Vergelijk christelijke denominaties

De Drie-eenheid is Eén. Wij belijden niet drie goden, maar één God in drie personen, de ‘consubstantiële Drie-eenheid’.

Wij geloven dat er één God is, eeuwig bestaand in drie personen: Vader, Zoon en Heilige Geest.

Het is dus duidelijk dat in Gods hoogst wijze beschikking de heilige Overlevering, de heilige Schrift en het Leergezag van de Kerk zo met elkaar verbonden en samengevoegd zijn, dat de een niet zonder de anderen kan bestaan.

Wij geloven dat de Bijbel het geïnspireerde, het enige onfeilbare, gezaghebbende Woord van God is.

‘De christelijke bedeling, die het nieuwe en definitieve Verbond is, zal dus nooit voorbijgaan; en geen nieuwe openbare openbaring is te verwachten vóór de glorieuze verschijning van onze Heer Jezus Christus.’

Gods openbaring in Christus en in de Schrift is onveranderlijk. Door haar spreekt de Heilige Geest nog steeds heden.

De Kerk aanvaardt en vereert als geïnspireerd de 46 boeken van het Oude Testament en de 27 boeken van het Nieuwe.

Wij belijden dat de Bijbel Gods geschreven woord is, een goddelijk geïnspireerde, door God ingeblazen verzameling geschriften die bestaat uit de zesenzestig boeken van het Oude en het Nieuwe Testament.

God heeft de menselijke auteurs van de heilige boeken geïnspireerd. ‘Om de heilige boeken samen te stellen, koos God bepaalde mensen die Hij, terwijl Hij hen voor deze taak gebruikte, hun eigen vermogens en krachten ten volle liet benutten, zodat zij, hoewel Hij in hen en door hen handelde, als ware auteurs alles te boek stelden wat Hij geschreven wilde hebben, en niets meer.’

Wij belijden de goddelijke inspiratie, waarachtigheid en autoriteit van de Schriften van zowel het Oude als het Nieuwe Testament in hun geheel als het enige geschreven woord van God, zonder dwaling in alles wat zij bevestigt, en als de enige onfeilbare regel voor geloof en leven.

Maar omdat het woord van God te allen tijde toegankelijk moet zijn, zorgt de Kerk met haar gezag en met moederlijke zorg ervoor dat passende en juiste vertalingen in de verschillende talen worden gemaakt, vooral van de oorspronkelijke teksten van de heilige boeken.

WIJ BEVESTIGEN dat inspiratie, strikt genomen, alleen van toepassing is op de oorspronkelijke tekst van de Schrift, die door Gods voorzienigheid met grote nauwkeurigheid uit beschikbare handschriften kan worden vastgesteld. Wij bevestigen verder dat afschriften en vertalingen van de Schrift het Woord van God zijn voor zover zij het oorspronkelijke getrouw weergeven.

De geïnspireerde boeken leren de waarheid. ‘Aangezien dus alles wat de geïnspireerde auteurs of heilige schrijvers beweren, als door de Heilige Geest beweerd moet worden beschouwd, moeten wij belijden dat de boeken van de Schrift vast, getrouw en zonder dwaling die waarheid leren die God omwille van ons heil in de heilige Schriften opgetekend wilde zien.’

Omdat de Schrift geheel en woordelijk van God gegeven is, is zij zonder dwaling of gebrek in al haar leer, evenzeer in wat zij zegt over Gods daden in de schepping, over de gebeurtenissen van de wereldgeschiedenis en over haar eigen literaire oorsprong onder God, als in haar getuigenis van Gods reddende genade in individuele levens.

De evolutie in de natuur staat niet op gespannen voet met het begrip schepping, want de evolutie veronderstelt de schepping van wezens die evolueren.

WIJ BEVESTIGEN dat Genesis 1-11 feitelijk is, evenals de rest van het boek. WIJ VERWERPEN dat de leer van Genesis 1-11 mythisch is en dat wetenschappelijke hypothesen over de geschiedenis van de aarde of de oorsprong van de mensheid mogen worden aangevoerd om omver te werpen wat de Schrift leert over de schepping.

