Het Concilie van Trente in zijn geheel27 artikelen

Christelijke geschiedenis: Het Concilie van Trente in zijn geheel: Sessie 0



  • De paus spreekt zijn bezorgdheid uit over de zorgwekkende toestand van het christendom als gevolg van aanhoudende oorlogen, ketterijen en politieke conflicten.
  • Pogingen om een oecumenisch concilie bijeen te roepen stuitten op vertragingen en uitdagingen, waaronder mislukte vredesonderhandelingen tussen christelijke vorsten.
  • De stad Trente werd uiteindelijk gekozen als locatie voor het concilie om kwesties aan te pakken die het christelijk gemenebest raken en om eenheid te bevorderen.
  • Er werd een oproep gedaan aan bisschoppen en vorsten om het concilie bij te wonen, waarbij de nadruk werd gelegd op de noodzaak van samenwerking om de vrede en integriteit van het christelijk geloof te herstellen.
Het Concilie van Trente in zijn geheelBekijk alle 27 artikelen in deze reeks

Inleiding: BULLA VAN INDICTION

PAULUS, bisschop, dienaar van de dienaren Gods, ter eeuwige gedachtenis hiervan.

Bij het begin van dit ons pontificaat – dat de voorzienigheid van de Almachtige God ons niet uit eigen verdienste, maar uit Zijn grote goedheid heeft toevertrouwd – beseften wij reeds tot welke moeilijke tijden en tot hoeveel verwikkelingen in bijna al onze zaken onze pastorale zorg en waakzaamheid werden geroepen; wij hadden inderdaad graag de kwalen verholpen waaronder de christelijke gemeenschap reeds lang gebukt ging en bijna bezweken was; maar ook wij, als mensen omringd door zwakheid, voelden dat onze krachten niet toereikend waren om zo'n zware last op ons te nemen. Want, terwijl wij zagen dat vrede noodzakelijk was om de gemeenschap te bevrijden en te bewaren voor de vele dreigende gevaren, vonden wij alles vol van vijandschap en verdeeldheid; en bovenal waren de (twee) vorsten, aan wie God bijna de gehele leiding van de gebeurtenissen heeft toevertrouwd, in vijandschap met elkaar.

Aangezien wij het noodzakelijk achtten dat er één kudde en één herder zou zijn voor de kudde van de Heer, om de christelijke religie in haar integriteit te bewaren en in ons de hoop op hemelse zaken te bevestigen; de eenheid van de christelijke naam werd verscheurd en bijna uiteengerukt door schisma's, twisten en ketterijen. Hoewel wij hadden gewenst het gemenebest veilig en beschermd te zien tegen de wapens en verraderlijke plannen van de ongelovigen, is toch, door onze overtredingen en de schuld van ons allen – waarbij de toorn van God ongetwijfeld boven onze zonden hing – Rhodos verloren gegaan; Hongarije verwoest; oorlog, zowel te land als ter zee, was overwogen en gepland tegen Italië, Oostenrijk en Illyrië; terwijl onze goddeloze en meedogenloze vijand, de Turk, nooit rustte en onze onderlinge vijandelijkheden en twisten beschouwde als zijn geschikte gelegenheid om zijn plannen met succes uit te voeren.

Daarom, nadat wij, zoals gezegd, geroepen waren om het schip van Petrus te besturen in zo'n storm en te midden van zo'n hevige beroering van de golven van ketterijen, twisten en oorlogen; en niet voldoende vertrouwend op onze eigen kracht, wierpen wij allereerst onze zorgen op de Heer, opdat Hij ons zou ondersteunen en onze ziel zou voorzien van standvastigheid en kracht, en ons verstand van voorzichtigheid en wijsheid. Vervolgens, indachtig dat onze voorgangers, mannen begiftigd met bewonderenswaardige wijsheid en heiligheid, vaak in de uiterste gevaren van het christelijk gemenebest hun toevlucht namen tot oecumenische concilies en algemene vergaderingen van bisschoppen als het beste en meest geschikte middel, hebben ook wij ons voorgenomen een algemeen concilie te houden; en na de meningen te hebben geraadpleegd van die vorsten wier instemming ons bijzonder nuttig en opportuun leek voor dit project; toen wij hen destijds niet afkerig vonden van zo'n heilig werk, hebben wij, zoals onze brieven en verslagen getuigen, een oecumenisch concilie uitgeschreven, evenals een algemene vergadering van die bisschoppen en andere Vaders wier plicht het is daarbij aanwezig te zijn, te openen in de stad Mantua, op de tiende dag voor de kalenden van juni, in het jaar 1537 van de Menswording van onze Heer, en het derde jaar van ons pontificaat; met een bijna zekere hoop dat, wanneer wij daar in de naam van de Heer vergaderd zouden zijn, Hij, zoals Hij beloofd heeft, in ons midden zou zijn en, in Zijn goedheid en barmhartigheid, gemakkelijk alle stormen en gevaren van de tijd door de adem van Zijn mond zou verdrijven.

