Vergelijk christelijke denominaties

Vóór de menswording openbaarde deze ene ware God zich op verschillende wijzen. In de menswording openbaart Hij zich in de Zoon, die onder de mensen wandelde. Wanneer Hij in het leven van gelovigen werkt, openbaart Hij zich als de Heilige Geest.

De Drie-eenheid is Eén. Wij belijden niet drie goden, maar één God in drie personen, de ‘consubstantiële Drie-eenheid’.

De Bijbel is het enige door God gegeven gezag dat de mens bezit; daarom moeten alle leer, geloof, hoop en alle onderwijzing voor de kerk gegrond zijn op de Bijbel en daarmee in overeenstemming zijn.

Het is dus duidelijk dat in Gods hoogst wijze beschikking de heilige Overlevering, de heilige Schrift en het Leergezag van de Kerk zo met elkaar verbonden en samengevoegd zijn, dat de een niet zonder de anderen kan bestaan.

Pinkstergelovigen vinden het belangrijk zich door de Geest te laten leiden. Dit verlangen om door de Geest geleid te worden, staat echter niet in tegenspraak met een hoge dunk van de Bijbel als primaire bron van waarheid.

‘De christelijke bedeling, die het nieuwe en definitieve Verbond is, zal dus nooit voorbijgaan; en geen nieuwe openbare openbaring is te verwachten vóór de glorieuze verschijning van onze Heer Jezus Christus.’

De Bijbel bevat zesenzestig boeken die verdeeld zijn in het Oude en het Nieuwe Testament.

De Kerk aanvaardt en vereert als geïnspireerd de 46 boeken van het Oude Testament en de 27 boeken van het Nieuwe.

De United Pentecostal Church International (UPCI) houdt staande dat de Heilige Schriften door God ingegeven zijn en dat zij het onfeilbare Woord van God vormen (2 Petrus 1:21).

God heeft de menselijke auteurs van de heilige boeken geïnspireerd. ‘Om de heilige boeken samen te stellen, koos God bepaalde mensen die Hij, terwijl Hij hen voor deze taak gebruikte, hun eigen vermogens en krachten ten volle liet benutten, zodat zij, hoewel Hij in hen en door hen handelde, als ware auteurs alles te boek stelden wat Hij geschreven wilde hebben, en niets meer.’

Wij blijven de King James Version van de Bijbel, vanwege haar historische invloed, erkennen als een vertrouwde en vooraanstaande vertaling van de Schrift die in onze kerken en onder ons volk gebruikt wordt.

Maar omdat het woord van God te allen tijde toegankelijk moet zijn, zorgt de Kerk met haar gezag en met moederlijke zorg ervoor dat passende en juiste vertalingen in de verschillende talen worden gemaakt, vooral van de oorspronkelijke teksten van de heilige boeken.

De Bijbel is het onfeilbare Woord van God en het gezag voor behoud en christelijk leven.

De geïnspireerde boeken leren de waarheid. ‘Aangezien dus alles wat de geïnspireerde auteurs of heilige schrijvers beweren, als door de Heilige Geest beweerd moet worden beschouwd, moeten wij belijden dat de boeken van de Schrift vast, getrouw en zonder dwaling die waarheid leren die God omwille van ons heil in de heilige Schriften opgetekend wilde zien.’

Alle mensen zijn door God naar zijn beeld geschapen (Genesis 1:27). Daarom hebben alle mensen intrinsieke waarde voor God en behoren zij dienovereenkomstig met waardigheid te worden behandeld.

De evolutie in de natuur staat niet op gespannen voet met het begrip schepping, want de evolutie veronderstelt de schepping van wezens die evolueren.

Er is één God, die zich heeft geopenbaard als Vader; door zijn Zoon, in de verlossing; en als de Heilige Geest, door uitstroming.

De Latijnse traditie van de geloofsbelijdenis belijdt dat de Geest ‘uitgaat van de Vader en de Zoon (filioque)’.