De Latijnse traditie van de geloofsbelijdenis belijdt dat de Geest ‘uitgaat van de Vader en de Zoon (filioque)’.

Wij hebben de Heilige Geest lief binnen de eenheid van de Drie-eenheid, samen met God de Vader en God de Zoon. Hij is de zendingsgeest, gezonden door de zendende Vader en de zendende Zoon, die leven en kracht inblaast in Gods zendende Kerk.

De rechtvaardigmaking wordt geschonken in de doop, het sacrament van het geloof. Zij maakt ons gelijkvormig aan Gods gerechtigheid, die ons door de kracht van zijn barmhartigheid innerlijk rechtvaardig maakt.

De rechtvaardiging van zondaars uitsluitend door de genade van God door het geloof in Christus. De bediening van God de Heilige Geest, die ons tot bekering leidt, ons door nieuwe geboorte met Christus verenigt, onze navolging kracht geeft en ons getuigenis mogelijk maakt.

De doodzonde is een radicale mogelijkheid van de menselijke vrijheid, zoals de liefde zelf. Zij heeft het verlies van de liefde en de beroving van de heiligmakende genade tot gevolg, dat wil zeggen van de staat van genade.

Alleen door te vertrouwen op Christus alleen worden wij door de Heilige Geest met Christus verenigd en voor God in Christus rechtvaardig gerekend. Gerechtvaardigd door het geloof hebben wij vrede met God en staan wij niet langer voor veroordeling.

Voor God zijn alle tijdstippen in hun onmiddellijkheid aanwezig. Wanneer Hij dus zijn eeuwige plan van ‘predestinatie’ vaststelt, neemt Hij daarin het vrije antwoord van elke mens op zijn genade op

Wij belijden ons geloof in de ene eeuwige God, Schepper en Heer van de wereld, Vader, Zoon en Heilige Geest, die alle dingen bestuurt naar het voornemen van zijn wil.

Zij die buiten hun eigen schuld het Evangelie van Christus of zijn Kerk niet kennen, maar toch met een oprecht hart God zoeken en, door de genade bewogen, in hun daden zijn wil proberen te doen zoals zij die door de stem van hun geweten kennen – ook zij kunnen het eeuwig heil bereiken.

Jezus Christus, die zelf de enige God-mens is, die zichzelf gegeven heeft als het enige losgeld voor zondaars, is de enige middelaar tussen God en mensen. Er is geen andere naam waardoor wij moeten behouden worden.

Het verhaal van de val in Genesis 3 gebruikt een beeldspraak, maar bevestigt een oergebeurtenis, een daad die aan het begin van de geschiedenis van de mens heeft plaatsgevonden. De Openbaring geeft ons de zekerheid van het geloof dat heel de menselijke geschiedenis getekend is door de oorspronkelijke fout die onze eerste ouders vrijwillig hebben begaan.

De waardigheid van alle mensen, als man en vrouw naar Gods beeld geschapen om lief te hebben, heilig te zijn en voor de schepping te zorgen, maar door de zonde bedorven, die goddelijke toorn en oordeel over zich afroept.

De Kerk leert dat elke geestelijke ziel rechtstreeks door God wordt geschapen – zij wordt niet door de ouders ‘voortgebracht’ – en ook dat zij onsterfelijk is: zij vergaat niet wanneer zij bij de dood van het lichaam wordt gescheiden, en zij zal bij de eindopstanding weer met het lichaam worden verenigd.

Wij erkennen dat de zonde invloed heeft op de mate waarin mensen het beeld van God volledig kunnen weerspiegelen. De zonde bederft onze inherente menselijke natuur en vermogens, onze relaties met anderen en onze menselijke roeping in de wereld.

De weg der volmaaktheid loopt via het Kruis. Er is geen heiligheid zonder verzaking en geestelijke strijd.