Maar – aangezien de vijand van het menselijk geslacht altijd zijn strikken spant tegen heilige ondernemingen – werd ons bij het begin, tegen al onze hoop en verwachtingen in, de stad Mantua geweigerd, tenzij wij zouden instemmen met bepaalde voorwaarden – zoals beschreven in andere brieven van ons – welke voorwaarden volkomen vreemd waren aan de instellingen van onze voorgangers, aan de toestand van de tijden, aan onze eigen waardigheid en vrijheid, die van deze heilige stoel en van het kerkelijk ambt. Wij waren daarom genoodzaakt een andere plaats te vinden en een andere stad te kiezen; en aangezien er niet onmiddellijk een geschikte plaats voorhanden was, waren wij verplicht de viering van het concilie uit te stellen tot de eerstvolgende kalenden van november. Ondertussen viel de Turk, onze wrede en eeuwige vijand, Italië aan met een enorme vloot; hij nam, plunderde en verwoestte verschillende steden in Apulië en voerde velen in gevangenschap weg; terwijl wij, te midden van de grootste onrust en het algemene gevaar, bezig waren onze kusten te versterken en hulp te verlenen aan de naburige staten. Maar daarom hielden wij ondertussen niet op de christelijke vorsten te raadplegen en hen aan te sporen ons te informeren wat volgens hen een geschikte plaats zou zijn om het concilie te houden: en aangezien hun meningen uiteenlopend en weifelend waren, en er onnodige vertraging leek te zijn, hebben wij, met de beste bedoelingen en, zoals wij ook menen, met het meest oordeelkundig beleid, Vicenza gekozen, een welvarende stad die ons door de Venetianen was toegestaan, en die door hun dapperheid, gezag en macht op bijzondere wijze zowel ongehinderde toegang als een veilige en vrije verblijfplaats voor allen bood.

Maar, aangezien er al te veel van de vastgestelde tijd was verstreken; en het noodzakelijk was om aan allen de nieuwe stad die was gekozen kenbaar te maken; en aangezien de naderende kalenden van november ons de gelegenheid ontnamen om de aankondiging van deze verandering openbaar te maken, en de winter nu nabij was; waren wij opnieuw genoodzaakt om, door een nieuw uitstel, de tijd voor de opening van het Concilie te verschuiven naar de eerstvolgende lente, dat wil zeggen, naar de eerstvolgende kalenden van mei. Nadat dit vastbesloten en verordend was; overwegende – terwijl wij onszelf voorbereidden en alle andere zaken regelden om die vergadering op een juiste wijze onder goddelijke bijstand te leiden en te vieren – dat het een punt van groot belang was, zowel wat betreft de viering van het Concilie als het algemeen welzijn van de christenheid, dat de christelijke vorsten verenigd zouden zijn in vrede en eendracht; hielden wij niet op onze meest geliefde zonen in Christus, Karel, altijd Augustus, keizer van de Romeinen, en Frans, de meest christelijke koning, de twee belangrijkste steunpilaren van de christelijke naam, te smeken en te bezweren om samen te komen voor een overleg tussen hen en ons; en bij beiden hebben wij, door brieven, nuntii en onze legaten a latere gekozen uit onze eerbiedwaardige broeders, zeer vaak getracht hen ertoe te bewegen hun jaloezie en vijandigheid opzij te zetten; zich te verenigen in een strikt verbond en heilige vriendschap; en de wankelende zaak van de christenheid te hulp te komen: want aangezien God hun macht had geschonken om dit in het bijzonder te bewaren, zouden zij, als zij dit verwaarloosden en niet al hun raadgevingen richtten op het algemeen welzijn van de christenen, Hem een bittere en zware verantwoording schuldig zijn.

