Het Concilie van Trente in zijn geheel27 artikelen

Christelijke geschiedenis: Het Concilie van Trente in zijn geheel: Sessie XXIII (23)



  • The Council of Trent affirmed the priesthood’s divine origin and established a hierarchy within the Church.
  • Sacred ordination is defined as a true sacrament that confers grace and can only be performed by bishops.
  • Specific canons were established to condemn errors regarding priesthood, ordination, and ecclesiastical authority.
  • Regulations on marriage and seminary education were introduced to ensure adherence to Church teachings and improve clergy training.
Het Concilie van Trente in zijn geheelBekijk alle 27 artikelen in deze reeks

Zitting 23: DE WARE EN KATHOLIEKE LEER, BETREFFENDE HET SACRAMENT VAN DE WIJDING, VASTGESTELD EN GEPUBLICEERD DOOR DE HEILIGE SYNODE VAN TRENTE, IN DE ZEVENDE ZITTING, TER VEROORDELING VAN DE DWALINGEN VAN ONZE TIJD

LEER & CANONES

Zijnde de zevende onder de Opperste Paus, Pius IV, gevierd op de vijftiende dag van juli, MDLXIII.

HOOFDSTUK I. Over de instelling van het Priesterschap van de Nieuwe Wet.

Offer en priesterschap zijn, door de verordening van God, zodanig verbonden dat beide in elke wet hebben bestaan. Aangezien de Katholieke Kerk in het Nieuwe Testament daarom, door de instelling van Christus, het heilige zichtbare offer van de Eucharistie heeft ontvangen; moet ook worden beleden dat er in die Kerk een nieuw, zichtbaar en uitwendig priesterschap is, waarin het oude is overgegaan. En de heilige Schrift toont aan, en de traditie van de Katholieke Kerk heeft altijd geleerd, dat dit priesterschap door dezelfde Heer onze Heiland is ingesteld, en dat aan de apostelen, en hun opvolgers in het priesterschap, de macht werd gegeven om Zijn Lichaam en Bloed te wijden, te offeren en toe te dienen, evenals om zonden te vergeven en te behouden.

HOOFDSTUK II. Over de Zeven Wijdingen.

En aangezien de bediening van zo'n heilig priesterschap een goddelijke zaak is; opdat het op een waardiger wijze en met grotere verering zou worden uitgeoefend, was het passend dat er in de meest welgeordende inrichting van de kerk verschillende en diverse orden van dienaren zouden zijn, om uit hoofde van hun ambt het priesterschap te dienen; orden die zo verdeeld zijn dat degenen die reeds met de geestelijke tonsuur zijn gemerkt, via de lagere naar de hogere orden zouden opklimmen. Want de heilige Schrift maakt niet alleen openlijk melding van priesters, maar ook van diakens; en leert, in de meest gewichtige woorden, op welke zaken bij de wijding daarvan in het bijzonder moet worden gelet; en vanaf het allereerste begin van de kerk is bekend dat de namen van de volgende orden, en de bedieningen die bij elk daarvan horen, in gebruik waren; te weten die van subdiaken, acoliet, exorcist, lector en deurwachter; hoewel deze niet van gelijke rang waren: want het subdiaconaat wordt door de Vaders en heilige Concilies onder de hogere orden gerekend, waarin we ook zeer vaak over de andere lagere orden lezen.

HOOFDSTUK III. Dat de Wijding waarlijk en eigenlijk een Sacrament is.

Aangezien het door het getuigenis van de Schrift, door de Apostolische traditie en door de unanieme instemming van de Vaders duidelijk is dat genade wordt verleend door de heilige wijding, die wordt voltrokken door woorden en uiterlijke tekenen, behoeft niemand eraan te twijfelen dat de Wijding werkelijk en op de juiste wijze een van de zeven sacramenten van de heilige Kerk is. Want de apostel zegt: Ik vermaan u dat gij de genade Gods aanwakkert, die in u is door de oplegging van mijn handen. Want God heeft ons niet de geest van vrees gegeven, maar van kracht en van liefde en van bezonnenheid.

HOOFDSTUK IV. Over de Kerkelijke hiërarchie en over de Wijding.

Maar aangezien in het sacrament van de Wijding, evenals in het Doopsel en het Vormsel, een merkteken wordt ingedrukt dat noch kan worden uitgewist, noch kan worden weggenomen; veroordeelt de heilige Synode met reden de mening van degenen die beweren dat de priesters van het Nieuwe Testament slechts een tijdelijke macht hebben; en dat degenen die eenmaal rechtmatig gewijd zijn, weer leken kunnen worden als zij de bediening van het woord van God niet uitoefenen. En als iemand beweert dat alle christenen zonder onderscheid priesters van het Nieuwe Testament zijn, of dat zij allen onderling met een gelijke geestelijke macht zijn begiftigd, dan doet hij niets anders dan de kerkelijke hiërarchie verwarren, die als een opgesteld leger is; alsof, in strijd met de leer van de gezegende Paulus, allen apostelen, allen profeten, allen evangelisten, allen herders, allen leraars zouden zijn.

