaarde mag worden toegestaan; en of, in het geval dat het, om redenen die passen bij en in overeenstemming zijn met de christelijke naastenliefde, blijkt dat het gebruik van de kelk aan enig volk of koninkrijk moet worden verleend, dit onder bepaalde voorwaarden moet worden toegestaan; en wat die voorwaarden zijn: deze zelfde heilige Synode reserveert dit voor een andere tijd – voor de vroegst mogelijke gelegenheid die zich zal voordoen – om onderzocht en gedefinieerd te worden.

OVER DE KERKHERVORMING

TWEEDE DECREET
Proloog.
Dezelfde heilige, oecumenische en algemene Synode van Trente, wettig bijeengekomen in de Heilige Geest, onder voorzitterschap van dezelfde legaten van de Apostolische Stoel, heeft passend geacht dat, tot lof van de Almachtige God en ter verfraaiing van de heilige Kerk, de volgende zaken op dit moment worden verordend met betrekking tot de Hervorming. In het licht van de dringende behoeften van de gelovigen en de vereiste voor een diepere toewijding aan de geloofspunten, heeft de concilie van twaalf sessie vijfentwintig besloten de kwesties rond de kerkelijke tucht en de bediening van de sacramenten aan te pakken. Dit is bedoeld om ervoor te zorgen dat de Kerk een baken van waarheid en morele integriteit blijft in een wereld die vaak vol verwarring en tweedracht is. Door deze hervormingen in te voeren, hoopt men dat de gelovigen mogen groeien in hun toewijding en begrip van de goddelijke mysteries. Met dit doel voor ogen heeft de concilie van trente sessie drieëntwintig een reeks decreten vastgelegd die ontworpen zijn om de integriteit en zuiverheid van het geloof te waarborgen. Het is met grote plechtigheid dat deze bepalingen worden uitgevaardigd, gericht op het aanpakken van de dringende behoeften van de Kerk in een tijd van uitdaging en verwarring. Door deze gezamenlijke inspanning streeft de Synode er niet alleen naar om de leerstellige waarheid te handhaven, maar ook om het geestelijk leven van de gelovigen te revitaliseren. Deze gewaardeerde vergadering, die de dringende behoefte aan vernieuwing en duidelijkheid in de leer erkent, stelt hierbij richtlijnen vast om de uitdagingen waar de Kerk voor staat aan te pakken. In het bijzonder de besluiten genomen in de Concilie van Trente sessie 22 streven naar het versterken van het geestelijk leven van de gelovigen en het herstellen van de eenheid binnen de geestelijkheid. Door deze hervormingen door te voeren, bevestigen wij onze toewijding om de leer van Christus en de tradities van de Kerk hoog te houden. Daarbij benadrukt de Synode het belang van effectieve catechese en pastorale zorg, zodat alle leden van de Kerk goed zijn toegerust om de complexiteit van het hedendaagse leven te navigeren. De concilie van trente zitting xxiv dient als een cruciaal moment in dit streven, waarbij de noodzaak van toegankelijke leerstellingen die resoneren met de leken wordt versterkt. Door een dieper begrip van geloof en praktijk te bevorderen, streven wij ernaar een vernieuwde geest van gemeenschap en samenwerking onder alle gelovigen te cultiveren.