Zij, eindelijk toegevend aan onze gebeden, begaven zich naar Nice; waarheen ook wij, omwille van God en om vrede te bewerkstelligen, een lange reis ondernamen, hoewel deze zeer ongeschikt was voor onze gevorderde leeftijd. Ondertussen, naarmate de tijd die voor het Concilie was vastgesteld – namelijk de kalenden van mei – naderde, verzuimden wij niet om drie legaten a latere naar Vicenza te sturen – mannen van de grootste deugd en autoriteit, gekozen uit het aantal van onze eigen broeders, de kardinalen van de heilige Roomse Kerk – om het Concilie te openen; de prelaten te ontvangen zoals zij uit verschillende delen aankwamen; en die zaken te behandelen en te behartigen die zij noodzakelijk achtten, totdat wij, bij onze terugkeer van onze reis en vredesmissie, zelf in staat zouden zijn alles met grotere nauwkeurigheid te leiden. Wij wijdden ons ondertussen aan dat heilige en hoogst noodzakelijke werk, de onderhandeling over vrede; en dit met al de ijver, de genegenheid en de ernst van onze ziel. God is onze getuige, op wiens barmhartigheid wij vertrouwden toen wij onszelf blootstelden aan de gevaren van die reis met gevaar voor ons leven: ons geweten is onze getuige, die ons hierin tenminste niet kan verwijten dat wij een gelegenheid tot verzoening hebben verwaarloosd of niet hebben gezocht: de vorsten zelf zijn onze getuigen, die wij zo vaak en zo ernstig hebben bezworen door onze nuntii, brieven, legaten, vermaningen, aansporingen en door allerlei smeekbeden, om hun jaloezie opzij te zetten, zich te verenigen in een verbond en met gecombineerde ijver en krachten de christelijke gemeenschap te hulp te komen, die nu tot het grootste en meest dringende gevaar was gereduceerd.

En getuigen zijn ook die waken en zorgen, die arbeid van onze ziel zowel bij dag als bij nacht, en die zware bekommernissen die wij in deze zaak en kwestie reeds in zo grote mate hebben verdragen; en toch hebben onze raadgevingen en daden nog niet het gewenste resultaat opgeleverd. Want zo heeft het de Heer onze God behaagd, van wie wij echter nog steeds hopen dat Hij met een gunstiger oog naar onze wensen zal kijken. Wat onszelf betreft, wij hebben, voor zover het in ons vermogen lag, hierin inderdaad niets nagelaten wat van ons pastoraal ambt werd verwacht. En als eren zijn die onze inspanningen voor vrede in een andere zin interpreteren, dan zijn wij inderdaad bedroefd; maar in ons verdriet brengen wij dank aan die Almachtige God, die, als een voorbeeld en een les van geduld voor ons, wilde dat Zijn eigen apostelen waardig werden geacht smaad te lijden voor de naam van Jezus, die onze vrede is.

Echter, in die ontmoeting en dat overleg te Nice, hoewel door onze zonden geen ware en blijvende vrede tussen de twee vorsten kon worden gesloten, werd er toch een wapenstilstand voor tien jaar overeengekomen; in de hoop dat zowel het heilig concilie gemakkelijker gevierd zou kunnen worden, als dat de vrede door het gezag van het concilie volkomen gevestigd zou kunnen worden, drongen wij er bij die vorsten op aan zelf naar het concilie te komen, de prelaten die hen vergezelden mee te brengen en de afwezigen op te roepen. Nadat zij zich op beide punten hadden verontschuldigd – omdat het voor hen op dat moment noodzakelijk was naar hun koninkrijken terug te keren, en de prelaten die zij bij zich hadden, vermoeid en uitgeput door de reis en de kosten, zich moesten verfrissen en herstellen – spoorden zij ons aan nog een uitstel van de tijd voor de opening van het concilie te verordenen. En aangezien wij enige moeite hadden om hierin toe te geven, ontvingen wij in de tussentijd brieven van onze legaten in Vicenza, waarin werd aangekondigd dat, hoewel de dag voor de opening van het concilie was aangebroken, ja, reeds lang was verstreken, nauwelijks één of twee prelaten uit een van de vreemde naties naar Vicenza waren gekomen.

