Vergelijk christelijke denominaties

Dat Vader, Zoon en Heilige Geest, drie onderscheiden personen in één goddelijk wezen en één goddelijke natuur, één God zijn, die hemel en aarde geschapen heeft.

de Kerk leert dat, hoewel er maar één God is, er toch Drie zijn die God zijn—de Vader, de Zoon en de Heilige Geest—volmaakt verenigd en nooit gescheiden, maar toch niet samengesmolten tot één zonder eigen onderscheid.

Wij geloven, leren en belijden dat de enige regel en richtsnoer volgens welke alle leerstellingen tezamen met [alle] leraars beoordeeld en gericht moeten worden, de profetische en apostolische Schriften van het Oude en het Nieuwe Testament alleen zijn, zoals geschreven staat in Ps. 119:105: Uw woord is een lamp voor mijn voet en een licht op mijn pad.

Onder de elementen die de Heilige Traditie van de Kerk vormen, neemt de Bijbel de eerste plaats in. Daarna komen het liturgische leven van de Kerk en haar gebed, vervolgens haar dogmatische besluiten en de handelingen van haar goedgekeurde kerkelijke concilies, de geschriften van de kerkvaders, de levens van de heiligen, de kerkelijke wetten, en ten slotte de iconografische traditie samen met de andere geïnspireerde vormen van scheppende kunstuiting zoals muziek en architectuur.

Want door het Woord en de Sacramenten, als door middelen, wordt de Heilige Geest gegeven, die het geloof werkt; waar en wanneer het God behaagt, in hen die het Evangelie horen, namelijk dat God, niet om onze eigen verdiensten, maar om Christus’ wil, hen rechtvaardigt die geloven dat zij om Christus’ wil in genade worden aangenomen.

Hoewel de Heilige Traditie vele geschreven documenten bevat, is zij helemaal niet beperkt tot wat geschreven is; zij is niet louter een corpus van literatuur. Zij is integendeel het totale leven en de totale ervaring van de gehele Kerk, overgedragen van plaats tot plaats en van generatie tot generatie. De Traditie is het leven zelf van de Kerk, zoals dat door de Heilige Geest wordt ingegeven en geleid.

Andere geschriften echter van oude of nieuwe leraars, onder welke naam zij ook staan, mogen niet gelijk aan de Heilige Schrift worden gesteld, maar moeten allen tezamen daaraan onderworpen worden, en mogen niet anders of verder worden aanvaard dan als getuigen, [die moeten aantonen] op welke wijze na de tijd van de apostelen, en op welke plaatsen, deze [zuivere] leer van de profeten en apostelen bewaard is gebleven.

De Orthodoxe Kerk rekent ook tot de echte boeken van het Oude Testament de zogenaamde apocriefe boeken, wat letterlijk de geheime of verborgen geschriften betekent. Andere christenen plaatsen deze boeken op een tweede plaats of verwerpen volledig dat zij goddelijk geïnspireerd zijn.

Wij leren dat de Heilige Schrift van alle andere boeken ter wereld verschilt doordat zij het Woord van God is. Zij is het Woord van God omdat de heilige mannen Gods die de Schrift schreven, alleen schreven wat de Heilige Geest hun door ingeving meedeelde, 2 Tim. 3:16; 2 Petr. 1:21.

De woorden van de Bijbel zijn menselijke woorden, want alle woorden zijn immers menselijk. Het zijn echter menselijke woorden die God zelf heeft ingegeven om op te schrijven, opdat zij als het schriftuurlijke getuigenis van Hemzelf zouden blijven bestaan.

De Lutheran Church—Missouri Synod heeft geen bepaalde vertaling van de Bijbel ‘aangenomen’, noch bevordert zij er officieel een. Elke vertaling moet worden beoordeeld naar haar getrouwheid aan de oorspronkelijke teksten (Hebreeuws, Aramees, Grieks) waarin de Schrift oorspronkelijk is geschreven, en naar haar bruikbaarheid om weer te geven wat de Bijbel werkelijk zegt in een taal die mensen van nu (van verschillende culturen, talen en dialecten) kunnen begrijpen.