Maar zoals zaad dat in goede grond is gezaaid, brengt het goede nieuws niet in één keer de volheid van verandering of draagt het niet in één keer de vrucht van verandering. Deze verandering voltrekt zich veeleer geleidelijk in de loop van een leven, waarin de toename van heiligheid en liefde de werkelijkheid van de veranderende kracht van het evangelie aantoont.

Omdat zij de fundamentele plichten van de mens tegenover God en zijn naaste uitdrukken, openbaren de Tien Geboden in hun oorspronkelijke inhoud zware verplichtingen. Zij zijn in wezen onveranderlijk, en zij verplichten altijd en overal.

Het ambt en de bediening van priesters, profeten en koningen, de goddelijk ingestelde riten en offers, en de patronen van verlossende handelingen in de geschiedenis van het Oude Testament hadden alle een voorafbeeldende betekenis als voorafschaduwingen van Jezus.

De doop wordt toegediend op de meest veelzeggende wijze door drievoudige onderdompeling in het doopwater. Van oudsher kan hij echter ook worden toegediend door het water driemaal over het hoofd van de dopeling uit te gieten.

Wij geloven dat de Heer Jezus Christus twee verordeningen voor de kerk heeft ingesteld: de waterdoop van gelovigen door volledige onderdompeling en het Avondmaal des Heren

Het vormsel voltooit de doopgenade; het is het sacrament dat de Heilige Geest geeft om ons dieper te verankeren in de goddelijke kindschap, ons vaster in te lijven in Christus, onze band met de Kerk te versterken, ons nauwer te betrekken bij haar zending en ons te helpen het christelijk geloof te getuigen in woorden die vergezeld gaan van daden.

Wij geloven in de huidige bediening van de Heilige Geest, door wiens inwoning de christen in staat wordt gesteld een godvruchtig leven te leiden.

Wat de kinderen betreft die zonder de doop zijn gestorven, kan de Kerk niet anders dan hen aan Gods barmhartigheid toevertrouwen, zoals zij doet in haar uitvaartliturgie voor hen.

De christelijke doop is een teken en zegel van Gods genade, een openbare verklaring van onze nieuwe trouw aan Christus en onze nieuwe verbondenheid met zijn kerk.

In het allerheiligste sacrament van de eucharistie ‘zijn het lichaam en het bloed, samen met de ziel en de goddelijkheid, van onze Heer Jezus Christus en dus de gehele Christus waarlijk, werkelijk en wezenlijk aanwezig.’

Het Avondmaal (of de Maaltijd des Heren) is een gedachtenis aan de dood des Heren en wordt gehouden ter gedachtenis aan Hem totdat Hij wederkomt.

Omdat katholieken geloven dat de viering van de eucharistie een teken is van de werkelijkheid van de eenheid van geloof, leven en eredienst, worden leden van die kerken waarmee wij nog niet volledig verenigd zijn gewoonlijk niet tot de heilige communie toegelaten.

Volgens de oude traditie van de Latijnse Kerk gebruikt de priester ongedesemd brood bij de eucharistieviering telkens wanneer hij die opdraagt.

Christus heeft de sacramenten van de nieuwe wet ingesteld. Er zijn er zeven: de doop, het vormsel (of chrismatie), de eucharistie, de boete, de ziekenzalving, de wijding en het huwelijk.

De Heer Jezus roept zijn kerk op om regelmatig samen te komen om God de Vader door de Zoon in de Heilige Geest te aanbidden. Door deze bijeenkomsten nodigt Hij ons uit te groeien in onze vertrouwdheid met Hem en onze kennis van Hem terwijl de Schriften worden gelezen en verkondigd, en zijn genade te zien, te voelen en te proeven, in de Doop en het Avondmaal des Heren (Handelingen 2:42).

De paus, bisschop van Rome en opvolger van Petrus, ‘is het blijvende en zichtbare beginsel en fundament van de eenheid van zowel de bisschoppen als van de hele schare der gelovigen.’

‘Alleen een gedoopte man (vir) ontvangt geldig de heilige wijding.’ De Heer Jezus koos mannen (viri) om het college van de twaalf apostelen te vormen, en de apostelen deden hetzelfde toen zij medewerkers kozen om hen in hun bediening op te volgen.

