Denominaties vergeleken136 artikelen

Hoe werd de Bijbel geschreven en overgeleverd? Wat kerken onderwijzen



  • De Bijbel werd door vele mensen over vele eeuwen heen geschreven, en het toont sommigen van hen aan het werk: Mozes die de wet schreef, Baruch die schreef uit de mond van Jeremia, Tertius die de brief van Paulus aan de Romeinen uitschreef, en Lucas die vastlegde wat de ooggetuigen hadden overgeleverd.
  • Het Oude Testament werd bijna volledig in het Hebreeuws geschreven, met een beetje Aramees, en het Nieuwe Testament in het Grieks.
  • De kerken spreken allemaal over God die door menselijke schrijvers heen werkte, en ze verschillen van mening over de vraag of zijn leiding de woorden zelf bereikte, zoals de Missouri Synode en de Assemblies of God onderwijzen, of de gedachten van de schrijvers, die zij in hun eigen woorden verwoordden, zoals zevendedagsadventisten en Jehova's getuigen onderwijzen.
  • Ruim duizend jaar lang werd de Bijbel met de hand gekopieerd, slopen er kleine verschillen in de kopieën, en vergelijken geleerden nu duizenden manuscripten en de Dode Zeerollen die in 1947 werden gevonden.
  • De Westminster- en 1689 Baptist-belijdenissen zeggen dat het Hebreeuws en Grieks "in alle tijden zuiver bewaard zijn gebleven", Jehova's getuigen noemen de Bijbel "in wezen onveranderd", en de heiligen der laatste dagen geloven dat "vele fouten in de tekst zijn geslopen".
  • De meeste kerken noemen geen officiële Engelse vertaling, terwijl de United Pentecostal Church International en de Independent Baptist Fellowship of North America een speciale plaats inruimen voor de King James Version, en King James-only kerken geloven dat de vertaling uit 1611 zelf zonder fouten bewaard is gebleven.
Denominaties vergelekenBekijk alle 136 artikelen in deze reeks

De Bijbel werd door vele mensen over vele eeuwen heen geschreven, en op sommige plaatsen laat het ons hen aan het werk zien. Mozes "schreef alle woorden van de Heer" (Exodus 24:4). Een schrijver genaamd Baruch schreef "uit de mond van Jeremia". Een man genaamd Tertius schreef de brief van Paulus aan de Romeinen uit, en Lucas verzamelde wat de eerste ooggetuigen hadden overgeleverd en legde het "ordelijk" vast. Zo'n veertig mensen schreven de zesenzestig boeken over ongeveer zestien eeuwen, het Oude Testament bijna volledig in het Hebreeuws, met een beetje Aramees, en het Nieuwe Testament in het Grieks. Kerk na kerk onderwijst dat God aan het werk was bij al dat schrijven, want "Alle Schrift is door God ingegeven" (2 Timoteüs 3:16). Daarna werden de boeken ruim duizend jaar lang met de hand gekopieerd voordat iemand ze drukte. De kerken verschillen van mening over hoe ver Gods leiding reikte, tot de gedachten van de schrijvers of tot hun eigenlijke woorden, en over hoe getrouw de kopieën in onze handen dragen wat oorspronkelijk werd geschreven.

Eén hoofdstuk uit Jeremia vertelt het hele verhaal in het klein. De HEER zei tegen Jeremia: "Neem een boekrol en schrijf daarin alle woorden die Ik tot u gesproken heb", en "Baruch schreef uit de mond van Jeremia alle woorden van de Heer" (Jeremia 36:2, 4). De rol werd voorgelezen aan koning Jojakim terwijl hij bij het vuur in zijn winterhuis zat, en "toen Jehudi drie of vier kolommen had voorgelezen, sneed hij die met het griffelmes af en wierp ze in het vuur dat op het haardvuur was, totdat de hele rol verteerd was" (36:23). Dus kwam het woord opnieuw: "Neem nog een andere rol", en Baruch schreef alles een tweede keer uit, "en er werden bovendien vele soortgelijke woorden aan toegevoegd" (36:28, 32). We hebben geen van de eerste rollen van enig boek van de Bijbel, en dus heeft elke kerk twee dingen moeten zeggen: hoe God zijn woord gaf door mensen als Jeremia en Baruch, en hoe die woorden tot ons zijn gekomen.