De Septuagint is de officiële versie van het Oude Testament die door de Orthodoxe Kerk wordt gebruikt. Zij heeft haar wortels in de Griekse verzamelingen van boeken van het Oude Testament die in de eerste eeuw voor Christus onder de Joden populair waren.

Aangezien de Heilige Schrift het Woord van God is, spreekt het vanzelf dat zij geen dwalingen of tegenstrijdigheden bevat, maar dat zij in al haar delen en woorden de onfeilbare waarheid is, ook in die delen die handelen over historische, geografische en andere wereldse zaken, Joh. 10:35.

Het is het geloof van de Orthodoxe Kerk dat de Bijbel, als het goddelijk geïnspireerde Woord van God in de woorden van mensen, geen formele dwalingen of innerlijke tegenstrijdigheden bevat met betrekking tot de verhouding tussen God en de wereld. In de Bijbel kunnen incidentele onnauwkeurigheden van niet-wezenlijke aard voorkomen.

Wij leren dat God hemel en aarde geschapen heeft, en wel op de wijze en in de tijdsruimte die in de Heilige Schrift is opgetekend, vooral in Gen. 1 en 2, namelijk door zijn almachtig scheppend woord, en in zes dagen.

Het belangrijkste leerstellige punt over de schepping is dat God alleen ongeschapen en eeuwig bestaand is. Alles wat naast God bestaat, werd door Hem geschapen. God heeft echter niet alles afzonderlijk en in één keer geschapen, om het zo te zeggen.

En ik geloof in de Heilige Geest, de Heer en Levendmaker, die uitgaat van de Vader en de Zoon; die met de Vader en de Zoon tezamen wordt aanbeden en verheerlijkt; die gesproken heeft door de profeten.

De orthodoxe leer belijdt dat God de Vader de eeuwige oorsprong en bron van de Geest is, zoals Hij de bron van de Zoon is.

Ook leren zij dat mensen voor God niet gerechtvaardigd kunnen worden door hun eigen kracht, verdiensten of werken, maar om niet gerechtvaardigd worden om Christus’ wil, door het geloof, wanneer zij geloven dat zij in genade worden aangenomen en dat hun zonden om Christus’ wil vergeven zijn, die door zijn dood voldoening heeft gedaan voor onze zonden.

De mens werd geschapen met de mogelijkheid ‘deelgenoot van de goddelijke natuur’ te worden, om de apostel Petrus nog eens aan te halen (2 Petr 1:4). Het is deze deelname aan de goddelijkheid, in de orthodoxe theologie theosis (wat letterlijk vergoddelijking betekent) genoemd, die de hemelvaart van Christus voor de mensheid heeft vervuld.

Zij veroordelen de wederdopers, die ontkennen dat zij die eens gerechtvaardigd zijn, de Heilige Geest kunnen verliezen.

Het orthodoxe christendom houdt wel staande dat, nadat iemand ‘opnieuw geboren’ is door de Doop, de Myronzalving en de Eucharistie, men zeker kan afvallen of het ‘doel kan missen’ van zijn of haar roeping om te leven zoals Christus leefde. Men kan de in deze Sacramenten geschonken genade zeker, om zo te zeggen, ‘deactiveren’; tegelijkertijd blijft God aanwezig in zulke mensen, ook als zij dat niet herkennen of erkennen.

De voorbeschikking of eeuwige verkiezing van God strekt zich echter alleen uit over de godvrezende, geliefde kinderen van God, en is een oorzaak van hun zaligheid, die Hij ook bewerkt, en Hij beschikt ook wat daartoe behoort.

Als sommige mensen de gave van het leven in gemeenschap met God weigeren, kan de Heer die weigering slechts eerbiedigen en de vrijheid van zijn schepselen respecteren, die Hij zelf heeft gegeven en niet zal terugnemen.

Wie op Jezus als hun Heiland vertrouwen, zullen opstaan tot het eeuwige leven in de hemel. Wie Jezus verloochenen en in hun zonde blijven leven, zullen uit zijn tegenwoordigheid worden verstoten naar de hel.

Het is de gemeenschappelijke leer van de orthodox-christelijke traditie dat de Kerk geen monopolie heeft op genade, waarheid en liefde. De Kerk leert integendeel dat God de soevereine Heer is die redt wie Hij wil.