De kerk, het lichaam van Christus, zowel plaatselijk als universeel, het priesterschap van alle gelovigen — door de Geest levend gemaakt en uitgerust met de gaven van de Geest om God te aanbidden en het evangelie te verkondigen, en recht en liefde te bevorderen.

Opdat dus elke twijfel wordt weggenomen over een zaak van groot belang, een zaak die tot de goddelijke inrichting van de Kerk zelf behoort, verklaar ik krachtens mijn taak om de broeders te sterken (vgl. Lc 22,32) dat de Kerk geen enkele bevoegdheid heeft om aan vrouwen de priesterwijding te verlenen en dat dit oordeel door alle gelovigen van de Kerk definitief moet worden gehouden.

Wij erkennen dat er verschillende, oprecht gekoesterde opvattingen zijn onder hen die Schrifttrouw en gehoorzaam willen zijn. Sommigen leggen de apostolische leer zo uit dat vrouwen niet zouden mogen onderwijzen of prediken, of dat zij dat wel mogen maar niet met alleenzeggenschap over mannen. Anderen leggen de geestelijke gelijkwaardigheid van vrouwen, de uitoefening van de stichtende gave van profetie door vrouwen in de gemeente van het Nieuwe Testament, en het ontvangen van gemeenten in hun huizen zo uit dat de geestelijke gaven van leiding geven en onderwijzen door zowel vrouwen als mannen in de bediening ontvangen en uitgeoefend kunnen worden.

Volgens het gebod van de Kerk is ‘iedere gelovige, nadat hij de jaren des onderscheids heeft bereikt, gehouden getrouw zijn zware zonden ten minste eenmaal per jaar te biechten.’

Ware en blijvende verzoening vraagt om erkenning van zonde in verleden en heden, bekering voor God, belijdenis aan de gekrenkte, en het zoeken en ontvangen van vergeving.

De zondag wordt uitdrukkelijk onderscheiden van de sabbat, die hij elke week chronologisch volgt; voor christenen vervangt de viering ervan de viering van de sabbat.

De Schrift zegt ons: ‘Gedenk den sabbatdag, dat gij dien heiligt.’ Ons land heeft van oudsher de dag des Heren gehouden als een dag van aanbidding en rust.

De Kerk erkent het gregoriaans als bijzonder geschikt voor de Romeinse liturgie: daarom moet het, onder overigens gelijke omstandigheden, in de liturgische diensten de eerste plaats innemen. Maar andere soorten gewijde muziek, vooral de polyfonie, zijn in geen geval uitgesloten van liturgische vieringen, mits zij overeenstemmen met de geest van de liturgische handeling, zoals bepaald in art. 30.

De christelijke vereering van beelden is niet in strijd met het eerste gebod, dat de afgoden verbiedt. Immers, ‘de eer die aan een beeld wordt bewezen, gaat over op het oorspronkelijke’, en ‘wie een beeld vereert, vereert de persoon die erin is afgebeeld’.

Kunst in haar vele vormen is een wezenlijk onderdeel van wat wij als mensen doen en kan iets van de schoonheid en waarheid van God weerspiegelen. Kunstenaars op hun best zijn waarheidsverkondigers, en zo vormen de kunsten een belangrijke manier waarop wij de waarheid van het evangelie kunnen spreken.

Er zijn bovendien bijzondere genaden, ook charisma’s genoemd naar de Griekse term die Sint Paulus gebruikt en die ‘gunst’, ‘ongevraagde gave’, ‘weldaad’ betekent. Wat hun aard ook is – soms is die buitengewoon, zoals de gave van wonderen of van tongen – charisma’s zijn gericht op de heiligmakende genade en bedoeld voor het algemeen welzijn van de Kerk.