Kerk Hoe God het gaf, en de tekst die we hebben In eigen woorden
Katholiek Menselijke schrijvers waren ware auteurs; de Kerk zorgt voor getrouwe vertalingen "God is de auteur van de Heilige Schrift"
Oosters-Orthodox Geïnspireerd, niet gedicteerd; de Septuaginta is het Oude Testament "Menselijke woorden echter, die God Zelf heeft ingegeven"
Koptisch-Orthodox Elk woord geïnspireerd; veranderingen kwamen in de vertaling "Niet van de oorspronkelijke auteurs maar van de vertalers"
Luthers (Missouri-synode) Verbale inspiratie; geen officiële vertaling "Schreven alleen datgene wat de Heilige Geest communiceerde"
Presbyteriaans en Gereformeerd Het Hebreeuws en Grieks waren geïnspireerd en bewaard door Gods zorg "In alle tijden zuiver bewaard" (Westminster Confessie)
Baptist Geïnspireerde schrijvers; sommige baptisten verkiezen de King James Version "Geschreven door mensen die goddelijk geïnspireerd waren" (Baptist Faith and Message van de Southern Baptists)
Pinkstergemeente (Assemblies of God) Verbaal geïnspireerd; de oorspronkelijke bewoording kan worden hersteld "Het best gedocumenteerde boek uit de oudheid"
Oneness Pentecostal (UPCI) Geïnspireerd; behoudt de King James, beveelt letterlijke vertalingen aan “Een betrouwbare en prominente vertaling”
Kerken van Christus Verbaal geïnspireerd en getrouw overgeleverd “Getrouw overgedragen” (Apologetics Press)
Nazarener Plenaire inspiratie van de 66 boeken “Door goddelijke inspiratie gegeven”
Leger des Heils Geïnspireerd; het handboek volgt het kopiëren “Door inspiratie van God gegeven”
Nondenominationeel en evangelisch Geïnspireerde originelen; kopieën zijn waar voor zover ze getrouw zijn “Voor zover ze het origineel getrouw vertegenwoordigen” (Chicago Statement)
Zevendedagsadventist God gaf de gedachten; de schrijvers kozen de woorden “Drukten deze uit in hun eigen woorden”
episcopale Menselijke auteurs geïnspireerd; God spreekt er nog steeds doorheen “God inspireerde hun menselijke auteurs”
Verenigde Methodist Menselijke woorden geïnspireerd door de Geest; geen officiële vertaling “De woorden van mensen geïnspireerd door de Heilige Geest”
UCC, Disciples of Christ, Mennonieten Geschreven door mensen die door de Geest werden bewogen; niets gezegd over kopiëren “God bewoog menselijke getuigen om te schrijven” (commentaar op de Mennonitische Geloofsbelijdenis)
Amish Geen formele verklaring; ze lazen Luthers Duitse Bijbel “Hun geloof in de praktijk brengen” in plaats van “formele theologische doctrines” (Elizabethtown College-geleerden over de Amish)
Quaker (Vrienden) De Geest die de schrijvers inspireerde, geeft inzicht “In plaats van de letterlijke woorden van de Schrift”
Heiligen der laatste dagen Geïnspireerde schrijvers; fouten slopen erin tijdens het kopiëren en vertalen “Voor zover het correct vertaald is”
Jehovah’s getuigen God leidde de gedachten van de schrijvers; de tekst is in principe ongewijzigd “Ondanks millennia van overschrijven”

Onze gratis tool, Vergelijk christelijke denominaties, plaatst twee van de 23 kerken naast elkaar over hoe de Bijbel werd geschreven, hoe deze werd overgeleverd en 53 andere vragen.

Wie schreef de Bijbel en over welke periode?