Na ontvangst van deze informatie, ziende dat het concilie onder geen enkele omstandigheid op dat moment gehouden kon worden, stemden wij ermee in dat de tijd voor het vieren van het concilie zou worden uitgesteld tot het volgende heilige Pasen, het feest van de Verrijzenis van de Heer. Van welke verordening en uitstel de decretale brieven werden gegeven en gepubliceerd te Genua, in het jaar van de Menswording van onze Heer, MDXXXVIII, op de vierde dag voor de kalenden van juli. En dit uitstel verleenden wij des te gemakkelijker, omdat elk van de vorsten ons beloofde een ambassadeur naar ons in Rome te sturen; opdat die zaken die noodzakelijk waren voor het volkomen herstel van de vrede – die vanwege de korte tijd niet allemaal in Nice konden worden voltooid – gemakkelijker in Rome in onze aanwezigheid behandeld en onderhandeld konden worden.

En om deze reden smeekten zij ons beiden ook dat de onderhandeling over vrede vooraf zou gaan aan de viering van het concilie; want als de vrede eenmaal gevestigd was, zou het concilie zelf veel nuttiger en heilzamer zijn voor de christelijke gemeenschap. Het was inderdaad deze hoop op vrede, die ons zo werd voorgehouden, die ons er altijd toe bewoog in te stemmen met de wensen van die vorsten; een hoop die aanzienlijk werd vergroot door het vriendelijke en hartelijke onderhoud tussen die twee vorsten na ons vertrek uit Nice; het nieuws daarvan was voor ons een bron van zeer grote vreugde, en bevestigde ons zo in onze goede hoop, dat wij geloofden dat God eindelijk naar onze gebeden had geluisterd en onze vurige wensen voor vrede genadig had ontvangen.

De totstandkoming van deze vrede werd dus zowel gewenst als aangedrongen; en aangezien het niet alleen de mening was van de twee bovengenoemde vorsten, maar ook van onze zeer dierbare zoon in Christus, Ferdinand, koning van de Romeinen, dat de zaak van het concilie niet mocht worden aangevat voordat de vrede was gevestigd; terwijl alle partijen er bij ons op aandrongen, door brieven en hun ambassadeurs, om opnieuw een verder uitstel van de tijd vast te stellen; en de meest serene keizer er in het bijzonder op aandrong, stellende dat hij aan degenen die afwijken van de katholieke eenheid had beloofd dat hij zijn bemiddeling bij ons zou aanbieden, opdat er een plan van eendracht zou worden bedacht, wat niet bevredigend kon worden bereikt vóór zijn terugkeer naar Duitsland: gedreven door hetzelfde verlangen naar vrede en door de wensen van zulke machtige vorsten, en vooral ziende dat zelfs op het genoemde feest van de Verrijzenis geen andere prelaten in Vicenza waren samengekomen, kozen wij er, nu het woord uitstel vermijdend dat zo vaak tevergeefs werd herhaald, liever voor om de viering van het algemeen concilie op te schorten naar ons eigen goeddunken en dat van de Apostolische Stoel.

Wij deden dit dienovereenkomstig en stuurden onze brieven betreffende een dergelijke opschorting naar elk van de bovengenoemde vorsten, op de tiende dag van juni, MDXXXIX, zoals uit de inhoud daarvan duidelijk kan worden gezien. Nadat deze noodzakelijke opschorting door ons was verricht, terwijl wij uitkeken naar die meer geschikte tijd en naar die totstandkoming van vrede die later zowel waardigheid als aantallen aan het concilie zou brengen, en meer onmiddellijke veiligheid aan de christelijke gemeenschap; raakten de zaken van de christenheid ondertussen met de dag in een slechtere staat. De Hongaren hadden, na de dood van hun koning, de Turk uitgenodigd; koning Ferdinand had hen de oorlog verklaard; een deel van België was aangezet tot opstand tegen de meest serene keizer, die, om die rebellie te onderdrukken, Frankrijk doorkruiste op de meest vriendschappelijke en harmonieuze voet met de meest christelijke koning, en met grote blijk van wederzijdse goede wil jegens elkaar; en, na België te hebben bereikt, trok hij vandaar naar Duitsland, waar hij begon met het houden van rijksdagen van de vorsten en steden van Duitsland, met het oog op het behandelen van die eendracht waarover hij met ons had gesproken.