Wij geloven in de huidige bediening van de Heilige Geest met betrekking tot de uitoefening van alle bijbelse gaven van de Heilige Geest volgens de aanwijzingen die ons gegeven zijn (1 Korinthe 12-14)

Charisma’s moeten met dankbaarheid worden aanvaard door degene die ze ontvangt en ook door alle leden van de Kerk. Ze zijn een wonderbaar rijke genade voor de apostolische levenskracht en voor de heiligheid van het hele Lichaam van Christus, op voorwaarde dat het werkelijk echte gaven van de Heilige Geest zijn en dat ze worden gebruikt in volledige overeenstemming met de echte ingevingen van dezelfde Geest, dat wil zeggen in overeenstemming met de liefde, de ware maatstaf van alle charisma’s.

Daarom roepen wij alle christenen op te bidden om een zodanige bezoeking door de soevereine Geest van God dat al zijn vrucht in al zijn volk verschijnt en dat al zijn gaven het lichaam van Christus mogen verrijken.

Het exorcisme is gericht op de verdrijving van demonen of op de bevrijding van demonische bezetenheid door het geestelijk gezag dat Jezus aan zijn Kerk heeft toevertrouwd. Ziekte, vooral psychische ziekte, is een heel andere zaak; deze te behandelen is de zorg van de medische wetenschap.

Hoewel wij bevestigen dat in Christus zijn betekent dat de christen aan Christus toebehoort en dat onze natuur is veranderd, vragen wij ons, evenals bij de zonde en onze noodzaak om met de zonde in ons lichaam, verstand, gevoelens en wil om te gaan, af of het demonische, hoewel het niet langer eigendomsrecht op christenen kan doen gelden, hen nog steeds in lichaam, verstand en gevoelens kan kwellen, tenzij ermee wordt afgerekend.

In feite was Hij die zij als mens door de Heilige Geest ontving, die waarlijk haar Zoon werd naar het vlees, niemand anders dan de eeuwige Zoon van de Vader, de tweede persoon van de Heilige Drie-eenheid. Daarom belijdt de Kerk dat Maria waarlijk ‘Moeder van God’ is (Theotokos).

De menswording van Gods eeuwige Zoon, de Heer Jezus Christus – geboren uit de maagd Maria; waarachtig goddelijk en waarachtig menselijk, en toch zonder zonde.

De allerzaligste Maagd Maria is, vanaf het eerste ogenblik van haar ontvangenis, door een bijzondere genade en voorrecht van de almachtige God en met het oog op de verdiensten van Jezus Christus, de Heiland van het menselijk geslacht, vrijgehouden van elke smet van de erfzonde.

Evangelischen belijden de zondeloosheid van Christus, maar niet de zondeloosheid van Maria. Hebreeën 7:26 noemt Jezus onze Hogepriester. Hij alleen was volkomen heilig, onschuldig, onbevlekt, afgescheiden van de zondaars.

In het gebed is de pelgrimerende Kerk verbonden met die van de heiligen, wier voorspraak zij inroept.

Jezus Christus, die zelf de enige God-mens is, die zichzelf gegeven heeft als het enige losgeld voor zondaars, is de enige middelaar tussen God en mensen.

Het Nieuwe Testament spreekt over het oordeel in de eerste plaats in zijn aspect van de laatste ontmoeting met Christus bij zijn wederkomst, maar bevestigt ook herhaaldelijk dat ieder onmiddellijk na de dood zal worden beloond naar zijn werken en geloof.

Evangelischen belijden dat de Kerk het Lichaam van Christus is, uitgestrekt door de tijd en de ruimte. De banden tussen hen die in Christus zijn, worden niet door de dood verbroken, en de strijdende Kerk op aarde deelt één geloof en één hoop met het edele gezelschap van de apostelen, martelaren en alle heiligen in heerlijkheid, Maria daaronder begrepen.

Allen die sterven in Gods genade en vriendschap, maar nog onvolkomen gelouterd zijn, zijn weliswaar van hun eeuwig heil verzekerd; maar na de dood ondergaan zij een loutering, om de heiligheid te bereiken die nodig is om in te gaan in de vreugde van de hemel.

Alleen door te vertrouwen op Christus alleen worden wij door de Heilige Geest met Christus verenigd en voor God in Christus rechtvaardig gerekend. Gerechtvaardigd door het geloof hebben wij vrede met God en staan wij niet langer voor veroordeling.