Het meeste van wat de Bijbel ons vertelt over het eigen schrijfproces gaat over gewone handen. Toen Mozes “klaar was met het schrijven van de woorden van deze wet in een boek,” liet hij het “naast de ark van het verbond van de Heere, uw God” leggen (Deuteronomium 31:24, 26), dus het eerste boek dat we voltooid zien, is ook het eerste dat we veilig bewaard zien. Paulus gebruikte een schrijver, net als Jeremia, en tegen het einde van Romeinen groet de man die de pen vasthoudt de gemeente zelf: “Ik, Tertius, die deze brief geschreven heb, groet u in de Heere” (Romeinen 16:22). Daarna nam Paulus de pen weer over, want “De groet van Paulus met mijn eigen hand, wat het teken is in elke brief: zo schrijf ik” (2 Tessalonicenzen 3:17). Lukas vertelt Theofilus dat hij wat hij schreef, leerde van degenen “die van het begin af ooggetuigen en dienaren van het Woord geweest zijn,” en daarom “leek het ook mij goed” om het “in goede orde” te schrijven (Lukas 1:2–3). Johannes vertelt ons waarom hij überhaupt schreef: “opdat u gelooft dat Jezus de Christus is, de Zoon van God” (Johannes 20:31).

Hoe lang duurde het? De Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen geeft de vorm ervan in één zin in haar Gids voor de Schriften: de boeken van het Oude Testament “zijn ontleend aan een nationale literatuur die vele eeuwen beslaat,” terwijl “de boeken van het Nieuwe Testament het werk van één generatie zijn.” Of Mozes zelf alle eerste vijf boeken heeft geschreven, is een oud debat, en wie schreef het boek Genesis loopt erdoorheen.

Welke boeken in de Bijbel thuishoren is een vraag op zich, en de kerken tellen ze verschillend, zoals hoeveel boeken er in de Bijbel staan uitlegt. Het commentaar op de geloofsbelijdenis van de Mennonite Church USA zegt dat het Oude Testament, de Evangeliën, de brieven van Paulus en geleidelijk de rest van het Nieuwe Testament “tegen de vierde eeuw breed door de kerk als Heilige Schrift werden erkend.”

In welke taal werd de Bijbel geschreven?

De Lutheran Church–Missouri Synod noemt de drie: “Hebreeuws, Aramees, Grieks.” De Westminster Confessie, die door presbyteriaanse en gereformeerde kerken wordt aangehangen, plaatst de reden voor twee daarvan tussen haakjes: het Oude Testament werd geschreven “in het Hebreeuws (dat de moedertaal was van het volk van God vanouds), en het Nieuwe Testament in het Grieks (dat, ten tijde van het schrijven ervan, het meest algemeen bekend was bij de volkeren).” God sprak dus eerst in de taal die zijn volk thuis gebruikte, en daarna in de taal die de meeste volkeren konden lezen.

Nog voordat Jezus werd geboren, waren de Schriften al begonnen te reizen. Het American Carpatho-Russian Orthodox Diocese legt uit dat in de synagogen “de Schriften nog steeds in het Hebreeuwse origineel werden gelezen, maar een vertaler de lezing vervolgens vertaalde naar de Aramese taal, die in Palestina werd gesproken, of naar de Griekse taal.” Toen Jezus opstond om te lezen in Nazareth, “werd hem het boek van de profeet Jesaja overhandigd” (Lucas 4:17). Hij las uit een kopie, zoals ieder van ons sindsdien heeft gedaan, en daarna “sloot hij het boek,” ging zitten en zei: “Heden is deze schriftuur vervuld in uw oren” (Lucas 4:20–21).

Schreef God de Bijbel, of schreven mensen hem?

Beide, zeggen de kerken, en de twee verzen waar ze steeds op terugkomen, zeggen het in één adem. “Alle schrift is door God ingegeven” (2 Timoteüs 3:16), en Christian Courier, een onderwijssite van de Churches of Christ, merkt op dat het Grieks één woord is, “theopneustos, letterlijk ‘door God ingeblazen.’” En “heilige mannen Gods hebben gesproken, gedreven door de Heilige Geest” (2 Petrus 1:21). God blies het in, en mensen spraken het en schreven het op. Waar de kerken over discussiëren is hoe die twee samengaan, en vooral of Gods leiding de woorden op de pagina zelf bereikte.