Daarom verklaart de heilige Synode dat, naast de andere kerkelijke graden, bisschoppen, die de plaats van de apostelen hebben ingenomen, hoofdzakelijk tot deze hiërarchische orde behoren; dat zij, zoals dezelfde apostel zegt, door de Heilige Geest zijn aangesteld om de Kerk van God te besturen; dat zij superieur zijn aan priesters; het sacrament van het Vormsel toedienen; de dienaren van de Kerk wijden; en dat zij zeer vele andere dingen kunnen verrichten; over welke functies anderen van een lagere orde geen macht hebben. Bovendien leert de heilige en gewijde Synode dat bij de wijding van bisschoppen, priesters en de andere orden, noch de toestemming, noch de roeping, noch het gezag, hetzij van het volk, hetzij van enige wereldlijke macht of magistraat, zodanig vereist is dat de wijding zonder dit ongeldig zou zijn: ja, zij verordent veeleer dat al degenen die, slechts geroepen en aangesteld door het volk, of door de wereldlijke macht en magistraat, opklimmen tot de uitoefening van deze bedieningen, en degenen die zich deze uit eigen overmoed toe-eigenen, geen dienaren van de kerk zijn, maar moeten worden beschouwd als dieven en rovers, die niet door de deur zijn binnengegaan.

Dit zijn de zaken die de heilige Synode goed heeft gevonden om in algemene bewoordingen aan de gelovigen in Christus te leren met betrekking tot het sacrament van de Wijding. Maar zij heeft besloten om al hetgeen daarmee in strijd is, in uitdrukkelijke en specifieke canones te veroordelen, op de volgende wijze; opdat alle mensen, met de hulp van Christus, gebruikmakend van de geloofsregel, te midden van de duisternis van zoveel dwalingen, gemakkelijker in staat zullen zijn de Katholieke waarheid te herkennen en vast te houden.

OVER HET SACRAMENT VAN DE WIJDING.

CANON I.–Indien iemand zegt dat er in het Nieuwe Testament geen zichtbaar en uitwendig priesterschap is; of dat er geen macht is om het ware lichaam en bloed van de Heer te wijden en te offeren, en om zonden te vergeven en te behouden; maar slechts een ambt en een loutere bediening van het prediken van het Evangelie, of dat zij die niet prediken in het geheel geen priesters zijn; hij zij anathema.

CANON II.–Indien iemand zegt dat de wijding, of de heilige ordinatie, niet werkelijk en op juiste wijze een sacrament is dat door Christus de Heer is ingesteld; of dat het een soort menselijk verzinsel is, bedacht door mensen die onkundig zijn in kerkelijke zaken; of dat het slechts een soort ritus is voor het kiezen van dienaren van het woord van God en van de sacramenten; hij zij anathema.

CANON III.–Indien iemand zegt dat door de heilige ordinatie de Heilige Geest niet wordt gegeven; en dat de bisschoppen daarom tevergeefs zeggen: Ontvangt de Heilige Geest; of dat door die ordinatie geen merkteken wordt ingedrukt; of dat hij die eenmaal priester is geweest, weer leek kan worden; hij zij anathema.

CANON IV.–Indien iemand zegt dat de heilige zalving die de Kerk gebruikt bij de heilige ordinatie, niet alleen niet vereist is, maar moet worden veracht en verderfelijk is, evenals de andere ceremoniën van de Wijding; hij zij anathema.

CANON V.–Indien iemand zegt dat er in de Katholieke Kerk geen hiërarchie is ingesteld door goddelijke ordinatie, bestaande uit bisschoppen, priesters en dienaren; hij zij anathema.

CANON VI.–Indien iemand zegt dat bisschoppen niet superieur zijn aan priesters; of dat zij niet de macht hebben om te bevestigen en te wijden; of dat de macht die zij bezitten gemeenschappelijk is aan hen en aan priesters; of dat wijdingen, door hen verleend zonder de toestemming of roeping van het volk of van de wereldlijke macht, ongeldig zijn; of dat zij die noch op juiste wijze gewijd, noch gezonden zijn door kerkelijke en canonieke macht, maar van elders komen, wettige dienaren van het woord en van de sacramenten zijn; hij zij anathema.

CANON VII.–Indien iemand zegt dat de bisschoppen, die worden aangenomen op gezag van de Romeinse Opperpriester, geen legitieme en ware bisschoppen zijn, maar een menselijk verzinsel; hij zij anathema.

DECREE ON REFORMATION

CHAPTER I

De vorm die in het Concilie van Lateranen is voorgeschreven voor het plechtig aangaan van een huwelijk wordt vernieuwd.-Bisschoppen mogen dispensatie verlenen van de huwelijksafkondigingen.-Al wie een huwelijk aangaat, anders dan in aanwezigheid van de Pastoor en van twee of drie getuigen, gaat dit ongeldig aan.