De leer van de Kerk bevestigt het bestaan van de hel en haar eeuwigheid. Onmiddellijk na de dood dalen de zielen van hen die in staat van doodzonde sterven af naar de hel, waar zij de straffen van de hel ondergaan, ‘het eeuwige vuur’. De voornaamste straf van de hel is de eeuwige scheiding van God, in wie alleen de mens het leven en het geluk kan bezitten waarvoor hij geschapen is en waarnaar hij verlangt.

Toch verwerpen zij die Christus afwijzen de vreugde van de zaligheid en veroordelen zichzelf tot eeuwige scheiding van God.

Sinds de hemelvaart is de komst van Christus in heerlijkheid nabij, ook al ‘is het niet aan u om tijden of gelegenheden te kennen die de Vader door zijn eigen gezag heeft vastgesteld’. Deze eschatologische komst kan zich elk ogenblik voltrekken, ook al worden zowel zij als de laatste beproeving die haar zal voorafgaan ‘uitgesteld’.

Wij geloven dat Jezus Christus persoonlijk en zichtbaar zal wederkomen, in kracht en heerlijkheid, om zijn redding en zijn oordeel te voltooien.

Vóór de wederkomst van Christus moet de Kerk door een laatste beproeving heen die het geloof van vele gelovigen zal doen wankelen. De vervolging die haar pelgrimstocht op aarde vergezelt, zal het ‘mysterie van de boosheid’ onthullen in de vorm van een religieuze misleiding die de mensen een schijnoplossing voor hun problemen biedt tegen de prijs van afval van de waarheid.

Wij geloven dat de tussentijd tussen Christus’ hemelvaart en wederkomst gevuld moet worden met de zending van het volk van God, dat de vrijheid niet heeft om vóór het einde te stoppen. Wij gedenken ook zijn waarschuwing dat er valse christussen en valse profeten zullen opstaan als voorlopers van de uiteindelijke antichrist.

De misleiding van de Antichrist begint al gestalte te krijgen in de wereld telkens wanneer men beweert binnen de geschiedenis die messiaanse hoop te verwezenlijken die slechts voorbij de geschiedenis door het eschatologische oordeel kan worden verwezenlijkt. De Kerk heeft zelfs gewijzigde vormen van deze vervalsing van het komende rijk onder de naam chiliasme verworpen, vooral de ‘intrinsiek perverse’ politieke vorm van een wereldlijk messianisme.

Wij geloven in de Wederkomst van Jezus Christus, dat is zijn persoonlijke, zichtbare terugkeer op aarde en de oprichting van zijn duizendjarig koninkrijk, in de opstanding van het lichaam, het laatste oordeel en de eeuwige zegen van de rechtvaardigen en de eindeloze scheiding van de goddelozen

Men treedt in het Volk van God binnen door het geloof en de doop. ‘Alle mensen zijn geroepen om tot het nieuwe Volk van God te behoren’ (LG 13), opdat de mensen in Christus ‘één familie en één Volk van God zouden vormen’ (AG 1).

Wij geloven in de Opname van de Kerk vóór de Verdrukking, waarbij alle gelovigen de Heer tegemoet zullen gaan in de lucht en uit deze wereld zullen worden weggenomen voorafgaand aan de Verdrukking die over de aarde zal komen

Een huwelijk dat ratum et consummatum is, kan door geen enkele menselijke macht worden ontbonden en om geen enkele reden, behalve de dood.

Het huwelijk als een levenslange verbondsrelatie tussen één man en één vrouw is een normatief bijbels symbool van Gods relatie met zijn volk (Jesaja 54:5; Jeremia 3:20, 31:32; Efeze 5:23, 31–32).

Ontucht is de lichamelijke vereniging van een ongehuwde man en een ongehuwde vrouw. Zij is in ernstige mate in strijd met de waardigheid van de personen en van de menselijke seksualiteit, die van nature gericht is op het welzijn van de echtgenoten en op het voortbrengen en opvoeden van kinderen.