Ook leren zij dat sinds de val van Adam alle mensen die op natuurlijke wijze verwekt zijn, met zonde geboren worden, dat is zonder vreze Gods, zonder vertrouwen op God, en met begeerlijkheid; en dat deze ziekte, of dit gebrek van oorsprong, waarlijk zonde is, die ook nu nog veroordeling en eeuwige dood brengt over hen die niet opnieuw geboren zijn door de Doop en de Heilige Geest.

Wat de oorspronkelijke—of ‘eerste’—zonde betreft, die van Adam en Eva, gelooft de orthodoxie dat, hoewel ieder de gevolgen van de eerste zonde draagt, waarvan de dood het voornaamste is, alleen Adam en Eva schuldig zijn aan die zonde.

Van de Vrije Wil leren zij dat de wil van de mens enige vrijheid heeft om burgerlijke gerechtigheid te kiezen en zaken te verrichten die aan de rede onderworpen zijn. Maar zij heeft zonder de Heilige Geest geen kracht om de gerechtigheid Gods, dat is geestelijke gerechtigheid, te bewerken; want de natuurlijke mens neemt niet aan de dingen van de Geest Gods, 1 Kor. 2:14; maar deze gerechtigheid wordt in het hart bewerkt wanneer de Heilige Geest door het Woord wordt ontvangen.

De mens blijft het geschapen beeld van God—dit kan niet worden veranderd—maar hij slaagt er niet in zijn beeld zuiver te bewaren en de goddelijke gelijkenis te behouden. Hij bezoedelt zijn menselijkheid met het kwaad, verdraait haar en misvormt haar, zodat zij niet de zuivere weerspiegeling van God kan zijn die zij bedoeld was te zijn.

Want hoewel zij wedergeboren en vernieuwd zijn in de geest van hun gemoed, is in dit tegenwoordige leven die wedergeboorte en vernieuwing niet volledig, maar slechts begonnen, en de gelovigen voeren door de geest van hun gemoed een voortdurende strijd tegen het vlees, dat is tegen de verdorven natuur en aanleg die ons tot de dood aankleeft.

Behoud omvat een groeiproces van de hele persoon waardoor de zondaar wordt veranderd naar het beeld en de gelijkenis van God. Men wordt behouden door het geloof uit genade, hoewel zaligmakend geloof meer inhoudt dan geloven. Het geloof moet actief en levend zijn, zich uitend in werken van gerechtigheid, waardoor wij met God meewerken om zijn wil te doen.

Wij geloven, leren en belijden dat de prediking van de Wet met ijver moet worden aangedrongen, niet alleen op de ongelovigen en onboetvaardigen, maar ook op de ware gelovigen, die waarlijk bekeerd, wedergeboren en door het geloof gerechtvaardigd zijn.

Wij zijn niet meer verplicht de zaterdagse sabbat te volgen dan de oudtestamentische spijswetten te volgen—waarvan de huidige koosjere voorschriften zijn afgeleid—of de besnijdenis te praktiseren als teken van ons verbond met God.

Lutheranen hebben daarom de mening toegedaan dat de wijze van de Doop (dat wil zeggen onderdompeling, begieten, besprenkelen, enz.) niet bepaalt of een Doop geldig is, evenmin als de wijze van uitdeling van het Heilig Avondmaal (gemeenschappelijke beker, individuele bekertjes) de geldigheid van dit Sacrament beïnvloedt. Alleen het Woord van God en het ‘element’ (water), volgens goddelijke instelling, maakt een Doop geldig.

na de plechtige verkondiging van ‘Alleluia’ (uit het Hebreeuws, wat ‘God zij geprezen’ betekent), wordt de persoon driemaal in het water ondergedompeld in de naam van de Vader, de Zoon en de Heilige Geest.

De Heilige Geest werkt het geloof door de verkondiging van het Woord van God en de bediening van de Sacramenten.

In het sacrament van de Myronzalving ontvangen wij ‘het zegel van de gave van de Heilige Geest’ (Zie Rom 8, 1 Kor 6, 2 Kor 1:21–22). Als de doop onze persoonlijke deelname aan Pasen is—de dood en opstanding van Christus—dan is de myronzalving onze persoonlijke deelname aan Pinksteren—de komst van de Heilige Geest over ons.