Although it is not to be doubted, that clandestine marriages, made with the free consent of the contracting parties, are valid and true marriages, so long as the Church has not rendered them invalid; and consequently, that those persons are justly to be condemned, as the holy Synod doth condemn them with anathema, who deny that such marriages are true and valid; as also those who falsely affirm that marriages contracted by the children of a family, without the consent of their parents, are invalid, and that parents can make such marriages either valid or invalid; nevertheless, the holy Church of God has, for reasons most just, at all times detested and prohibited such marriages. But whereas the holy Synod perceives that those prohibitions, by reason of man’s disobedience, are no longer of avail; and whereas it takes into account the grievous sins which arise from the said clandestine marriages, and especially the sins of those parties who live on in a state of damnation, when, having left their former wife, with whom they had contracted marriage secretly, they publicly marry another, and with her live in perpetual adultery; an evil which the Church, which judges not of what is hidden, cannot rectify, unless some more efficacious remedy be applied; wherefore, treading in the steps of the sacred Council of Lateran celebrated under Innocent III., it ordains that, for the future, before a marriage is contracted, the proper parish priest of the contracting parties shall three times announce publicly in the Church, during the solemnization of mass, on three continuous festival days, between whom marriage is to be celebrated; after which publication of banns, if there be no lawful impediment opposed, the marriage shall be proceeded with in the face of the church; where the parish priest, after having interrogated the man and the woman, and heard their mutual consent, shall either say, “I join you together in matrimony, in the name of the Father, and of the Son, and of the Holy Ghost;” or, he shall use other words, according to the received rite of each province.

Maar indien er bij gelegenheid een waarschijnlijk vermoeden zou bestaan dat het huwelijk kwaadwillig kan worden verhinderd als er zoveel afkondigingen aan voorafgaan; in dit geval zal ofwel slechts één afkondiging worden gedaan; of ten minste zal het huwelijk worden voltrokken in aanwezigheid van de pastoor en van twee of drie getuigen: Daarna, vóór de voltrekking ervan, zullen de afkondigingen in de kerk worden gedaan; opdat, indien er geheime beletselen zijn, deze gemakkelijker kunnen worden ontdekt: tenzij de Ordinarius zelf het raadzaam oordeelt dat van de voornoemde afkondigingen wordt afgezien, wat de heilige Synode overlaat aan zijn voorzichtigheid en oordeel. Degenen die proberen een huwelijk aan te gaan anders dan in aanwezigheid van de pastoor, of van een andere priester met toestemming van de genoemde pastoor of van de Ordinarius, en in aanwezigheid van twee of drie getuigen; de heilige Synode verklaart hen volkomen onbekwaam om aldus een huwelijk aan te gaan en verklaart dergelijke contracten ongeldig en nietig, zoals zij ze bij het huidige decreet ongeldig maakt en vernietigt. Bovendien beveelt zij dat de pastoor, of enige andere priester, die aanwezig is geweest bij een dergelijk contract met een kleiner aantal getuigen (dan voornoemd); evenals de getuigen die daarbij aanwezig zijn geweest zonder de pastoor of een andere priester; en ook de contracterende partijen zelf; streng zullen worden gestraft, naar het oordeel van de Ordinarius.

Voorts vermaant dezelfde heilige Synode de bruidegom en de bruid om niet in hetzelfde huis samen te wonen totdat zij de priesterlijke zegen hebben ontvangen, die in de kerk moet worden gegeven; en zij verordent dat de zegen door hun eigen pastoor moet worden gegeven, en dat toestemming om de voornoemde zegen te geven door niemand anders dan de pastoor zelf of de Ordinarius kan worden verleend; ongeacht enig gebruik, zelfs als het onheuglijk is, dat eerder een corruptie zou moeten worden genoemd, of enig privilege in strijd hiermee. En indien een pastoor, of enige andere priester, hetzij regulier of seculier, zich aanmatigt om de verloofden van een andere parochie in de echt te verbinden, of hen te zegenen wanneer zij getrouwd zijn, zonder de toestemming van hun pastoor, zal hij - zelfs als hij aanvoert dat dit hem is toegestaan door een privilege of een onheuglijk gebruik - ipso jure geschorst blijven, totdat hij is geabsolveerd door de Ordinarius van die pastoor die bij het huwelijk aanwezig had moeten zijn, of van wie de zegen had moeten worden ontvangen.

De pastoor zal een boek hebben, dat hij zorgvuldig bij zich zal houden, waarin hij de namen van de gehuwde personen en van de getuigen zal registreren, evenals de dag waarop en de plaats waar het huwelijk werd aangegaan.

Ten slotte vermaant de heilige Synode degenen die trouwen, dat zij vóórdat zij een huwelijk aangaan, of in ieder geval drie dagen vóór de voltrekking ervan, zorgvuldig hun zonden belijden en vroom naderen tot het allerheiligste sacrament van de Eucharistie.

Indien er in provincies naast de voornoemde nog andere prijzenswaardige gebruiken en ceremoniën in gebruik zijn, wenst de heilige Synode vurig dat deze in ieder geval behouden blijven.

En opdat deze heilzame voorschriften voor niemand onbekend blijven, draagt zij alle Ordinarii op om er zo spoedig mogelijk zorg voor te dragen dat dit decreet in elke parochiekerk van hun respectievelijke bisdommen wordt gepubliceerd en aan het volk wordt uitgelegd; en dat dit gedurende het eerste jaar zo vaak als mogelijk gebeurt; en daarna zo vaak als zij dit raadzaam achten. Zij verordent bovendien dat dit decreet in elke parochie van kracht wordt na het verstrijken van dertig dagen, te rekenen vanaf de dag van de eerste publicatie in de betreffende parochie.

HOOFDSTUK II. Tussen wie Geestelijke Verwantschap wordt aangegaan.