Wij gehoorzamen het evangelie (2 Thessalonicenzen 1:8; 1 Petrus 4:17) door bekering (sterven aan de zonde), waterdoop in de naam van Jezus Christus (begrafenis), en de doop met de Heilige Geest met als eerste teken het spreken in tongen zoals de Geest het laat uitspreken (opstanding).

De rechtvaardigmaking wordt geschonken in de doop, het sacrament van het geloof. Zij maakt ons gelijkvormig aan Gods gerechtigheid, die ons door de kracht van zijn barmhartigheid innerlijk rechtvaardig maakt.

Wanneer iemand overtreedt en tegen God zondigt en zich niet bekeert, zal hij uiteindelijk verloren gaan en in de poel des vuurs geworpen worden.

De doodzonde is een radicale mogelijkheid van de menselijke vrijheid, zoals de liefde zelf. Zij heeft het verlies van de liefde en de beroving van de heiligmakende genade tot gevolg, dat wil zeggen van de staat van genade.

In overeenstemming met de Algemene Grondwet zal ik de leerstellingen niet onderwijzen van onvoorwaardelijke eeuwige zekerheid, de vernietiging van de goddelozen, het goddelijke vlees van Christus of enige vorm van preterisme.

Voor God zijn alle tijdstippen in hun onmiddellijkheid aanwezig. Wanneer Hij dus zijn eeuwige plan van ‘predestinatie’ vaststelt, neemt Hij daarin het vrije antwoord van elke mens op zijn genade op

Wij verwerpen niet hen die de volledige ervaring van het Nieuwe Testament niet hebben ontvangen, maar wij moedigen hen aan alles te ontvangen wat God voor hen heeft. Uiteindelijk is ieder van ons aan God verantwoording schuldig voor ons antwoord van geloof.

Zij die buiten hun eigen schuld het Evangelie van Christus of zijn Kerk niet kennen, maar toch met een oprecht hart God zoeken en, door de genade bewogen, in hun daden zijn wil proberen te doen zoals zij die door de stem van hun geweten kennen – ook zij kunnen het eeuwig heil bereiken.

In het begin schiep God de mens onschuldig, rein en heilig; maar door de zonde van ongehoorzaamheid vielen Adam en Eva, de eersten van het menselijk geslacht, uit hun heilige staat, en God verbande hen uit Eden (Genesis 3:1-24). Zo is door de ongehoorzaamheid van één mens de zonde binnengekomen in de wereld (Romeinen 3:23, 5:12).

Het verhaal van de val in Genesis 3 gebruikt een beeldspraak, maar bevestigt een oergebeurtenis, een daad die aan het begin van de geschiedenis van de mens heeft plaatsgevonden. De Openbaring geeft ons de zekerheid van het geloof dat heel de menselijke geschiedenis getekend is door de oorspronkelijke fout die onze eerste ouders vrijwillig hebben begaan.

De mensheid is naar het beeld van God geschapen en bestaat als zijn beeld (Genesis 1:26-27). Mensen werden geschapen om eeuwig te leven, hoewel de dood in het menselijk geslacht binnenkwam als gevolg van de zondetoestand, die voortkwam uit de Val.

De Kerk leert dat elke geestelijke ziel rechtstreeks door God wordt geschapen – zij wordt niet door de ouders ‘voortgebracht’ – en ook dat zij onsterfelijk is: zij vergaat niet wanneer zij bij de dood van het lichaam wordt gescheiden, en zij zal bij de eindopstanding weer met het lichaam worden verenigd.

De geboorte uit de Geest maakt van een mens een nieuw schepsel. Zijn oude leven wordt uitgeroeid, uitgewist en begraven; de macht van de zonde in het vlees wordt vernietigd.

De weg der volmaaktheid loopt via het Kruis. Er is geen heiligheid zonder verzaking en geestelijke strijd.

Hoewel Gods zedenwet nooit verandert, zijn christenen niet onderworpen aan de ceremoniële wet van het Oude Testament (Markus 7:14-19; Handelingen 11:5-9; 15:1-29).