In dit korte bestek is het niet mogelijk veel andere mormoonse leerstellingen te bespreken die lutheranen beschouwen als in strijd met de Heilige Schrift (bijvoorbeeld de doop voor de doden, de bepalingen in Joseph Smiths ‘Woord van Wijsheid’, het eeuwige huwelijk, opvattingen over het duizendjarig rijk, het voorsterfelijk bestaan van mensen, enz.).

Orthodoxe christenen bidden voor de doden opdat de Heer zich over hun zielen ontferme, opdat Hij hun eeuwige rust schenke ‘in de schoot van Abraham, Isaak en Jakob’, opdat Hij zijn ondoorgrondelijke liefde over hen uitstrekke en opdat Hij hen opneme in die staat ‘waarin geen ziekte is, geen zucht, geen smart, maar leven zonder einde’.

Wij geloven, leren en belijden dat in het Heilig Avondmaal het lichaam en bloed van Christus waarachtig en wezenlijk aanwezig zijn, en waarachtig met het brood en de wijn worden uitgedeeld en ontvangen.

De eucharistie wordt altijd aan alle leden van de Kerk gegeven, ook aan zuigelingen die gedoopt en gevormd zijn. Zij wordt altijd in beide gedaanten gegeven—brood en wijn. Zij wordt strikt opgevat als de werkelijke tegenwoordigheid van Christus, zijn waarachtig Lichaam en Bloed mystiek aanwezig in het brood en de wijn die in zijn naam aan de Vader worden opgedragen en door de goddelijke Geest van God worden gewijd.

Leden in goede staat van de LCMS en haar zusterkerken mogen deelnemen aan het Avondmaal in gemeenten van de LCMS. Deze praktijk, die wisselend wordt aangeduid als nauwe, gesloten of besloten Communie, staat tegenover de open Communie, waarbij iedereen die dat wenst mag deelnemen, ongeacht geloofsbelijdenis of lidmaatschap.

De eucharistie wordt altijd gegeven aan alle leden van de Kerk, ook aan zuigelingen die gedoopt en gevormd zijn. Zij wordt altijd in beide gedaanten gegeven—brood en wijn.

Ten slotte bevelen wij de reeds lang bestaande leer van de Synode nogmaals aan, dat alleen brood en wijn gebruikt mogen worden bij het Heilig Avondmaal, aangezien ‘het gebruik van een ander element dan wijn een vreemde gewoonte is in de kerken van de Confessio Augustana en twijfel doet ontstaan of het Sacrament wordt aangeboden of niet’ (2001 Res. 3-16).

In feite is in de Oosterse Kerk altijd gezuurd brood gebruikt. Er was zelfs ooit een groot geschil over het feit dat in de Oosterse Kerk gezuurd brood werd gebruikt, terwijl in het christelijke Westen ongezuurd brood de norm was.

Daarom zijn de Doop, het Heilig Avondmaal en de Absolutie, die het Sacrament van de Boete is, waarlijk Sacramenten. Want deze riten hebben Gods gebod en de belofte van genade, die aan het Nieuwe Testament eigen is.

De sacramenten in de Orthodoxe Kerk worden officieel de ‘heilige mysteriën’ genoemd. Gewoonlijk worden zeven sacramenten geteld: doop, myronzalving (of vormsel), heilige eucharistie, boete, huwelijk, wijding en de ziekenzalving.

Elke synode kiest een bisschop om toezicht te houden op haar ambt en bestuur. Samen met de voorzittende bisschop en de secretaris van de ELCA vormen deze 65 bisschoppen de Conferentie van Bisschoppen, die leiding, raad en visie biedt aan de gehele kerk.

De Orthodoxe Kerk als geheel is de eenheid van wat plaatselijke autocefale of autonome kerken worden genoemd. Deze woorden betekenen eenvoudigweg dat deze kerken zichzelf besturen, hun eigen bisschoppen kiezen en hun eigen leven inrichten.

Het is ook duidelijk dat in de oude kerk priesters gehuwde mannen waren. Want Paulus zegt in 1 Tim. 3:2 dat een opziener gekozen moet worden die de man van één vrouw is.