HOOFDSTUK I.
Bisschoppen zullen zowel wijdingen verlenen als dimissoriale brieven en getuigschriften kosteloos verstrekken: hun dienaren zullen daar niets voor ontvangen, en notarissen slechts datgene wat in dit decreet is vastgelegd.
Aangezien de kerkelijke orde vrij moet zijn van elke verdenking van hebzucht, zullen noch bisschoppen, noch anderen die wijdingen verlenen, noch hun dienaren, onder welk voorwendsel dan ook, iets ontvangen voor de verlening van enige vorm van wijding, zelfs niet voor de tonsuur, noch voor dimissoriale brieven of getuigschriften, noch voor het zegel, noch voor enige andere zaak, zelfs niet als het vrijwillig wordt aangeboden. En notarissen – alleen op die plaatsen waar het prijzenswaardige gebruik om niets te ontvangen niet heerst – zullen slechts het tiende deel van een gouden kroon (aureus) mogen ontvangen voor elke dimissoriale brief of getuigschrift; mits er geen salaris aan hen is toegewezen voor de uitoefening van dit ambt; en mits er geen enkel voordeel uit de betalingen aan de notaris, direct of indirect, aan de bisschop kan toevallen uit de verlening van genoemde wijdingen. Want in dit geval verordent de Synode dat zij verplicht zijn hun arbeid geheel kosteloos te verrichten; waarbij alle tegengestelde belastingen, en alle statuten en gebruiken, zelfs als ze van onheuglijke tijden zijn, van alle plaatsen hoe dan ook, die eerder misbruiken en corrupties genoemd kunnen worden die neigen naar simonie, volledig worden vernietigd en verboden; en zij die anders handelen, zullen, zowel de gevers als de ontvangers, ipso facto, naast de goddelijke straf, de wettelijk opgelegde boetes oplopen.

HOOFDSTUK II. Degenen die niet over de middelen beschikken om van te leven, zijn uitgesloten van de heilige Wijdingen.
Aangezien het degenen die zijn ingeschreven in de goddelijke dienst niet past om te bedelen of enig schandelijk beroep uit te oefenen, tot schande van hun orde; en aangezien het bekend is dat zeer velen, en dat op zeer vele plaatsen, tot de heilige wijdingen worden toegelaten zonder enige selectie; die door verschillende listen en bedrog veinzen een kerkelijk beneficie te hebben, of zelfs voldoende middelen; verordent de heilige Synode dat voortaan geen wereldlijke geestelijke, hoewel anders geschikt wat betreft moraal, kennis en leeftijd, tot de heilige wijdingen zal worden bevorderd, tenzij eerst wettig vaststaat dat hij in het vreedzaam bezit is van een kerkelijk beneficie dat voldoende is voor zijn eerlijk levensonderhoud: en hij zal dat beneficie niet kunnen opzeggen zonder te vermelden dat hij onder de titel daarvan was bevorderd; noch zal die opzegging worden aanvaard, tenzij het zeker is dat hij gemakkelijk van andere bronnen kan leven; en elke opzegging die anders is gedaan, zal nietig zijn. Wat betreft degenen die een vermogen of een pensioen hebben, zij zullen voortaan niet worden gewijd, behalve degenen die de bisschop passend acht te ontvangen, met het oog op de noodzaak of het gemak van zijn kerken; nadat hij er ook eerst zorgvuldig op heeft toegezien dat zij werkelijk over dat vermogen of pensioen beschikken, en dat zij zodanig zijn dat het volstaat voor hun levensonderhoud: En hetzelfde mag in geen enkel geval worden vervreemd, beëindigd of kwijtgescholden zonder toestemming van de bisschop, totdat zij een voldoende kerkelijk beneficie hebben verkregen, of zij uit een andere bron over middelen beschikken om van te leven; waarbij de straffen van de oude canons hierbij worden vernieuwd.