Omdat zij de fundamentele plichten van de mens tegenover God en zijn naaste uitdrukken, openbaren de Tien Geboden in hun oorspronkelijke inhoud zware verplichtingen. Zij zijn in wezen onveranderlijk, en zij verplichten altijd en overal.

De schriftuurlijke wijze van dopen is onderdompeling en is alleen voor hen die zich volledig bekeerd hebben en zich van hun zonden en van liefde voor de wereld hebben afgekeerd.

De doop wordt toegediend op de meest veelzeggende wijze door drievoudige onderdompeling in het doopwater. Van oudsher kan hij echter ook worden toegediend door het water driemaal over het hoofd van de dopeling uit te gieten.

Wij gehoorzamen het evangelie (2 Thessalonicenzen 1:8; 1 Petrus 4:17) door bekering (sterven aan de zonde), waterdoop in de naam van Jezus Christus (begrafenis), en de doop met de Heilige Geest met als eerste teken het spreken in tongen zoals de Geest het laat uitspreken (opstanding).

Het vormsel voltooit de doopgenade; het is het sacrament dat de Heilige Geest geeft om ons dieper te verankeren in de goddelijke kindschap, ons vaster in te lijven in Christus, onze band met de Kerk te versterken, ons nauwer te betrekken bij haar zending en ons te helpen het christelijk geloof te getuigen in woorden die vergezeld gaan van daden.

De schriftuurlijke wijze van dopen is onderdompeling en is alleen voor hen die zich volledig bekeerd hebben en zich van hun zonden en van liefde voor de wereld hebben afgekeerd.

Wat de kinderen betreft die zonder de doop zijn gestorven, kan de Kerk niet anders dan hen aan Gods barmhartigheid toevertrouwen, zoals zij doet in haar uitvaartliturgie voor hen.

Zo werd ingesteld het gebruik van letterlijk brood en de vrucht van de wijnstok, die letterlijk worden genuttigd als zinnebeelden van zijn gebroken lichaam en vergoten bloed. Er is ook een geestelijke betekenis en zegen in het deelnemen aan het sacrament.

In het allerheiligste sacrament van de eucharistie ‘zijn het lichaam en het bloed, samen met de ziel en de goddelijkheid, van onze Heer Jezus Christus en dus de gehele Christus waarlijk, werkelijk en wezenlijk aanwezig.’

Omdat katholieken geloven dat de viering van de eucharistie een teken is van de werkelijkheid van de eenheid van geloof, leven en eredienst, worden leden van die kerken waarmee wij nog niet volledig verenigd zijn gewoonlijk niet tot de heilige communie toegelaten.

Zo werd ingesteld het gebruik van letterlijk brood en de vrucht van de wijnstok, die letterlijk worden genuttigd als zinnebeelden van zijn gebroken lichaam en vergoten bloed. Er is ook een geestelijke betekenis en zegen in het deelnemen aan het sacrament.

Volgens de oude traditie van de Latijnse Kerk gebruikt de priester ongedesemd brood bij de eucharistieviering telkens wanneer hij die opdraagt.

Christus heeft de sacramenten van de nieuwe wet ingesteld. Er zijn er zeven: de doop, het vormsel (of chrismatie), de eucharistie, de boete, de ziekenzalving, de wijding en het huwelijk.

Vanwege het priesterschap van alle gelovigen is de UPCI in wezen congregationalistisch van structuur in plaats van hiërarchisch, waarbij elk lid een stem heeft en verwacht wordt deel te nemen aan de eredienst, het leven, de bediening en het bestuur van de plaatselijke kerk.

De paus, bisschop van Rome en opvolger van Petrus, ‘is het blijvende en zichtbare beginsel en fundament van de eenheid van zowel de bisschoppen als van de hele schare der gelovigen.’

Predikanten behoren aan de vereisten te voldoen, door de ouderlingen te worden goedgekeurd en ordening te zoeken. Gelovigen behoren tot plaatselijke kerken te horen, en plaatselijke kerken behoren door voorgangers te worden geleid.