Verstoorde seksualiteit van alle soorten, in elke vorm van seksuele intimiteit vóór of buiten het huwelijk zoals dat bijbels is omschreven, is in strijd met Gods wil en zegen in schepping en verlossing.

De echtscheiding is een zware overtreding van de natuurwet. Zij pretendeert het contract te verbreken waarmee de echtgenoten vrijwillig hebben ingestemd om tot de dood met elkaar te leven. De echtscheiding doet afbreuk aan het verbond van het heil, waarvan het sacramentele huwelijk het teken is.

Christenen behoren gezonde huwelijken voor te leven waarin een man en een vrouw hun beloften van levenslange opofferende dienst aan elkaar gestand doen en liefdevol zorgen voor alle kinderen die God in het gezin brengt.

De Kerk houdt vast dat een nieuwe verbintenis niet als geldig kan worden erkend, indien het eerste huwelijk geldig was. Wanneer de gescheidenen burgerlijk hertrouwd zijn, bevinden zij zich in een situatie die objectief strijdig is met Gods wet.

De regeling van de geboorten is een van de aspecten van verantwoord vader- en moederschap. Wettige bedoelingen van de echtgenoten rechtvaardigen niet het gebruik van moreel ontoelaatbare middelen (bijvoorbeeld rechtstreekse sterilisatie of anticonceptie).

Waar echtparen niet bereid zijn de verantwoordelijkheden van het ouderschap te aanvaarden, behoren zij zich te informeren over ethische methoden van gezinsplanning. De Kerk is begrijpelijkerwijs terughoudend om anticonceptie aan te bevelen voor ongehuwde seksuele partners, aangezien zij buitenechtelijke seks niet kan goedkeuren.

Sinds de eerste eeuw heeft de Kerk het morele kwaad van iedere opzettelijke abortus bevestigd. Deze leer is niet veranderd en blijft onveranderlijk.

Omdat God de mensen naar zijn beeld heeft geschapen, draagt ieder menselijk leven, van de bevruchting tot de dood, het beeld van God en heeft het onschatbare waarde (Genesis 1:27).

Na de apostolische tijd achtte de Kerk zich niet verplicht hiervan een grondslag te maken voor het opstellen van nauwkeurige regels voor de slager en de keuken, en nog minder in onze tijd een bloedtransfusie te verbieden.

God heeft ons gezegend met het vermogen tot wetenschappelijk onderzoek. Christenen behoren medisch onderzoek te steunen zoals biotechnologie, neurowetenschap en nanotechnologie, dat lijden kan verlichten en ziekte kan genezen, zolang het de menselijke waardigheid niet ondermijnt.

De deugd van de matigheid brengt ons ertoe elke vorm van buitensporigheid te vermijden: het misbruik van voedsel, alcohol, tabak of geneesmiddelen. Zij die door dronkenschap of snelheidsliefde hun eigen veiligheid en die van anderen op de weg, ter zee of in de lucht in gevaar brengen, laden grote schuld op zich.

In overeenstemming met ons historische standpunt riepen wij onze kerken ook op het nationale probleem van alcoholgebruik serieus te nemen, hun leden voor te lichten over de gevaren ervan en hen aan te moedigen zich te onthouden.

Zij die gezworen hebben hun land in de strijdkrachten te dienen, zijn dienaren van de veiligheid en de vrijheid van de volken. Als zij hun plicht eervol vervullen, dragen zij waarlijk bij tot het algemeen welzijn van de natie en tot het handhaven van de vrede.

Hoewel christenen erkennen dat God ons niet roept om zijn koninkrijk met geweld te brengen, zijn wij het erover eens dat overheden rechtvaardige en vreedzame maatschappelijke ordes moeten beschermen en herstellen. Gelovigen verschillen al lang van mening over hoe dat er in de praktijk uit moet zien — wanneer overheden geweld mogen gebruiken, en of christenen deel behoren te nemen aan door de overheid toegestaan geweld om hun vaderland te verdedigen, anderen uit een aanval te redden of andere mensen van onderdrukking te bevrijden.