HOOFDSTUK III.
Een methode om de dagelijkse uitkeringen te verhogen wordt voorgeschreven; de personen aan wie ze verschuldigd zullen zijn: de weerspannigheid van degenen die niet dienen wordt gestraft.
Aangezien beneficiën werden ingesteld ten behoeve van de uitvoering van de goddelijke eredienst en de ambten van de Kerk; opdat de goddelijke eredienst in geen enkel opzicht zou verminderen, maar er in alle dingen de nodige aandacht aan zou worden besteed; verordent de heilige Synode dat in kerken, zowel kathedralen als collegiale kerken, waarin geen dagelijkse uitkeringen zijn, of zo gering dat ze waarschijnlijk worden genegeerd, een derde deel van de vruchten en van alle opbrengsten en inkomsten, zowel van waardigheden als van kanunnikaten, personaten, porties en ambten, apart zal worden gezet en bestemd voor dagelijkse uitkeringen, te verdelen onder degenen die waardigheden bezitten en de anderen die aanwezig zijn bij de goddelijke dienst, volgens de verhouding die door de bisschop – zelfs als afgevaardigde van de Apostolische Stoel – zal worden vastgesteld op het moment van de allereerste inhouding op de vruchten; met behoud echter van de gebruiken van die kerken waarin degenen die niet verblijven, of die niet dienen, niets of minder dan een derde ontvangen: alle vrijstellingen en alle andere gebruiken, zelfs van onheuglijke tijden, en alle beroepen hoe dan ook, niettegenstaande. En bij toenemende weerspannigheid van degenen die niet dienen, kan tegen hen worden opgetreden volgens de bepalingen van de wet en de heilige canons.

HOOFDSTUK IV. In welk geval coadjutoren moeten worden ingezet voor de zielzorg. – De wijze van het oprichten van nieuwe parochies wordt uiteengezet.
In all parish churches, or those wherein baptism is administered,(v) in which (churches) the people is so numerous, that one rector is not enough for the administration of the sacraments of the Church, and for the performance of divine worship, the bishops, even as delegates of the Apostolic See, shall compel the rectors, or others whom it may concern, to associate to themselves for this office, as many priests as shall be sufficient to administer the sacraments, and to celebrate the divine worship. As regards those churches, to which, on account of the distance, or the difficulties of the locality, the parishioners cannot, without great inconvenience, repair to receive the sacraments, and to hear the divine offices; the bishops may, even against the will of the rectors, establish new parishes, pursuant to the form of the constitution of Alexander III., which begins, Ad audientiam. And to those priests who shall have to be appointed afresh over the churches newly erected, a competent portion shall be assigned, according to the bishop’s judgment, out of the fruits in any wise belonging to the Mother Church: and, if it be necessary, he may compel the people to contribute what may be sufficient for the sustenance of the said priests; every general or special reservation, or assignment, that may lie upon the said churches, notwithstanding. Neither shall ordinances and erections of this kind be prevented, or hindered, by means of any provisions, or even by virtue of any resignation, or by any other derogations, or suspensions whatsoever.

HOOFDSTUK V. Bisschoppen zullen in staat zijn om eeuwige verenigingen te vormen, in de gevallen die door de wet zijn toegestaan.
Opdat ook de staat van die kerken, waarin de heilige ambten aan God worden bediend, volgens hun waardigheid kan worden gehandhaafd, mogen de bisschoppen, zelfs als afgevaardigden van de Apostolische Stoel, volgens de vorm van de wet, unies voor eeuwig maken – zonder echter de zittende ambtsdragers te benadelen – van welke parochiekerken dan ook, en van die waarin de doop wordt toegediend, en van andere beneficiën met of zonder zielzorg, met (andere) zielzorg, vanwege de armoede van die kerken, en in de andere gevallen die door de wet zijn toegestaan; zelfs als de genoemde kerken of beneficiën algemeen of specifiek zijn voorbehouden, of op welke wijze dan ook zijn toegepast: welke unies niet kunnen worden herroepen uit hoofde van enige bepaling, zelfs niet vanwege enige opzegging, afwijking of schorsing.

HOOFDSTUK VI.
Voor onwetende rectoren zullen voorlopig vicarissen worden aangesteld met een deel van de vruchten; degenen die schandaal blijven veroorzaken, kunnen van hun beneficiën worden ontzet.
Aangezien ongeletterde en onbekwame rectoren van parochiekerken nauwelijks geschikt zijn voor de heilige ambten; en anderen, vanwege de schandelijkheid van hun leven, eerder vernietigen dan opbouwen; mogen de bisschoppen, zelfs als afgevaardigden van de Apostolische Stoel, aan de genoemde ongeletterde en onbekwame rectoren, indien zij overigens een onberispelijk leven leiden, coadjutoren of vicarissen voor de tijd zijnde toewijzen, en aan hen een deel van de vruchten toewijzen voor hun voldoende onderhoud, of op een andere wijze voor hen zorgen, waarbij elk beroep of elke vrijstelling wordt terzijde geschoven. Maar degenen die schandelijk en schandalig leven, zullen zij, nadat zij hen eerst hebben vermaand, beteugelen en straffen; en als zij in hun goddeloosheid onverbeterlijk blijven, zullen zij de macht hebben hen van hun beneficiën te ontzetten, volgens de constituties van de heilige canons, waarbij elke vrijstelling of beroep wordt terzijde geschoven.