‘Alleen een gedoopte man (vir) ontvangt geldig de heilige wijding.’ De Heer Jezus koos mannen (viri) om het college van de twaalf apostelen te vormen, en de apostelen deden hetzelfde toen zij medewerkers kozen om hen in hun bediening op te volgen.

De United Pentecostal Church International heeft de bediening van vrouwen altijd erkend, inclusief ordening tot de prediking en onderwijsbediening.

Opdat dus elke twijfel wordt weggenomen over een zaak van groot belang, een zaak die tot de goddelijke inrichting van de Kerk zelf behoort, verklaar ik krachtens mijn taak om de broeders te sterken (vgl. Lc 22,32) dat de Kerk geen enkele bevoegdheid heeft om aan vrouwen de priesterwijding te verlenen en dat dit oordeel door alle gelovigen van de Kerk definitief moet worden gehouden.

Als priesters belijden wij zonden rechtstreeks aan God in de naam van Jezus en door het bloed van Jezus. Wij kunnen voorbede doen voor onszelf en voor anderen (1 Johannes 1:9; Jakobus 5:13–16).

Volgens het gebod van de Kerk is ‘iedere gelovige, nadat hij de jaren des onderscheids heeft bereikt, gehouden getrouw zijn zware zonden ten minste eenmaal per jaar te biechten.’

Van de vroegste tijden af hebben christenen hun belangrijkste erediensten meestal op zondag gehouden. De eerste gelovigen kozen de dag van de opstanding van Christus om te benadrukken dat zij niet onder het oude verbond stonden, dat de sabbat symboliseerde, maar onder het nieuwe verbond, dat zijn opstanding instelde.

De zondag wordt uitdrukkelijk onderscheiden van de sabbat, die hij elke week chronologisch volgt; voor christenen vervangt de viering ervan de viering van de sabbat.

Vele passages in de Psalmen vermanen ons God te aanbidden met zang en met muziekinstrumenten. Psalm 150 noemt de volgende instrumenten die bij de aanbidding worden gebruikt: bazuin, luit (een snaarinstrument), harp, trommel (tamboerijn of trom), snaarspel, orgel (een blaasinstrument), luid klinkende cymbalen en hoog klinkende cymbalen.

De Kerk erkent het gregoriaans als bijzonder geschikt voor de Romeinse liturgie: daarom moet het, onder overigens gelijke omstandigheden, in de liturgische diensten de eerste plaats innemen. Maar andere soorten gewijde muziek, vooral de polyfonie, zijn in geen geval uitgesloten van liturgische vieringen, mits zij overeenstemmen met de geest van de liturgische handeling, zoals bepaald in art. 30.

De christelijke vereering van beelden is niet in strijd met het eerste gebod, dat de afgoden verbiedt. Immers, ‘de eer die aan een beeld wordt bewezen, gaat over op het oorspronkelijke’, en ‘wie een beeld vereert, vereert de persoon die erin is afgebeeld’.

Het is schriftuurlijk te verwachten dat allen die de gave, de vervulling of de doop met de Heilige Geest ontvangen, hetzelfde lichamelijke, eerste teken van het spreken in andere talen ontvangen.

Er zijn bovendien bijzondere genaden, ook charisma’s genoemd naar de Griekse term die Sint Paulus gebruikt en die ‘gunst’, ‘ongevraagde gave’, ‘weldaad’ betekent. Wat hun aard ook is – soms is die buitengewoon, zoals de gave van wonderen of van tongen – charisma’s zijn gericht op de heiligmakende genade en bedoeld voor het algemeen welzijn van de Kerk.

De bovennatuurlijke gaven van de Geest, waaronder genezing, zijn voor de kerk van vandaag.

