Bananen staan niet in de Bijbel — en dat is de moeite waard om te weten

Bananen staan niet in de Bijbel. Geen enkele keer, in geen enkele vertaling die eerlijk werkt vanuit de oorspronkelijke talen — en niet omdat de schrijvers betere dingen te vermelden hadden.

De banaan is een plant uit tropisch Azië. Hij had het oostelijke Middellandse Zeegebied nog niet bereikt toen de Schrift werd geschreven, en de mensen die het schreven hadden er nog nooit een gezien.

Worden bananen genoemd in de Bijbel?

Nee. De vruchten van de Schrift behoren tot een specifiek en tamelijk klein landschap: de vijg, de olijf, de druif, de granaatappel, de dadel, de amandel, de wilde vijg. Dat zijn de bomen van Kanaän en zijn buren, en dat zijn de bomen waar de schrijvers naar grepen omdat ze op het veld stonden, bij de poort, op de binnenplaats.

Waar de banaan verschijnt, is dat door de keuze van een vertaler en niet door de tekst zelf. Sommige oudere edities of parafrases geven een onbekende plant weer met een bekende voor lezers in een ander klimaat, wat een redelijke keuze is en niets bewijst. Het Hebreeuws en Grieks zeggen niet banaan.

Hoe zit het met de “weegbree” in sommige Bijbels?

Dit is de moeite waard om op te helderen, omdat het mensen in verwarring brengt.

Het Engelse “plantain” omvat twee totaal verschillende planten: de bakbanaan en een laagblijvend onkruid met brede bladeren dat in Europese gazons groeit en in oude kruidengeneeskunde werd gebruikt. Waar een oudere Engelse Bijbel of commentaar een weegbree noemt, wordt de tweede bedoeld. De gelijkenis van de woorden is een toevalligheid van de Engelse taal.

Waarom dit belangrijker is dan het lijkt

We zouden ons kunnen afvragen waarom een pagina over een ontbrekende vrucht aandacht verdient. Dit is waarom, beste vrienden.

De Bijbel is een boek over werkelijke plaatsen. Bethlehem is een echte stad met een echte hoogte en een droog seizoen. Het mosterdzaadje dat Jezus noemde, lag op een echt veld in het zicht van de mensen die luisterden. Toen hij zei dat de vijgenboom zijn bladeren kreeg, wisten ze precies welke maand hij bedoelde.

Elke keer als we vragen of een modern ding “in de Bijbel” staat, raken we aan dat feit — en dat feit is een goed feit. God gaf zijn woord niet in een niemandsland van algemene principes. Hij plaatste het in één klein land met een specifieke lijst van bomen, en liet het begrijpen door mensen die die bomen bewerkten.

Het Woord is vlees geworden, zegt Johannes, en vlees is altijd lokaal. Het heeft een klimaat, een accent en een dieet.

De vrucht die wel in de Bijbel staat

En nu we hier toch zijn: de boom waar de Schrift steeds naar terugkeert is de vijg, en het is de moeite waard om te weten waarom.

Een vijg heeft jaren nodig om vrucht te dragen. Hij kan niet worden gehaast, en een familie die er een plant, doet een belofte aan een toekomst die ze misschien niet zullen zien. Daarom is zitten onder de eigen wijnstok en vijgenboom de Bijbelse afkorting voor vrede — het betekent dat niemand in een generatie de boomgaard heeft platgebrand.

En Paulus, die opsomt wat de Geest in een mens laat groeien, noemt het vrucht in plaats van prestatie. Liefde, vreugde, vrede, geduld, vriendelijkheid, goedheid, trouw, zachtmoedigheid, zelfbeheersing. Niet gefabriceerd. Gegroeid, langzaam, in een specifieke bodem, in een specifiek leven.

Een afsluitende gedachte

Dus: geen bananen. Het is een klein feit, en het kan vrolijk worden aanvaard.

God hoefde niet elk goed ding dat Hij maakte te noemen om het gemaakt te hebben. De banaan was al van Hem, groeiend aan de andere kant van de wereld, onopgemerkt en volledig geliefd — zoals de meeste goede dingen, inclusief de meesten van ons.

Gerelateerde artikelen

• De Bijbel noemt nooit avocado's — maar Hij heeft wel een Advocaat
• Niemand in de Bijbel droomt over eieren — maar Jezus spreekt er wel over
• Gebeden voor dankbaarheid