De ervaring leert dat door de veelheid aan verboden huwelijken vaak onbedoeld worden aangegaan in verboden gevallen, waarbij de partijen ofwel in zonde blijven samenleven, ofwel het huwelijk wordt ontbonden, wat niet zonder grote schande gepaard gaat. Daarom verordent de heilige Synode, wensend dit ongemak te voorkomen en beginnend bij het beletsel dat voortvloeit uit geestelijke verwantschap, dat in overeenstemming met de bepalingen van de heilige canons slechts één persoon, hetzij mannelijk of vrouwelijk, of ten hoogste één man en één vrouw, de dopeling bij de doop zal ontvangen; tussen wie en de dopeling, en diens vader en moeder; evenals tussen de doper en de dopeling, en de vader en moeder van de dopeling; en alleen tussen hen, zal een geestelijke verwantschap worden aangegaan.

De pastoor moet, voordat hij overgaat tot het toedienen van de doop, zorgvuldig informeren bij de betrokkenen welke persoon of personen zij hebben gekozen om de dopeling uit de heilige doopvont te ontvangen, en hij mag alleen hem of hen toestaan de dopeling te ontvangen; hij moet hun namen in het register inschrijven en hen onderwijzen welke verwantschap zij zijn aangegaan, opdat zij geen enkel excuus hebben op grond van onwetendheid. En als anderen, naast de aangewezen personen, de dopeling aanraken, zullen zij op geen enkele wijze een geestelijke verwantschap aangaan; ongeacht enige constituties die het tegendeel beweren. Indien door de schuld of nalatigheid van de pastoor iets in strijd hiermee wordt gedaan, zal hij naar het oordeel van de Ordinarius worden gestraft. De verwantschap die op gelijke wijze door het vormsel wordt aangegaan, zal niet verder reiken dan degene die de gevormde persoon bevestigt, diens vader en moeder, en degene die zijn hand op hem legt; waarbij alle beletselen die voortvloeien uit dit soort geestelijke verwantschap tussen andere personen volledig terzijde worden geschoven.

HOOFDSTUK III. Het beletsel van openbare eerbaarheid is beperkt tot bepaalde grenzen.

De heilige Synode heft het beletsel van rechtvaardigheid voortvloeiend uit openbare eerbaarheid volledig op wanneer verlovingen om welke reden dan ook niet geldig zijn; maar wanneer ze wel geldig zijn, zal het beletsel zich niet verder uitstrekken dan de eerste graad; aangezien een dergelijk verbod in verdere graden niet langer zonder schade kan worden nageleefd.

HOOFDSTUK IV. Aanverwantschap voortvloeiend uit ontucht is beperkt tot de tweede graad.

Bovendien beperkt de heilige Synode, bewogen door dezelfde en andere zeer gewichtige redenen, het beletsel dat is aangegaan door affiniteit voortvloeiend uit ontucht, en dat het huwelijk dat daarna eventueel is aangegaan ontbindt, tot alleen degenen die in de eerste en tweede graad verbonden zijn. Zij verordent dat, wat betreft verdere graden, dit soort affiniteit het huwelijk dat daarna eventueel is aangegaan niet ontbindt.

HOOFDSTUK V. Niemand mag trouwen binnen de verboden graden: op welke wijze dispensatie daarin moet worden verleend.

Ieder die vermetel genoeg is om bewust een huwelijk aan te gaan binnen de verboden graden, zal worden gescheiden en zal geen hoop hebben op het verkrijgen van een dispensatie; en dit zal des te meer gelden voor degene die het niet alleen heeft aangedurfd een dergelijk huwelijk aan te gaan, maar het ook heeft geconsumeerd. Maar als hij dit uit onwetendheid heeft gedaan, maar toch de plechtigheden heeft verwaarloosd die vereist zijn bij het aangaan van een huwelijk, zal hij aan dezelfde straffen worden onderworpen. Want wie de heilzame voorschriften van de Kerk roekeloos heeft veracht, is het niet waard om zonder moeite haar goedgunstigheid te ervaren. Maar als, na het naleven van die plechtigheden, later een geheim beletsel wordt ontdekt waarvan het niet onwaarschijnlijk was dat hij er onwetend over was, kan hij in dit geval gemakkelijker een dispensatie verkrijgen, en dat kosteloos. Wat betreft nog aan te gaan huwelijken, zal er ofwel helemaal geen dispensatie worden verleend, of zelden, en dan alleen met een gegronde reden en kosteloos. Een dispensatie zal nooit worden verleend in de tweede graad, behalve tussen grote vorsten en om een publieke reden.

HOOFDSTUK VI. Straffen opgelegd aan Schakers.

De heilige Synode verordent dat geen enkel huwelijk kan bestaan tussen de schaker en de geschaakte, zolang zij in de macht van de schaker blijft. Maar als zij die geschaakt is, gescheiden van de schaker en in een veilige en vrije plaats verkerend, toestemt om hem als echtgenoot te hebben, mag de schaker haar als vrouw hebben; maar niettemin zullen de schaker zelf en allen die hem raad, hulp en steun hebben verleend, ipso jure geëxcommuniceerd, voor eeuwig eerloos en onbekwaam voor alle waardigheden zijn; en als zij geestelijken zijn, zullen zij hun rang verliezen. De schaker zal bovendien verplicht zijn, of hij de geschaakte persoon nu trouwt of niet, haar naar het oordeel van de rechter een aanzienlijke bruidsschat toe te kennen.