Charisma’s moeten met dankbaarheid worden aanvaard door degene die ze ontvangt en ook door alle leden van de Kerk. Ze zijn een wonderbaar rijke genade voor de apostolische levenskracht en voor de heiligheid van het hele Lichaam van Christus, op voorwaarde dat het werkelijk echte gaven van de Heilige Geest zijn en dat ze worden gebruikt in volledige overeenstemming met de echte ingevingen van dezelfde Geest, dat wil zeggen in overeenstemming met de liefde, de ware maatstaf van alle charisma’s.

Jezus Christus is de ene God in het vlees, en in Hem hebben wij alles wat wij nodig hebben: genezing, bevrijding, overwinning en redding (Kolossenzen 2:9-10).

Het exorcisme is gericht op de verdrijving van demonen of op de bevrijding van demonische bezetenheid door het geestelijk gezag dat Jezus aan zijn Kerk heeft toevertrouwd. Ziekte, vooral psychische ziekte, is een heel andere zaak; deze te behandelen is de zorg van de medische wetenschap.

Paulus schreef in 1 Korinthe 11 over duidelijke onderscheidingen tussen mannen en vrouwen, zoals die tot uiting komen in hun haar: lang, ongeknipt haar voor vrouwen en kort haar voor mannen.

De ene ware God, de Jehovah van het Oude Testament, nam de gestalte van een mens aan en werd als de Zoon des mensen geboren uit de maagd Maria.

In feite was Hij die zij als mens door de Heilige Geest ontving, die waarlijk haar Zoon werd naar het vlees, niemand anders dan de eeuwige Zoon van de Vader, de tweede persoon van de Heilige Drie-eenheid. Daarom belijdt de Kerk dat Maria waarlijk ‘Moeder van God’ is (Theotokos).

De allerzaligste Maagd Maria is, vanaf het eerste ogenblik van haar ontvangenis, door een bijzondere genade en voorrecht van de almachtige God en met het oog op de verdiensten van Jezus Christus, de Heiland van het menselijk geslacht, vrijgehouden van elke smet van de erfzonde.

In de gemeente van het Nieuwe Testament is iedereen een priester voor God (1 Petrus 2:5–9; Openbaring 1:6; 5:10). Door Jezus Christus, onze hogepriester, naderen wij God rechtstreeks en vrijmoedig in gebed, waarbij wij de offers van lof, goede werken en delen brengen (Hebreeën 4:15–16; 13:15–16).

In het gebed is de pelgrimerende Kerk verbonden met die van de heiligen, wier voorspraak zij inroept.

Het verlossingswerk van Christus heeft de dood overwonnen en brengt hoop op eeuwig leven. De uiteindelijke overwinning op de zonde zal de definitieve afschaffing van de dood zijn.

Het Nieuwe Testament spreekt over het oordeel in de eerste plaats in zijn aspect van de laatste ontmoeting met Christus bij zijn wederkomst, maar bevestigt ook herhaaldelijk dat ieder onmiddellijk na de dood zal worden beloond naar zijn werken en geloof.

Aan het einde zal er de laatste opstanding en het laatste oordeel zijn. De rechtvaardigen zullen het eeuwige leven beërven, en de onrechtvaardigen de eeuwige dood.

Allen die sterven in Gods genade en vriendschap, maar nog onvolkomen gelouterd zijn, zijn weliswaar van hun eeuwig heil verzekerd; maar na de dood ondergaan zij een loutering, om de heiligheid te bereiken die nodig is om in te gaan in de vreugde van de hemel.

Wanneer de duizend jaren voltooid zijn, zal er een opstanding zijn van alle doden, die voor de grote witte troon zullen worden gedaagd voor hun laatste oordeel, en allen wier namen niet geschreven gevonden worden in het Boek des Levens zullen in de poel des vuurs geworpen worden, brandend met zwavel, die God voor de duivel en zijn engelen bereid heeft, waarbij Satan zelf het eerst erin geworpen wordt (Mattheüs 25:41; Openbaring 20:7, 15; 21:8).