Maar aangezien er nu nauwelijks nog enige hoop op vrede was, en het plan om een hereniging in die rijksdagen te bewerkstelligen en te behandelen alleen maar geschikt leek om grotere verdeeldheid te zaaien, werden wij ertoe geleid terug te keren naar ons vroegere middel, een algemeen concilie; en door onze legaten, kardinalen van de heilige Roomse Kerk, stelden wij dit voor aan de keizer zelf; en dit deden wij in het bijzonder en uiteindelijk op de rijksdag van Regensburg, waar onze geliefde zoon, kardinaal Gaspar Contarini, van de titel van St. Praxedes, als onze legaat optrad met zeer grote geleerdheid en integriteit. Want, aangezien wat wij eerder hadden gevreesd nu was uitgekomen – dat wij op advies van die rijksdag werden opgeroepen om te verklaren dat bepaalde artikelen, gehandhaafd door degenen die van de Kerk afwijken, getolereerd moesten worden totdat zij zouden worden onderzocht en beslist door een oecumenisch concilie; en aangezien noch de christelijke en katholieke waarheid, noch onze eigen waardigheid en die van de Apostolische Stoel ons zouden toestaan hierin toe te geven – kozen wij er liever voor om te bevelen dat er openlijk een voorstel zou worden gedaan dat er zo spoedig mogelijk een concilie zou worden gehouden. En inderdaad hebben wij nooit enig ander sentiment of wens gehad, dan dat er bij de allereerste gelegenheid een oecumenisch en algemeen concilie zou worden bijeengeroepen.

Want wij hoopten dat zowel de vrede aan het christenvolk als de integriteit aan de christelijke religie zou worden hersteld; toch wensten wij dat concilie te houden met de goede wensen en de gunst van de christelijke vorsten. En terwijl wij uitzagen naar die goede wensen, terwijl wij wachtten op die verborgen tijd, op de tijd van Uw welbehagen, o God, werden wij eindelijk tot de conclusie gedwongen dat elke tijd God welgevallig is waarin beraadslagingen worden gevoerd over heilige zaken, en zaken die betrekking hebben op de christelijke vroomheid. Daarom, toen wij met het bitterste verdriet van de ziel zagen dat de zaken van het christendom dagelijks in een slechtere toestand raakten; Hongarije overspoeld door de Turk; Duitsland in gevaar; alle andere staten onderdrukt door terreur en ellende; besloten wij niet langer te wachten op de toestemming van enige vorst, maar uitsluitend te kijken naar de wil van God en het welzijn van het christelijke gemenebest.