HOOFDSTUK VII. Bisschoppen zullen kerken die niet hersteld kunnen worden, samen met hun verplichtingen overdragen; andere zullen zij laten repareren.
Aangezien er ook zeer grote zorg moet worden besteed aan het voorkomen dat zaken die aan heilige diensten zijn gewijd, door de tand des tijds niet langer als zodanig worden gebruikt en uit het geheugen van de mensen verdwijnen; mogen de bisschoppen, zelfs als afgevaardigden van de Apostolische Stoel, eenvoudige beneficiën – zelfs die onder een recht van patronaat – overdragen van kerken die door ouderdom of anderszins in verval zijn geraakt en die vanwege hun armoede niet kunnen worden hersteld, naar de moederkerken of andere kerken op dezelfde of naburige plaatsen, zoals zij passend achten, nadat zij de belanghebbenden hebben opgeroepen; en zij zullen in de genoemde kerken altaren of kapellen oprichten onder dezelfde aanroepingen; of ze overdragen, met al hun emolumenten en met alle verplichtingen die aan de voormalige kerken waren opgelegd, naar altaren of kapellen die reeds zijn opgericht. Maar wat betreft parochiekerken die aldus in verval zijn geraakt, zullen zij, zelfs als ze onder een recht van patronaat vallen, ervoor zorgen dat ze worden gerepareerd en hersteld uit alle vruchten en opbrengsten die op enigerlei wijze aan de genoemde kerken toebehoren; en als die middelen niet toereikend zouden zijn, zullen zij met alle geschikte middelen de patroons en anderen die vruchten uit die kerken ontvangen, of, bij gebreke daarvan, de parochianen, dwingen om in de voornoemde reparaties te voorzien; waarbij elk beroep, vrijstelling of voorbehoud wordt terzijde geschoven. Maar als zij allen te arm zouden zijn, zullen die kerken worden overgedragen aan de moederkerken of aan de naburige kerken, met de bevoegdheid om zowel de genoemde parochiekerken als andere die in ruïnes verkeren, te bestemmen voor profane, zij het niet voor schandelijke doeleinden; waarbij echter een kruis wordt opgericht.

HOOFDSTUK VIII. Commendataire kloosters, waarin de regelmatige observantie niet van kracht is, en alle ambten zonder uitzondering, zullen jaarlijks door de bisschoppen worden bezocht.
Het is passend dat alles wat in een bisdom de eredienst van God betreft, ijverig wordt verzorgd door de Ordinarius, en, waar nodig, door hem in goede banen wordt geleid. Daarom moeten kloosters die in commendam worden gehouden, evenals abdijen, priorijen en zogenaamde proosdijen, waarin de reguliere observantie niet in kracht is, evenals ambten – met of zonder zielzorg, zowel regulier als seculier – op welke wijze dan ook in commendam gehouden, zelfs indien vrijgesteld, jaarlijks door de bisschop worden gevisiteerd, evenals door de afgevaardigden van de Apostolische Stoel; en de genoemde bisschoppen zullen door passende maatregelen, zelfs door de sekwester van de vruchten, voorzien dat wat vernieuwing of reparatie behoeft, dienovereenkomstig wordt gedaan; en dat de zielzorg, indien die plaatsen, of die daaraan verbonden zijn, daarmee belast zijn, evenals alle andere plichten die van hen worden vereist, naar behoren worden uitgeoefend; niettegenstaande enige beroepen, privileges, gebruiken, zelfs met een verjaring van onheuglijke tijden, conservatoire brieven, commissies van rechters en hun verbodsbepalingen daartegen. En, indien de reguliere observantie daarin wordt gehandhaafd, zullen de bisschoppen er door vaderlijke vermaningen zorg voor dragen dat de oversten van de genoemde regulieren de levenswijze die door de instituten van hun orde wordt vereist, in acht nemen en doen naleven, en dat zij degenen die aan hen onderworpen zijn, in hun plicht houden en besturen. En indien zij, na te zijn vermaand, hen niet binnen zes maanden hebben gevisiteerd of gecorrigeerd, dan mogen de genoemde bisschoppen, evenals afgevaardigden van de Apostolische Stoel, hen visiteren en corrigeren, op dezelfde wijze als de oversten zelf zouden kunnen doen, in overeenstemming met hun instituten; niettegenstaande, en volledig terzijde schuivend, alle beroepen, privileges en vrijstellingen van welke aard dan ook.