In de Orthodoxe Kerk kan een gehuwde man tot het priesterschap worden gewijd. Zijn huwelijk moet echter het eerste zijn voor hem en zijn vrouw, en hij mag niet hertrouwen en zijn bediening voortzetten als zijn vrouw zou overlijden. Als een ongehuwde man wordt gewijd, mag hij niet trouwen en zijn dienst behouden.

Wij geloven dat vrouwen mogen deelnemen aan ambten en werkzaamheden van het openbare ambt, behalve waar dat werk gezag over mannen met zich meebrengt (1 Timotheüs 2:11,12). Dit betekent dat vrouwen niet als predikant mogen dienen en ook niet mogen deelnemen aan vergaderingen van de kerk op een wijze waarbij zij gezag over mannen uitoefenen (1 Korinthe 11:3; 14:33-35).

Hoewel de orthodoxie de wijding van vrouwen niet heeft aanvaard, prijst zij wel een vrouw, de Theotokos, als degene die ‘eerwaardiger is dan de cherubijnen en onvergelijkelijk heerlijker dan de serafijnen’, en houdt zij haar voor als voorbeeld voor al Gods volk, mannen en vrouwen gelijkelijk.

Van de Biecht leren zij dat de persoonlijke absolutie behouden moet blijven in de kerken, hoewel het in de biecht niet nodig is alle zonden op te sommen.

Er was een tijd dat deze biecht openbaar werd afgelegd voor alle mensen te midden van de Kerk, maar in recente tijden wordt zij meestal alleen afgelegd in aanwezigheid van de pastor van de Kerk, die namens allen staat.

De viering van de zondag en andere kerkelijke feesten is een ordening van de Kerk, ingesteld krachtens de christelijke vrijheid.

De zaterdagse sabbat past bij het Oude Testament. In het Nieuwe Testament—dat de opstanding van Christus op de eerste dag van de week viert—wordt de centrale ervaring van ons geloof als christenen elke zondag van het jaar herdacht.

Bijna alle gebruikelijke ceremoniën zijn ook behouden, behalve dat de in het Latijn gezongen delen hier en daar worden afgewisseld met Duitse gezangen, die zijn toegevoegd om het volk te onderwijzen.

In feite is het de traditie van de Orthodoxe Kerk om geen muziekinstrumenten in de kerk te hebben.

Het is het orthodoxe geloof dat iconen niet alleen toegestaan, maar geestelijk noodzakelijk zijn omdat ‘het Woord vlees geworden is en onder ons heeft gewoond’ (Joh 1:14).

Hoewel lutheranen zich verheugen over de genadige belofte dat de gave van de Heilige Geest aan alle generaties gelovigen zal worden gegeven (Hand. 2:39), ondersteunen noch de Schrift noch de lutherse belijdenisgeschriften de opvatting dat deze gave van de Geest noodzakelijkerwijs zulke buitengewone geestelijke gaven omvat als talen, wonderen, wonderbaarlijke genezingen en profetie (1 Kor. 12).

In de orthodoxe traditie erkennen wij dit wonder, maar spreken in tongen — vooral zoals dat tegenwoordig in veel charismatische of pinksterkerken wordt beoefend — is geen gewoon of aangemoedigd onderdeel van ons liturgische leven.

Naar het patroon dat in de Bijbel geopenbaard is, geeft God zijn kerk niet noodzakelijkerwijs in alle tijden dezelfde bijzondere gaven. Hij schenkt zijn zegeningen naar zijn welbehagen.

In de Orthodoxe Kerk geloven wij dat de Heilige Geest (de derde persoon van de Heilige Drie-eenheid: Vader, Zoon en Heilige Geest) levend en werkzaam is en in ieder van ons werkt door de mysteriën (Heilige Sacramenten), het gebed en een leven dat in Christus wortelt.

De Lutheran Church—Missouri Synod gelooft zeker in het bestaan van Satan en van demonische wezens, en individuele predikanten van de LCMS hebben van tijd tot tijd deelgenomen aan riten van duivelsuitdrijving. De LCMS heeft echter geen ‘officieel standpunt’ over ‘demonische bezetenheid’, noch onderschrijft zij officieel een formele rite van duivelsuitdrijving of heeft zij ‘speciale geestelijken die met deze taak zijn belast’.