Dienovereenkomstig, aangezien wij de stad Vicenza niet langer hadden, en wij bij onze keuze voor een nieuwe plaats voor het houden van het concilie rekening wilden houden met zowel het algemeen welzijn van de christenen als met de problemen van de Duitse natie; en aangezien wij, nadat er verschillende plaatsen waren voorgesteld, zagen dat zij (de Duitsers) de stad Trente wensten, hebben wij — hoewel wij van mening waren dat alles gemakkelijker in Cisalpijns Italië afgehandeld had kunnen worden — niettemin onze wil, met vaderlijke naastenliefde, aan hun eisen onderworpen. Dienovereenkomstig hebben wij de stad Trente gekozen als de plaats waar een oecumenisch concilie zal worden gehouden op de aanstaande kalenden van november: wij hebben die plaats gekozen als een geschikte plek waar de bisschoppen en prelaten heel gemakkelijk kunnen samenkomen vanuit Duitsland en vanuit de andere naties die aan Duitsland grenzen, en zonder moeilijkheden vanuit Frankrijk, Spanje en de andere afgelegen provincies. En bij het vaststellen van de dag voor het concilie hebben wij er rekening mee gehouden dat er tijd zou zijn om dit ons decreet in de christelijke naties te publiceren en om alle prelaten de gelegenheid te geven naar Trente te reizen. Dit besluit weerspiegelt onze inzet om de eenheid onder christenen te bevorderen en de dringende problemen van de Kerk aan te pakken. Ter voorbereiding op deze belangrijke bijeenkomst dringen wij er bij alle bisschoppen en prelaten op aan om hun aanwezigheid prioriteit te geven, aangezien wij vruchtbare discussies en resoluties verwachten. Terwijl de concilie van trente sessie 23 nadert, is het onze hoop dat goddelijke leiding ons zal leiden naar het herstel van harmonie en geloof in alle naties. Dit besluit onderstreept het belang van het Concilie van Trente bij het aanpakken van de uitdagingen waar de Kerk voor staat en het bevorderen van eenheid onder christenen. Het overzicht van het concilie van trente zal diverse kritieke theologische discussies en hervormingen omvatten die gericht zijn op het verduidelijken van doctrines en het verbeteren van kerkelijke praktijken. Terwijl wij ons voorbereiden op deze cruciale bijeenkomst, blijven wij hopen op vruchtbare beraadslagingen die het geloof en de vastberadenheid van gelovigen wereldwijd zullen versterken. Dit besluit weerspiegelt onze inzet voor eenheid en dialoog onder de gelovigen, waarbij wij ervoor zorgen dat de stemmen van zowel de Duitse natie als andere christelijke gemeenschappen worden gehoord. Terwijl wij ons voorbereiden op deze belangrijke bijeenkomst, blijven wij standvastig in ons voornemen om de noodzakelijke hervormingen en verduidelijkingen met betrekking tot geloof en praktijk aan te pakken, in het bijzonder nu veranderingen in de katholieke doctrine in Trente. Wij vertrouwen erop dat door dit concilie de Kerk zal worden versterkt en geleid in haar missie om het geestelijk leven van alle gelovigen te voeden. Dit besluit markeert een cruciaal moment in de geschiedenis van de Katholieke Kerk, aangezien het concilie tot doel heeft kritieke kwesties en hervormingen aan te pakken die nodig zijn in de nasleep van de Protestantse Reformatie. Een uitgebreid overzicht van het concilie van trente zal de discussies en besluiten schetsen die de toekomst van de Kerk en haar doctrines zullen vormgeven. Wij verwachten dat de vergadering de eenheid onder christenen zal bevorderen en leiding zal bieden aan de gelovigen in deze moeilijke tijden. Wij zijn ervan overtuigd dat de concilie van Trente sessie xx zal dienen als een cruciaal moment voor de Kerk, waarbij eenheid wordt bevorderd en de dringende problemen van onze tijd worden aangepakt. Door bisschoppen uit diverse regio's samen te brengen, verwachten wij een vruchtbare dialoog die de geloofsbanden zal versterken en het algemeen welzijn onder christenen zal bevorderen. Terwijl wij ons voorbereiden op deze belangrijke gebeurtenis, roepen wij alle gelovigen op om te bidden voor de leiding van de Heilige Geest bij onze beraadslagingen. Terwijl wij uitkijken naar de komende discussies en de implicaties daarvan voor alle christelijke gemeenschappen, nodigen wij iedereen uit om na te denken over het belang van de bijeenkomst. Een grondig concilie van trente zitting overzicht zal inzicht bieden in de theologische vooruitgang en praktische hervormingen die uit deze cruciale vergadering zullen voortvloeien. Laten wij samen deze kans aangrijpen om ons geloof te verdiepen en onze inzet voor de leer van Christus te versterken. Wij kijken uit naar de inzichten die uit het concilie zullen voortkomen, in het bijzonder nu wij de uitgebreide historische en theologische context van de kwesties in kwestie overwegen. De overzicht van sessie xi van het concilie van trente zal cruciaal zijn bij het verlichten van de paden voorwaarts voor onze geloofsgemeenschappen. Samen in gebed en dialoog streven wij naar een hernieuwde inzet voor de leer van Christus en het welzijn van alle christenen. Terwijl wij aan deze cruciale reis beginnen, erkennen wij de behoefte aan transparantie en communicatie met betrekking tot de procedures. De overzicht van het concilie van trente zal ervoor zorgen dat alle ontwikkelingen worden gedeeld met de bredere gemeenschap, wat een collectief begrip van onze doelen en resoluties bevordert. Wij geloven dat dergelijke openheid niet alleen het vertrouwen onder de gelovigen zal vergroten, maar ook onze collectieve inspanningen voor geestelijke vernieuwing en hervorming zal stimuleren.