HOOFDSTUK VII. Landlopers moeten met voorzichtigheid in het huwelijk treden.

Er zijn veel personen die landlopers zijn, zonder vaste woonplaats; en omdat zij van losbandig karakter zijn, trouwen zij na het verlaten van hun eerste vrouw met een ander, en zeer vaak met meerdere in verschillende plaatsen, tijdens het leven van de eerste. De heilige Synode, wensend deze wanorde te voorkomen, geeft deze vaderlijke vermaning aan allen die het aangaat, om deze klasse van landlopers niet gemakkelijk tot het huwelijk toe te laten; en zij spoort ook de burgerlijke magistraten aan om dergelijke personen streng te straffen. Maar zij beveelt pastoors om niet aanwezig te zijn bij de huwelijken van dergelijke personen, tenzij zij eerst een zorgvuldig onderzoek hebben gedaan en, na de omstandigheid aan de Ordinarius te hebben gerapporteerd, toestemming van hem hebben verkregen om dit te doen.

HOOFDSTUK VIII. Concubinaat wordt streng gestraft.

Het is een zware zonde voor ongehuwde mannen om concubines te hebben; maar het is een zeer zware zonde, en een die in het bijzonder de minachting voor dit grote sacrament toont, voor gehuwde mannen om ook in deze staat van verdoemenis te leven, en de brutaliteit te hebben om hen soms zelfs bij hun eigen vrouwen thuis te onderhouden en te houden. Daarom verordent de heilige Synode, om met passende middelen tegen dit buitensporige kwaad te voorzien, dat deze concubinarii, ongehuwd of gehuwd, van welke staat, waardigheid en conditie zij ook mogen zijn, indien zij, nadat zij drie keer door de Ordinarius over dit onderwerp zijn vermaand, zelfs ex officio, hun concubines niet hebben weggestuurd en zich van alle omgang met hen hebben gescheiden, met excommunicatie zullen worden getroffen; waarvan zij niet zullen worden ontslagen totdat zij werkelijk gehoor hebben gegeven aan de vermaning die hun is gegeven. Maar als zij, ongeacht deze censuur, gedurende een jaar in concubinaat blijven, zal de Ordinarius met strengheid tegen hen optreden, naar gelang de aard van de misdaad. Vrouwen, gehuwd of ongehuwd, die openlijk met overspeligen of concubinarii samenleven, zullen, indien zij na drie keer te zijn vermaand niet gehoorzamen, naar de mate van hun schuld streng worden gestraft door de Ordinarii van de plaatsen, ex officio, zelfs als zij door niemand daartoe zijn opgeroepen; en zij zullen uit de stad of het bisdom worden verbannen, indien de Ordinarii dit passend achten, waarbij zij indien nodig de hulp van de wereldlijke arm inroepen; waarbij de andere straffen die aan overspeligen en concubinarii worden opgelegd, in hun volle kracht blijven.

HOOFDSTUK IX. Wereldlijke heren of magistraten zullen niets ondernemen dat in strijd is met de vrijheid van het huwelijk.

Aardse genegenheden en verlangens verblinden meestal de ogen van het verstand van wereldlijke heren en magistraten zozeer, dat zij door bedreigingen en mishandeling zowel mannen als vrouwen die onder hun jurisdictie leven - vooral degenen die rijk zijn of verwachtingen hebben op een grote erfenis - dwingen om tegen hun wil in te trouwen met degenen die de genoemde heren of magistraten hen voorschrijven. Daarom, aangezien het een bijzonder verfoeilijke zaak is om de vrijheid van het huwelijk te schenden, en dat onrecht voortkomt uit degenen van wie recht wordt verwacht, draagt de heilige Synode aan allen, van welke rang, waardigheid en conditie zij ook mogen zijn, op straffe van anathema dat ipso facto wordt opgelopen, op dat zij op geen enkele wijze, direct of indirect, enige dwang uitoefenen op degenen die aan hen onderworpen zijn, of op wie dan ook, om hen te beletten vrijelijk een huwelijk aan te gaan.

HOOFDSTUK X. De plechtigheden van het huwelijk zijn op bepaalde tijden verboden.

De heilige Synode beveelt dat de oude verboden op plechtige huwelijken door allen zorgvuldig in acht worden genomen, vanaf de Advent van onze Heer Jezus Christus tot de dag van Driekoningen, en van Aswoensdag tot en met de octaaf van Pasen; maar op andere tijden staat zij toe dat het huwelijk plechtig wordt gevierd; en de bisschoppen zullen ervoor zorgen dat deze met gepaste bescheidenheid en welvoeglijkheid worden voltrokken: want het huwelijk is een heilige zaak en moet op een heilige wijze worden behandeld.

HOOFDSTUK XI. Methode voor het oprichten van seminaries voor geestelijken en het opleiden van hen daarin.