De leer van de Kerk bevestigt het bestaan van de hel en haar eeuwigheid. Onmiddellijk na de dood dalen de zielen van hen die in staat van doodzonde sterven af naar de hel, waar zij de straffen van de hel ondergaan, ‘het eeuwige vuur’. De voornaamste straf van de hel is de eeuwige scheiding van God, in wie alleen de mens het leven en het geluk kan bezitten waarvoor hij geschapen is en waarnaar hij verlangt.

Wij geloven dat de tijd nadert waarin onze Heer zal verschijnen; dan zullen de doden in Christus opstaan, en wij die in leven zijn en overblijven, zullen met hen opgenomen worden om onze Heer te ontmoeten in de lucht (1 Thessalonicenzen 4:13-17; 1 Korinthe 15:51-54; Filippenzen 3:20-21).

Sinds de hemelvaart is de komst van Christus in heerlijkheid nabij, ook al ‘is het niet aan u om tijden of gelegenheden te kennen die de Vader door zijn eigen gezag heeft vastgesteld’. Deze eschatologische komst kan zich elk ogenblik voltrekken, ook al worden zowel zij als de laatste beproeving die haar zal voorafgaan ‘uitgesteld’.

Hoewel de UPCI verscheidenheid in opvattingen toestaat over het tijdstip van de komst van de Heer, in het bijzonder met betrekking tot de Verdrukking, is de verwachting van de spoedige wederkomst van de Heer een wezenlijk onderdeel van onze identiteit als beweging.

Vóór de wederkomst van Christus moet de Kerk door een laatste beproeving heen die het geloof van vele gelovigen zal doen wankelen. De vervolging die haar pelgrimstocht op aarde vergezelt, zal het ‘mysterie van de boosheid’ onthullen in de vorm van een religieuze misleiding die de mensen een schijnoplossing voor hun problemen biedt tegen de prijs van afval van de waarheid.

Wij zien uit naar een tijd waarin de kerk met Christus zal regeren in het Duizendjarig Rijk, een tijd waarin Christus oppermachtig zal regeren en vrede op aarde zal herstellen.

De misleiding van de Antichrist begint al gestalte te krijgen in de wereld telkens wanneer men beweert binnen de geschiedenis die messiaanse hoop te verwezenlijken die slechts voorbij de geschiedenis door het eschatologische oordeel kan worden verwezenlijkt. De Kerk heeft zelfs gewijzigde vormen van deze vervalsing van het komende rijk onder de naam chiliasme verworpen, vooral de ‘intrinsiek perverse’ politieke vorm van een wereldlijk messianisme.

Als oneness-pinkstergelovigen geloven wij dat de profetieën van het Nieuwe Testament over de wederkomst van Christus letterlijk zijn en nog vervuld moeten worden. Voorts zal er, hoewel Israël ten dele verhard is, een tijd komen dat zij weer zullen worden ingeënt (Romeinen 11:17–26).

Men treedt in het Volk van God binnen door het geloof en de doop. ‘Alle mensen zijn geroepen om tot het nieuwe Volk van God te behoren’ (LG 13), opdat de mensen in Christus ‘één familie en één Volk van God zouden vormen’ (AG 1).

En er is voorts besloten dat de UPCI officieel verklaart actief gekant te zijn tegen elke poging om de definitie van het huwelijk te veranderen waardoor deze heilige instelling wordt verbreed ten opzichte van de verbintenis van één man en één vrouw.

Een huwelijk dat ratum et consummatum is, kan door geen enkele menselijke macht worden ontbonden en om geen enkele reden, behalve de dood.

Seksuele betrekkingen zijn beperkt tot een man en een vrouw binnen een monogaam huwelijk (Hebreeën 13:4, 1 Korinthe 7:1-5).

Ontucht is de lichamelijke vereniging van een ongehuwde man en een ongehuwde vrouw. Zij is in ernstige mate in strijd met de waardigheid van de personen en van de menselijke seksualiteit, die van nature gericht is op het welzijn van de echtgenoten en op het voortbrengen en opvoeden van kinderen.