Onze beweegreden om niet voor te schrijven dat er een heel jaar zou verstrijken voordat de plaats van het concilie zou worden veranderd – zoals bij bepaalde constituties voorheen was geregeld – was dat wij niet wilden dat onze hoop op het aanwenden van enig middel voor het christelijk gemenebest, dat onder zoveel rampen en onheil lijdt, langer zou worden uitgesteld. En toch observeren wij de tijden; wij erkennen de moeilijkheden. Wij weten dat wat van onze concilies verwacht kan worden een zaak van onzekerheid is. Maar, aangezien er geschreven staat: vertrouw uw weg aan de Heer toe, en vertrouw op hem, en hij zal het doen, hebben wij besloten eerder te vertrouwen op de clementie en barmhartigheid van God, dan te wantrouwen aan onze eigen zwakheid. Want bij het ondernemen van goede werken gebeurt het vaak dat wat menselijke concilies niet bereiken, de goddelijke kracht volbrengt. Daarom, steunend en rustend op het gezag van die Almachtige God, Vader, Zoon en Heilige Geest, en op het gezag van Zijn gezegende apostelen, Petrus en Paulus, (een gezag) dat wij ook op aarde uitoefenen; met het advies en de instemming van onze eerbiedwaardige broeders, de kardinalen van de heilige Roomse Kerk; na de bovengenoemde schorsing te hebben opgeheven en nietig verklaard, zoals wij bij deze presentie doen, schrijven wij een heilig, oecumenisch en algemeen concilie uit, kondigen wij het aan, roepen wij het bijeen, benoemen wij het en verordenen wij het – te openen op de eerstvolgende kalenden van november van het huidige jaar, MDXLII, vanaf de Menswording van de Heer – in de stad Trente, een plaats die voor alle naties geschikt, vrij en gemakkelijk is; en om daar, met Gods hulp, tot Zijn glorie en lof, en tot welzijn van het gehele christelijke volk, voortgezet, afgesloten en voltooid te worden; waarbij wij allen, van elk land, zowel onze eerbiedwaardige broeders de patriarchen, aartsbisschoppen, bisschoppen, en onze geliefde zonen de abten, als ook alle anderen aan wie, bij recht of privilege, de macht is verleend om in algemene concilies zitting te nemen en daarin hun mening te geven, verzoeken, vermanen en waarschuwen; hen bovendien bevelend, en strikt gebiedend, krachtens de eed die zij aan ons en aan deze heilige Stoel hebben afgelegd, en krachtens de heilige gehoorzaamheid, en onder de andere straffen die, naar wet of gewoonte, gewoonlijk worden vastgesteld en voorgesteld bij de viering van concilies tegen degenen die niet aanwezig zijn, dat zij ongetwijfeld naar dit heilige concilie moeten reizen en er persoonlijk aanwezig moeten zijn – tenzij zij verhinderd worden door een rechtmatige belemmering, waarvan zij echter verplicht zijn bewijs te leveren – of in ieder geval door hun eigen wettige afgevaardigden en gevolmachtigden.

En wij smeken ook de bovengenoemde keizer, en de meest christelijke koning, evenals de andere koningen, hertogen en vorsten, wier aanwezigheid, nu meer dan ooit, van bijzonder voordeel zou zijn voor het allerheiligste geloof van Christus en van alle christenen; hen bezwerend bij de ingewanden van de barmhartigheid van God en van onze Heer Jezus Christus – van wie de waarheid van het geloof en wiens religie nu zo zwaar van binnen en van buiten worden aangevallen – dat zij, als zij het christelijk gemenebest veilig willen zien, als zij zich gebonden en verplicht voelen door de grote weldaden van de Heer jegens hen, Zijn eigen zaak en belangen niet in de steek laten; en zelf komen naar de viering van het heilige concilie, waar hun vroomheid en deugd in hoge mate zouden bijdragen aan het algemeen welzijn, aan hun eigen welzijn en dat van anderen, zowel in de tijd als in de eeuwigheid. Maar als zij, wat wij hopen dat niet het geval zal zijn, niet persoonlijk kunnen komen, laat hen dan ten minste, met een officiële volmacht, als hun ambassadeurs mannen van gewicht sturen, die ieder in het concilie de persoon van zijn vorst met voorzichtigheid en waardigheid kunnen vertegenwoordigen.