Aangezien de jeugd, tenzij zij goed wordt onderwezen, geneigd is de genoegens van de wereld na te jagen; en tenzij zij vanaf haar prille jaren wordt gevormd tot vroomheid en religie, voordat ondeugdelijke gewoonten bezit hebben genomen van de gehele mens, zal zij nooit, zonder de grootste en bijna bijzondere hulp van de Almachtige God, volharden in de kerkelijke tucht; verordent de heilige Synode dat alle kathedrale, metropolitane en andere kerken die groter zijn dan deze, verplicht zullen zijn, elk naar haar vermogen en de omvang van het bisdom, een zeker aantal jongeren uit hun stad en bisdom, of, indien dat aantal daar niet kan worden gevonden, uit die provincie, te onderhouden, religieus op te voeden en te trainen in de kerkelijke tucht, in een college dat door de bisschop voor dit doel nabij de genoemde kerken of op een andere geschikte plaats wordt gekozen. In dit college zullen zij worden opgenomen die ten minste twaalf jaar oud zijn, geboren uit een wettig huwelijk, die bekwaam kunnen lezen en schrijven, en wier karakter en aanleg de hoop bieden dat zij altijd in de kerkelijke bediening zullen dienen.

En zij wenst dat de kinderen van de armen bij voorkeur worden geselecteerd; hoewel zij echter degenen uit de rijkere stand niet uitsluit, mits zij op eigen kosten worden onderhouden en een verlangen tonen om God en de Kerk te dienen. De bisschop, die deze jongeren in zoveel klassen heeft verdeeld als hij passend acht, naar gelang hun aantal, leeftijd en vorderingen in de kerkelijke tucht, zal, wanneer het hem opportuun lijkt, sommigen van hen toewijzen aan de bediening van de kerken, de anderen zal hij in het college houden om onderricht te worden; en hij zal de plaats van degenen die zijn vertrokken, door anderen aanvullen; opdat dit college een eeuwigdurend seminarie van dienaren van God moge zijn. En opdat de jongeren des te voordeliger in de voornoemde kerkelijke tucht kunnen worden getraind, zullen zij altijd direct de tonsuur en het geestelijk gewaad dragen; zij zullen grammatica, zang, kerkelijke berekening en de andere vrije kunsten leren; zij zullen worden onderricht in de heilige Schrift; kerkelijke werken; de homilieën van de heiligen; de wijze van toediening van de sacramenten, in het bijzonder die zaken die geschikt lijken om hen in staat te stellen biechten te horen; en de vormen van de riten en ceremonies. De bisschop zal ervoor zorgen dat zij elke dag aanwezig zijn bij het offer van de mis, en dat zij ten minste eenmaal per maand hun zonden belijden; en het lichaam van onze Heer Jezus Christus ontvangen zoals het oordeel van hun biechtvader zal voorschrijven; en op feestdagen dienen in de kathedraal en andere kerken van de plaats.

Dit alles, en andere zaken die voordelig en noodzakelijk zijn voor dit doel, zullen alle bisschoppen verordenen — met het advies van twee van de oudste en meest ervaren kanunniken die door hemzelf zijn gekozen — zoals de Heilige Geest zal ingeven; en zij zullen er door frequente visitaties zorg voor dragen dat dit altijd wordt nageleefd. De weerspannigen, onverbeterlijken en verspreiders van slechte zeden zullen zij streng straffen, zelfs door uitzetting indien nodig; en, door alle hindernissen weg te nemen, zullen zij zorgvuldig alles bevorderen wat lijkt bij te dragen aan het behoud en de vooruitgang van zo'n vrome en heilige instelling.

En aangezien er zekere inkomsten nodig zullen zijn voor het bouwen van het college, voor het betalen van de salarissen aan de leraren en dienaren, voor het onderhoud van de jongeren en voor andere uitgaven; naast die fondsen die in sommige kerken en plaatsen zijn gereserveerd voor het opleiden of onderhouden van jongeren, en die hierbij worden beschouwd als toegepast op dit seminarie onder het genoemde toezicht van de bisschop; zullen de bisschoppen zoals voornoemd, met het advies van twee van het ## KAPITTEL — van wie er één door de bisschop zal worden gekozen en de andere door het ## KAPITTEL zelf, en ook van twee van de geestelijken van de stad, van wie de verkiezing van één op gelijke wijze bij de bisschop zal liggen en van de andere bij de geestelijkheid — een zeker deel of portie nemen uit de gehele vruchten van de bisschoppelijke inkomsten, en van het ## KAPITTEL, en van alle waardigheden van welke aard ook, personaten, ambten, prebenden, porties, abdijen en priorijen, van welke orde ook, zelfs indien regulier, of van welke kwaliteit of conditie zij ook mogen zijn, en van hospitalen die worden verleend onder titel of administratie, overeenkomstig de constitutie van het Concilie van Vienne, die begint met Quia contingit; en van alle beneficiën van welke aard ook, zelfs die behorend tot regulieren, zelfs die onder enig recht van patronaat, zelfs die welke zijn vrijgesteld, die van geen bisdom zijn, of zijn gevoegd bij andere kerken, kloosters, hospitalen of enige andere vrome plaatsen, zelfs zodanige die zijn vrijgesteld; evenals van de inkomsten bestemd voor de fabricage van kerken en andere plaatsen, en evenzo van alle andere kerkelijke inkomsten en opbrengsten van welke aard ook, zelfs die van andere colleges — waarin echter niet daadwerkelijk seminaries van studenten of leraren zijn voor het bevorderen van het algemeen welzijn van de Kerk; want de Synode wil dat die plaatsen worden vrijgesteld, behalve wat betreft zodanige inkomsten die overblijven boven de passende ondersteuning van de genoemde seminaries — of van lichamen of broederschappen, die op sommige plaatsen scholen worden genoemd, evenzo van alle kloosters, met uitzondering van de bedelorden; ook van de tienden die op enigerlei wijze toebehoren aan leken, waaruit kerkelijke subsidies plegen te worden betaald; en die behorend tot de soldaten van enig militair lichaam of orde, de broeders van Sint-Jan van Jeruzalem alleen uitgezonderd; en zij zullen dit aldus afgetrokken deel toepassen op en inlijven bij het genoemde college, evenals een zeker aantal eenvoudige beneficiën, van welke kwaliteit en waardigheid zij ook mogen zijn, of zelfs prestimoniën, of prestimoniale porties zoals ze worden genoemd, zelfs voordat ze vacant komen, zonder echter afbreuk te doen aan de goddelijke dienst of aan degenen die ze bezitten. En dit zal effect hebben, zelfs indien de beneficiën zijn gereserveerd of toegeëigend voor andere doeleinden; noch zal deze vereniging en toepassing van de genoemde beneficiën worden opgeschort of op enigerlei wijze worden gehinderd door enige afstand daarvan, maar zal in elk geval effect hebben, niettegenstaande enige wijze waarop ze vacant kunnen worden, zelfs in het Romeinse hof, en niettegenstaande enige constitutie van welke aard ook die hiermee in strijd is.