‘Zo wie zijn vrouw verlaat, tenzij om hoererij, en een andere trouwt, pleegt overspel’ (Mattheüs 19:9). (Zie ook Mattheüs 5:32.) Wanneer deze zonde is begaan, is de onschuldige partij mogelijk vrij om slechts in de Heer opnieuw te trouwen.

De echtscheiding is een zware overtreding van de natuurwet. Zij pretendeert het contract te verbreken waarmee de echtgenoten vrijwillig hebben ingestemd om tot de dood met elkaar te leven. De echtscheiding doet afbreuk aan het verbond van het heil, waarvan het sacramentele huwelijk het teken is.

‘Zo wie zijn vrouw verlaat, tenzij om hoererij, en een andere trouwt, pleegt overspel’ (Mattheüs 19:9). (Zie ook Mattheüs 5:32.) Wanneer deze zonde is begaan, is de onschuldige partij mogelijk vrij om opnieuw te trouwen slechts in de Heer.

De Kerk houdt vast dat een nieuwe verbintenis niet als geldig kan worden erkend, indien het eerste huwelijk geldig was. Wanneer de gescheidenen burgerlijk hertrouwd zijn, bevinden zij zich in een situatie die objectief strijdig is met Gods wet.

Dit betekent dat wij abortus in elk stadium moeten vermijden, ook anticonceptiemethoden die de bevruchting niet verhinderen maar alleen de innesteling van de bevruchte eicel voorkomen. Hieronder vallen sommige soorten anticonceptiepillen (de minipil) en het spiraaltje (IUD).

De regeling van de geboorten is een van de aspecten van verantwoord vader- en moederschap. Wettige bedoelingen van de echtgenoten rechtvaardigen niet het gebruik van moreel ontoelaatbare middelen (bijvoorbeeld rechtstreekse sterilisatie of anticonceptie).

Wij veroordelen het opzettelijk nemen van menselijk leven, hetzij door moord, abortus, kindermoord of euthanasie. Hoewel er omstandigheden zijn die moeilijke keuzes kunnen vereisen om het leven van een zwangere vrouw te redden, veroordelen wij opzettelijke abortus uit volle overtuiging.

Sinds de eerste eeuw heeft de Kerk het morele kwaad van iedere opzettelijke abortus bevestigd. Deze leer is niet veranderd en blijft onveranderlijk.

En hoewel er geen verplichting bestaat om kunstmatige middelen te gebruiken om het leven van een terminaal zieke te verlengen, hebben wij geen bezwaar tegen zulke maatregelen zolang ze natuurlijke processen ondersteunen en mededogende maatregelen zijn die lijden verminderen.

Na de apostolische tijd achtte de Kerk zich niet verplicht hiervan een grondslag te maken voor het opstellen van nauwkeurige regels voor de slager en de keuken, en nog minder in onze tijd een bloedtransfusie te verbieden.

Wij keuren het drinken van alcoholische dranken af, hetzij met mate of anderszins.

De deugd van de matigheid brengt ons ertoe elke vorm van buitensporigheid te vermijden: het misbruik van voedsel, alcohol, tabak of geneesmiddelen. Zij die door dronkenschap of snelheidsliefde hun eigen veiligheid en die van anderen op de weg, ter zee of in de lucht in gevaar brengen, laden grote schuld op zich.

Daarom eren wij het recht van onze leden om als gewetensbezwaarde te dienen en geen wapens te dragen. Wij moedigen ook hen aan die naar hun geweten dienen, in welke hoedanigheid ook, om moedige loyaliteit aan hun land te betuigen terwijl zij in passende functies dienen en ‘van harte, als voor den Heere’ werken (Kolossenzen 3:23).

Zij die gezworen hebben hun land in de strijdkrachten te dienen, zijn dienaren van de veiligheid en de vrijheid van de volken. Als zij hun plicht eervol vervullen, dragen zij waarlijk bij tot het algemeen welzijn van de natie en tot het handhaven van de vrede.