HOOFDSTUK IX.
De naam en het gebruik van aalmoezenwervers is afgeschaft.- De Ordinarii zullen aflaten en geestelijke genaden publiceren.- Twee van de ## KAPIETELS zullen, zonder vergoeding, de aalmoezen ontvangen.
Aangezien vele remedies, voorheen toegepast door diverse concilies in hun tijd, zowel door dat van Lateranen,(w) en van Lyon, als door dat van Vienne, tegen de goddeloze misbruiken van aalmoezenwervers, in latere tijden nutteloos zijn geworden; ja, sterker nog, de verdorvenheid van dergelijke personen wordt, tot grote schande en klacht van alle gelovigen, dagelijks zozeer toegenomen bevonden, dat er geen hoop meer lijkt te zijn op hun verbetering; (de Synode) verordent dat, in alle delen van de christenheid, hun naam en gebruik voortaan volledig worden afgeschaft; noch zal het hen op enigerlei wijze zijn toegestaan een dergelijk ambt uit te oefenen; niettegenstaande enige privileges verleend aan enige kerken, kloosters, hospitalen, vrome plaatsen, of aan enige personen van welke graad, stand en waardigheid dan ook, of enige gebruiken, zelfs indien onheuglijk. Wat betreft de aflaten, of andere geestelijke genaden, waarvan de gelovigen van Christus om deze reden niet verstoken mogen blijven, verordent Zij dat deze voortaan op de daartoe geëigende tijden aan het volk moeten worden gepubliceerd door de Ordinarii van de plaatsen, bijgestaan door twee leden van het ## KAPITTEL; aan wie ook de macht wordt gegeven om getrouw de aalmoezen en de hulp van naastenliefde die hun worden aangeboden, in te zamelen, zonder dat zij enige vergoeding van welke aard dan ook ontvangen; opdat zo alle mensen eindelijk werkelijk mogen begrijpen dat deze hemelse schatten van de Kerk niet voor gewin, maar voor godsvrucht worden beheerd.
De heilige en gewijde, oecumenische en algemene Synode van Trente, wettig vergaderd in de Heilige Geest, onder voorzitterschap van dezelfde Legaten van de Apostolische Stoel, heeft verordend en bepaald dat de eerstvolgende Zitting zal worden gehouden en gevierd op de donderdag na het octaaf van het feest van de Geboorte van de Heilige Maagd Maria, wat op de zeventiende van de maand september aanstaande zal zijn; met de toevoeging echter dat de genoemde heilige Synode vrijelijk kan en mag, naar Haar wil en welbehagen, zoals Zij voor de zaken van het Concilie dienstig oordeelt, de genoemde termijn beperken of verlengen, zelfs in een algemene congregatie, evenals die welke hierna voor elke Zitting kan worden toegewezen.
—
Meer uit deze reeksHet Concilie van Trente in zijn geheelBekijk alle 27 artikelen
Een reactie plaatsen