De bisschop van de plaats zal, door kerkelijke censuren en andere wettelijke middelen, zelfs door indien hij dat passend acht de hulp van de wereldlijke arm in te roepen, de bezitters van beneficiën, waardigheden, personaten en van alle en elk van de bovengenoemde (inkomsten) dwingen om dit deel niet alleen voor eigen rekening te betalen, maar ook voor rekening van welke pensioenen zij ook aan anderen moeten betalen uit de genoemde inkomsten — waarbij zij echter een som inhouden die gelijkwaardig is aan die welke zij moeten betalen vanwege die pensioenen: niettegenstaande met betrekking tot alle en elk van de bovengenoemde premissen, enige privileges, vrijstellingen — zelfs zodanige die een speciale derogatie zouden vereisen — enige gewoonte, zelfs onheuglijke, of enig beroep en bewering die de uitvoering hiervan zouden kunnen hinderen.

Maar in het geval dat het zou gebeuren dat, door het effectief worden van de genoemde verenigingen of door enige andere oorzaak, het genoemde seminarie geheel of gedeeltelijk begiftigd zou blijken te zijn, dan zal het deel dat zoals hierboven van alle beneficiën is afgetrokken en door de bisschop is ingelijfd, geheel of gedeeltelijk worden kwijtgescholden, naarmate de feitelijke omstandigheden dit vereisen. Maar als de prelaten van kathedralen en van de andere grotere kerken nalatig zouden zijn in het oprichten van het genoemde seminarie en in het behoud ervan, en weigeren hun aandeel te betalen; zal het de plicht van de aartsbisschop zijn om de bisschop streng te berispen en hem te dwingen aan alle voornoemde zaken te voldoen, en van de provinciale Synode om op gelijke wijze de aartsbisschop te berispen en te dwingen, en er ijverig voor te zorgen dat dit heilige en vrome werk zo spoedig mogelijk wordt voortgezet, waar dit mogelijk is. De bisschop zal jaarlijks de rekeningen van de inkomsten van het genoemde seminarie ontvangen, in aanwezigheid van twee afgevaardigden van het ## KAPITTEL en van hetzelfde aantal afgevaardigden van de geestelijkheid van de stad.

Bovendien, opdat in het onderwijs in scholen van deze aard tegen minder kosten kan worden voorzien, verordent de heilige Synode dat bisschoppen, aartsbisschoppen, primaten en andere Ordinarii van plaatsen degenen die enige waardigheden als professoren in de theologie bezitten, en alle anderen aan wie het ambt van doceren of onderwijzen is verbonden, zullen dwingen en dwingen, zelfs door de inhouding van hun vruchten, om degenen die in de genoemde scholen moeten worden opgeleid persoonlijk te onderwijzen, indien zij bekwaam zijn, anders door bekwame vervangers die door henzelf worden gekozen en door de Ordinarius worden goedgekeurd. En als naar het oordeel van de bisschop de gekozenen niet geschikt zijn, zullen zij een ander benoemen die geschikt is, zonder dat enig beroep is toegestaan; maar mochten zij nalaten dit te doen, dan zal de bisschop zelf er een afvaardigen. En de voornoemde meesters zullen die zaken onderwijzen die de bisschop oordeelt dat opportuun zijn. En voortaan zullen die ambten of waardigheden, die professorschappen in de theologie worden genoemd, niet aan anderen worden verleend dan aan doctoren, of meesters, of licentiaten in de godgeleerdheid of het canoniek recht, of aan andere bekwame personen, en zodanigen die dat ambt persoonlijk kunnen vervullen; en elke voorziening die anders is gemaakt, zal nietig zijn: alle privileges en gewoonten van welke aard ook, zelfs indien onheuglijk, niettegenstaande.