De demonische bezetenheid van personen en zelfs van voorwerpen wordt thans door de Orthodoxe Kerk aanvaard in het Sacrament van de Doop, bij het uitdrijven van satanische machten in het geval van het boze oog (vaskania), en bij het uitdrijven van de duivel in het geval van een bezeten persoon.

Het gebruik van het hoofddeksel diende als erkenning door de vrouw van het beginsel van het hoofdschap. Zelfs in de vroegste tijden werd deze gewoonte niet door alle christelijke gemeenten gevolgd, en in de moderne westerse samenleving is het dragen van een hoofddeksel of sluier over het algemeen verstoken van de betekenis die eraan werd gehecht in de tijd van Paulus.

Elke orthodoxe vrouw die een sluier of hoofddoek draagt, wordt ook gezegend door die sluier van de Moeder Gods, die de gelovigen op wonderbaarlijke wijze en herhaaldelijk voor zoveel kwaad heeft behoed. Het dragen van een hoofdbedekking is uiteraard een persoonlijke beslissing die een vrouw moet nemen na gebed en overweging.

Daarom geloven, leren en belijden wij dat Maria niet louter een mens en niets meer ontving en baarde, maar de ware Zoon van God; daarom wordt zij ook terecht genoemd en is zij waarlijk de moeder van God.

de Kerk belijdt formeel dat Maria terecht Theotokos genoemd moet worden, wat letterlijk ‘zij die God gebaard heeft’ betekent.

De Orthodoxe Kerk leert dat Maria zonder persoonlijke zonden is.

Maar de Schrift leert de aanroeping van heiligen niet of het vragen van hulp aan heiligen, aangezien zij ons de ene Christus voorhoudt als de Middelaar, Verzoening, Hogepriester en Voorspraak.

In de Kerk bidden wij ook tot de heiligen—niet op dezelfde wijze als wij tot de Personen van de Heilige Drie-eenheid bidden, maar als onze helpers, voorbidders en medeleden van de Kerk die reeds met God verheerlijkt zijn in zijn goddelijke tegenwoordigheid.

Lutheranen geloven dat de Schrift leert dat op het ogenblik van de dood de zielen van de gelovigen de vreugde van de hemel binnengaan (Lukas 23:43; Hand. 7:59; Openb. 14:13; Filipp. 1:23-24), terwijl de zielen van de ongelovigen bij de dood worden overgeleverd aan ‘de gevangenis’ van het eeuwige oordeel in de hel (1 Petrus 3:19-20; Hand. 1:25).

De gelijkenis van de rijke man en Lazarus (Lukas 16:19-31) leert ons dat een ziel na de dood een voorsmaak van de hemel of de hel ervaart, afhankelijk van haar geweten. De kerkvaders zeggen ook dat de zielen der overledenen tot aan de Wederkomst niet in een blijvende toestand verkeren.

Daarom moet het vagevuur, en elke plechtigheid, rite en handel die daarmee verbonden is, worden beschouwd als niets anders dan een spooksel van de duivel. Want het is in strijd met het hoofdartikel [dat leert] dat alleen Christus, en niet de werken van mensen, de zielen moeten helpen [bevrijden].

De Orthodoxe Kerk aanvaardt de leer over het vagevuur niet die zich in recentere tijd in het Rooms-katholicisme heeft ontwikkeld.

Ook leren zij dat Christus bij de voleinding der wereld zal verschijnen om te oordelen en alle doden zal opwekken; Hij zal de godvrezenden en uitverkorenen het eeuwige leven en eeuwige vreugde geven, maar de goddeloze mensen en de duivels zal Hij veroordelen om zonder einde gepijnigd te worden.

Voor hen die de Heer liefhebben, zal zijn Aanwezigheid oneindige vreugde, paradijs en eeuwig leven zijn. Voor hen die de Heer haten, zal dezelfde Aanwezigheid oneindige foltering, hel en eeuwige dood zijn.

Er is dus geen bewijs dat de Schrift een geheime opname leert. Ook het boek Openbaring leert geen opname van christenen vóór de verdrukking. Het leert integendeel dat God zijn volk zal bewaren in het aangezicht van vervolging en lijden (Openb. 3:10; 14:12).