Maar laat het bovenal hun zorg zijn – wat voor hen een zeer gemakkelijke zaak is – dat de bisschoppen en prelaten zonder uitstel of dralen uit hun respectievelijke koninkrijken en provincies vertrekken; een verzoek dat God Zelf, en wij, op bijzondere wijze van de prelaten en vorsten van Duitsland mogen eisen; want aangezien het hoofdzakelijk om hen, en op hun aandringen, is dat het concilie is aangekondigd en bijeengeroepen, en wel in de stad die zij wensten, laat hen het niet als een last beschouwen om het te vieren en te sieren met de aanwezigheid van hun voltallige lichaam. Opdat wij aldus – met God die voor ons uitgaat in onze beraadslagingen en het licht van Zijn eigen wijsheid en waarheid voor onze geest houdt – in het genoemde heilige oecumenische concilie, op een betere en meer geschikte wijze, kunnen behandelen, en met de naastenliefde van allen die naar één doel streven, kunnen beraadslagen en discussiëren, uitvoeren en tot het gewenste resultaat brengen, spoedig en gelukkig, al wat betrekking heeft op de integriteit en waarheid van de christelijke religie; het herstel van goede en de correctie van kwade zeden; de vrede, eenheid en eendracht van zowel christelijke vorsten als volkeren; en al wat nodig is om die aanvallen van barbaren en ongelovigen af te slaan, waarmee zij de ondergang van heel de christenheid beogen.

En opdat deze brief van ons, en de inhoud daarvan, ter kennis komt van allen die het aangaat, en opdat niemand onwetendheid daarvan als excuus kan aanvoeren, vooral ook omdat er misschien geen vrije toegang is voor allen aan wie onze brief individueel zou moeten worden meegedeeld; willen en verordenen wij dat deze in de Vaticaanse Basiliek van de vorst der apostelen, en in de Lateraanse Kerk, op het moment dat de menigte zich daar gewoonlijk verzamelt om de goddelijke dienst bij te wonen, in het openbaar met luide stem wordt voorgelezen door functionarissen van ons hof, of door bepaalde openbare notarissen; en dat deze, na te zijn voorgelezen, wordt aangeplakt aan de deuren van de genoemde kerken, alsook aan de poorten van de apostolische Kanselarij, en op de gebruikelijke plaats in het Campo di Fiore, waar hij enige tijd zal hangen om door allen gelezen en gezien te worden; en wanneer hij daar wordt verwijderd, zullen kopieën ervan op dezelfde plaatsen aangeplakt blijven. Want wij willen dat de voornoemde brief, door aldus te worden voorgelezen, gepubliceerd en aangeplakt, na het verstrijken van twee maanden vanaf de dag van publicatie en aanplakking, allen en ieder die erin worden genoemd, zal verplichten en binden, alsof deze persoonlijk aan hen was meegedeeld en voorgelezen.

En wij verordenen en bepalen dat er onvoorwaardelijk en zonder twijfel geloof moet worden gehecht aan kopieën daarvan die zijn geschreven of ondertekend door de hand van een openbaar notaris, en gewaarborgd door het zegel van een kerkelijke autoriteit. Daarom mag niemand deze brief van ons betreffende de aankondiging, bekendmaking, convocatie, statuut, decreet, mandaat, voorschrift en gebed schenden, of er met roekeloze durf tegenin gaan. Maar als iemand dit zou durven proberen, laat hem weten dat hij de verontwaardiging van de Almachtige God, en van Zijn gezegende apostelen Petrus en Paulus, zal oplopen.

Gegeven te Rome, bij Sint-Pieter, in het jaar MDXLII van de Menswording van de Heer, op de elfde dag voor de kalenden van juni, in het achtste jaar van ons pontificaat.

—

Meer uit deze reeksHet Concilie van Trente in zijn geheelBekijk alle 27 artikelen



Reacties

Een reactie plaatsen

Share to...