Maar als de kerken in enige provincie onder zo grote armoede lijden dat er in bepaalde (kerken) daarvan geen college kan worden opgericht; zal de provinciale Synode, of de metropolitaan, bijgestaan door de twee oudste suffraganen, ervoor zorgen dat er één of meer colleges worden opgericht, zoals opportuun wordt geacht, in de metropolitane of in een andere meer geschikte kerk van de provincie, uit de inkomsten van twee of meer kerken waarin afzonderlijk niet gemakkelijk een college kan worden opgericht, en daar zullen de jongeren van die kerken worden opgeleid.

Maar in kerken die uitgestrekte bisdommen hebben, kan de bisschop één of meer seminaries in het bisdom hebben, zoals hem opportuun lijkt; welke seminaries echter in alle opzichten volledig afhankelijk zullen zijn van het ene dat in de (bisschoppelijke) stad is opgericht en gevestigd.

Ten slotte, indien er, hetzij bij gelegenheid van de genoemde verenigingen, of de belasting, of toewijzing en inlijving van de bovengenoemde porties, of door enige andere oorzaak, enige moeilijkheid zou ontstaan, waardoor de instelling of het onderhoud van het genoemde seminarie kan worden gehinderd of verstoord, zal de bisschop met de afgevaardigden zoals hierboven, of de provinciale Synode volgens de gewoonte van het land, de macht hebben, met inachtneming van het karakter van de kerken en beneficiën, alle en elk van de zaken te regelen en te ordenen die noodzakelijk en opportuun lijken voor de gelukkige vooruitgang van het genoemde seminarie, zelfs zodanig dat de inhoud hiervan indien nodig wordt gewijzigd of uitgebreid.

AANKONDIGING VAN DE VOLGENDE SESSIE.

Bovendien kondigt dezelfde heilige en gewijde Synode van Trente de eerstvolgende Zitting aan voor de zestiende dag van de maand september; waarin zij zal handelen over het sacrament van het Huwelijk, en over zodanige andere zaken, indien er die zijn, met betrekking tot de geloofsleer die kunnen worden bespoedigd, evenals over voorzieningen voor bisdommen, waardigheden en andere kerkelijke beneficiën, en diverse artikelen van Hervorming. Daarnaast wordt verwacht dat deze zitting de leer van de Kerk over de heiligheid van het huwelijk verder zal verduidelijken als reactie op hedendaagse uitdagingen. De agenda zal ook discussies bevatten over de rollen en verantwoordelijkheden van de geestelijkheid om naleving van de hervormingen te waarborgen die zijn geïnitieerd in de concilie van trente zitting zeven. Als zodanig beoogt de zitting de kerkelijke structuur te versterken en eenheid binnen de Kerk te bevorderen. Deze bijeenkomst zal het standpunt van de Kerk over huwelijkszaken verder versterken, waardoor een duidelijk begrip van de betekenis van het sacrament wordt gewaarborgd. Daarnaast zal zij de noodzakelijke hervormingen aanpakken om de integriteit van kerkelijke benoemingen te vergroten. Het is van vitaal belang om de resoluties te gedenken die zijn genomen tijdens de concilie van trente sessie vier, die de basis legde voor deze discussies en hervormingen. De overzicht van de derde zitting van het Concilie van Trente zal het belang van het huwelijk binnen de Kerk benadrukken en de noodzakelijke theologische fundamenten schetsen die de heiligheid ervan ondersteunen. Daarnaast beoogt de Synode de dringende noodzaak tot hervorming in het beheer van kerkelijke ambten aan te pakken, om te waarborgen dat deze de morele en spirituele integriteit weerspiegelen die van kerkleiders wordt verwacht. Deze zitting is cruciaal voor het versterken van de toewijding van de Kerk aan zowel de leer als het bestuur in een tijd van aanzienlijke uitdagingen. Deze zitting beoogt de leer van de Kerk over het huwelijk te verduidelijken en het belang van dit sacrament in het leven van de gelovigen te adresseren. Bovendien zal het dienen om de overzicht van het concilie van trente te versterken door diverse hervormingen aan te pakken die nodig zijn binnen de geestelijkheid om naleving van de vastgestelde leer te waarborgen. De Synode erkent dat deze discussies essentieel zijn voor het behoud van de integriteit en het morele gezag van de Kerk in een tijd van aanzienlijke uitdagingen en veranderingen. Deze zitting beoogt niet alleen de sacramentele aspecten van het huwelijk te behandelen, maar ook de overkoepelende thema's van moreel gedrag binnen de geestelijkheid en de leken. De discussies zullen naar verwachting een aanzienlijke impact hebben op het wetgevend kader van de Kerk en uiteindelijk toekomstig kerkelijk beleid vormgeven. Zoals opgemerkt in de verslagen van de concilie van trente zitting xxiv, zal het fundament dat in deze zitting is gelegd cruciaal zijn voor de implementatie van hervormingsmaatregelen in de bisdommen.

De zitting werd verdaagd tot de elfde dag van november, MDLXIII.

—

Meer uit deze reeksHet Concilie van Trente in zijn geheelBekijk alle 27 artikelen



Reacties

Een reactie plaatsen

Share to...