Al 2.000 jaar leert de Orthodoxe Kerk één Wederkomst, één Opstanding en één volk van God. De Opname maakt daar geen deel van uit — en heeft dat nooit gedaan.

De Schrift leert dat alle christenen in verschillende mate ‘verdrukking’ zullen verduren tot de laatste dag, dat Christus slechts eenmaal (zichtbaar) zal wederkomen om alle gelovigen, levenden en doden, in de hemel op te nemen (‘opname’), en dat alle gelovigen voor eeuwig met Hem in de hemel zullen regeren.

Jezus waarschuwt ook in Mattheüs 24 dat zijn komst na de verdrukking zal zijn, niet ervoor. Het idee dat christenen zullen worden weggenomen terwijl ongelovigen ‘achterblijven’ wordt niet door de Heilige Schrift ondersteund.

Lutheranen beschouwen de ‘1.000 jaar’ van Openb. 20:11-15 als een figuurlijke verwijzing naar het koningschap van Christus hier en nu in de harten en levens van de gelovigen, dat zijn hoogtepunt zal bereiken wanneer wij voor eeuwig met Christus regeren in de hemel na zijn wederkomst op de laatste dag.

Het Koninkrijk van God, waarover Christus zal heersen, zal met kracht komen aan het einde der tijden, wanneer de Heer de gehele schepping zal vervullen en waarlijk ‘alles en in allen’ zal zijn (Kol 3:11). De Kerk, die in de gangbare orthodoxe leer het Koninkrijk van God op aarde wordt genoemd, heeft deze ervaring reeds op mysterieuze wijze ontvangen.

De Bijbel ondersteunt niet de leer dat God een bijzonder plan heeft om Joden tot geloof in Christus te brengen. Dit komt doordat er, wat Gods heilsplan betreft, geen verschil is tussen Jood en heiden, Israël en de kerk.

De Heilige Traditie van het Oude Testament komt tot uitdrukking in het oudtestamentische deel van de Bijbel en in het voortgaande leven van het volk Israël tot aan de geboorte van Christus. Deze traditie is in de tijd van de Messias en in de christelijke Kerk vervuld, voltooid en overstegen.

Homoseksueel gedrag wordt in het Oude en het Nieuwe Testament verboden (Lev. 18:22, 24, 20:13; 1 Kor. 6:9–20; 1 Tim. 1:10) als strijdig met het plan van de Schepper (Rom. 1:26–27). De LCMS bevestigt dat zulk gedrag ‘van nature zondig’ is en dat ‘op grond van de Schrift het huwelijk [is] de levenslange verbintenis van één man en één vrouw (Gen. 2:2-24; Matt. 19:5-6)’ (2004 Res. 3-05A).

Het christelijke sacrament van het huwelijk is uiteraard alleen beschikbaar voor hen die tot de Kerk behoren; dat wil zeggen, alleen voor gedoopte communicanten. Dit blijft de strikte leer en praktijk van de Orthodoxe Kerk tot op de dag van vandaag. Vanwege de tragedie van de christelijke verdeeldheid kan een orthodoxe echter in de Kerk trouwen met een gedoopte niet-orthodoxe christen op voorwaarde dat beide echtgenoten oprecht werken en bidden voor hun volledige eenheid in Christus

Geslachtsgemeenschap buiten de huwelijksrelatie is door de Schrift verboden en moet door de kerk worden veroordeeld (Gen. 2:24; 1 Thess. 4:2-5; vgl. Gal. 5:19; Ef. 5:3; Kol. 3:5; 1 Kor. 6:16-20).

De Orthodoxe Kerk blijft trouw aan de bijbelse en traditionele normen met betrekking tot seksuele betrekkingen tussen mannen en vrouwen vóór het huwelijk. De enige gepaste en zedelijk passende plaats voor het beoefenen van seksuele betrekkingen is, volgens de leer van de Kerk, het huwelijk.

De Lutheran Church—Missouri Synod gelooft dat echtscheiding in strijd is met Gods oorspronkelijke ontwerp en bedoeling voor het huwelijk. Hoewel echtscheiding in bepaalde situaties naar de Schrift gerechtvaardigd kan zijn (overspel of verlating), verdient het altijd de voorkeur dat echtparen elkaar vergeven en toewerken naar herstel en versterking van hun huwelijk.

Huwelijken eindigen ofwel door de dood van een van de partners, ofwel door kerkelijke erkenning van echtscheiding. De Kerk verleent ‘kerkelijke echtscheidingen’ op grond van de uitzondering die Christus heeft gegeven op zijn algemene verbod van deze praktijk.

Wanneer een echtgenoot hoererij pleegt (dat wil zeggen zich schuldig maakt aan seksuele ontrouw), waardoor de eenheid van het huwelijk wordt verbroken, heeft de gekrenkte partij die zulke ontrouw ondergaat het recht, maar niet het gebod, om een wettelijke echtscheiding te verkrijgen en opnieuw te trouwen.

De Kerk staat tot ten hoogste drie huwelijken toe voor elke orthodoxe christen. Als beide partners een tweede of derde huwelijk aangaan, wordt een andere vorm van de huwelijksplechtigheid gehouden, veel soberder en boetvaardiger van karakter.

Onze stelling is dat zowel Gods Woord als praktische overwegingen die zich voordoen afraden om er vrijwillig voor te kiezen een kind niet te verwekken in het huwelijk. Wij zullen deze stelling niet verdedigen op grond van de opvatting dat anticonceptie en gezinsplanning op zichzelf verkeerd zijn.

Gehuwde echtparen mogen hun liefde in de seksuele vereniging uiten zonder altijd de verwekking van een kind te beogen, maar alleen die middelen om de bevruchting binnen het huwelijk te beheersen zijn aanvaardbaar die een reeds verwekte foetus geen schade toebrengen.

De Lutheran Church—Missouri Synod gelooft dat abortus in strijd is met Gods Woord en ‘geen morele keuze is, behalve als een tragisch onvermijdelijk bijproduct van medische ingrepen die nodig zijn om de dood van een ander mens, namelijk de moeder, te voorkomen’ (1979 Res. 3-02A).

Orthodoxe christenen hebben de opzettelijke abortus van ongeboren kinderen altijd beschouwd als een gruwelijke daad van kwaad. De canonieke traditie van de Kerk beschouwt elke handeling die bedoeld is om een foetus te vernietigen als de misdaad van moord (Ancyra, Canon 21; Trullo, Canon 91; Basilius de Grote, Canon 2).

De Lutheran Church—Missouri Synod moedigt orgaandonatie aan als een daad van christelijke liefde, maar deze keuze is geheel aan de persoon zelf en/of zijn of haar gezin, en mag geen reden zijn voor schuldgevoel of spijt, welke beslissing ook wordt genomen.

Adequate gezondheidszorg moet beschikbaar worden gesteld aan alle mannen, vrouwen en kinderen, ongeacht hun ras, godsdienst, sociale status of financiële toestand.

De Bijbel veroordeelt nergens het juiste en verantwoorde gebruik (de consumptie) van alcoholische dranken, en de Lutheran Church—Missouri Synod doet dat evenmin. De Schrift waarschuwt wel sterk en herhaaldelijk tegen het misbruik, het verkeerd gebruik of het overmatig gebruik van alcoholische dranken, en ook de LCMS heeft herhaaldelijk voor zulke gevaren gewaarschuwd.

Tijdens de Grote Vasten—en alle vastenperioden—zijn wij geroepen ons te onthouden van vlees, zuivel, vis, wijn en olijfolie.

Van de burgerlijke aangelegenheden leren zij dat wettige burgerlijke ordeningen goede werken van God zijn en dat het christenen betaamt een burgerlijk ambt te bekleden, als rechter te zitten, zaken te beoordelen volgens de keizerlijke en andere bestaande wetten, rechtvaardige straffen op te leggen, aan rechtvaardige oorlogen deel te nemen, als soldaat te dienen, wettige overeenkomsten te sluiten, bezit te hebben, een eed af te leggen wanneer de overheid dat vereist, een vrouw te trouwen, ten huwelijk gegeven te worden.

Wanneer geweld moet worden gebruikt als een kleiner kwaad om grotere kwaden te voorkomen, kan het als zodanig nooit gezegend worden, moet het altijd worden berouwd en mag het nooit worden vereenzelvigd met volmaakte christelijke moraal.