De oude kerken houden de menselijke schrijver volledig in beeld. De Katholieke Kerk leert in haar Catechismus dat “God de auteur is van de Heilige Schrift,” en dat de mannen die Hij koos “volledig gebruikmaakten van hun eigen vermogens en krachten, zodat, hoewel Hij in hen en door hen handelde, zij als ware auteurs alles wat Hij geschreven wilde hebben, en niet meer, op schrift stelden” (paragrafen 105–106). De Orthodoxe Kerk in Amerika leert in The Orthodox Faith dat God de Bijbel niet “woord voor woord dicteerde aan mensen die slechts Zijn passieve instrumenten waren”; de woorden ervan “zijn echter menselijke woorden, die God Zelf inspireerde om geschreven te worden.” Het Koptisch-Orthodoxe Bisdom van het Zuiden van de Verenigde Staten neigt meer naar de woorden zelf: “Elk woord in de Heilige Bijbel werd door God geïnspireerd aan de auteurs die ze precies zo opschreven als ze het van God hadden ontvangen.”

Veel protestanten spreken van verbale en plenaire inspiratie. Verbaal betekent dat Gods leiding de woorden zelf bereikte, niet alleen de schrijvers; plenair betekent dat het elk deel van de Schrift bereikte, niet slechts een deel ervan. De Lutheran Church–Missouri Synod verwoordt het zo krachtig als wie dan ook, door in haar Brief Statement van 1932 te leren dat “de heilige mannen Gods die de Schriften schreven, alleen dat schreven wat de Heilige Geest hen door inspiratie meedeelde.” De Assemblies of God gebruikt het eerste woord in haar Statement of Fundamental Truths, waar de Schriften “verbaal door God geïnspireerd zijn,” en de Church of the Nazarene gebruikt het tweede in haar Articles of Faith: “Wij geloven in de plenaire inspiratie van de Heilige Schriften.” In de Churches of Christ houdt Apologetics Press vol dat de 66 boeken “volledig en verbaal door God geïnspireerd zijn,” terwijl Christian Courier toegeeft hoe weinig we van het proces kunnen zien: “Op de een of andere manier gebruikte God bepaalde mannen, waarbij Hij hun persoonlijke literaire vaardigheden en eigenschappen behield, maar toch toezicht hield op het proces zodat de exacte wil van de goddelijke geest via het menselijke instrument werd overgebracht.”

De Chicago Statement on Biblical Inerrancy, opgesteld door evangelicals in oktober 1978, probeert beide kanten tegelijk vast te houden. De ondertekenaars ontkenden “dat God, door deze schrijvers de woorden te laten gebruiken die Hij koos, hun persoonlijkheid overschreef,” en gaven toe: “De wijze van goddelijke inspiratie blijft voor ons grotendeels een mysterie.” Niet-confessionele kerken hebben geen gedeelde geloofsbelijdenis, dus het dichtst in de buurt komt een verklaring zoals deze, of het Lausanne Covenant van 1974, dat “de goddelijke inspiratie, waarachtigheid en autoriteit van zowel het Oude als het Nieuwe Testament in hun geheel als het enige geschreven woord van God” bevestigt.

Veel kerken zeggen het in één zin en laten het 'hoe' in het midden. De Southern Baptist Convention’s Baptist Faith and Message zegt: “De Heilige Bijbel werd geschreven door goddelijk geïnspireerde mensen en is Gods openbaring van Zichzelf aan de mens.” De United Pentecostal Church International stelt in haar paper over Bijbelvertalingen “dat de Heilige Schriften door God geïnspireerd zijn en dat zij het onfeilbare Woord van God vormen (II Petrus 1:21),” steunend op hetzelfde vers uit Petrus. En The Salvation Army plaatst het als eerste onder haar elf doctrines: “dat de Schriften van het Oude en Nieuwe Testament door inspiratie van God zijn gegeven.”

Zevendedagsadventisten trekken de grens tussen Gods gedachten en de woorden van de schrijvers. Hun verklaring Methods of Bible Study, in 1986 aangenomen door het General Conference Executive Committee, zegt: “De Heilige Geest inspireerde de Bijbelschrijvers met gedachten, ideeën en objectieve informatie; op hun beurt drukten zij deze uit in hun eigen woorden.” Jehovah’s Getuigen zeggen op jw.org vrijwel hetzelfde: “hoewel God niet de volledige inhoud woord voor woord dicteerde, leidde Hij wel de gedachten van de menselijke schrijvers.”

De mainline kerken en de mennonieten leggen het gewicht op de mensen die schreven. In hun woorden waren de schrijvers menselijke getuigen die door de Geest werden bewogen, en niemand van hen zegt hoe ver die beweging reikte. De Episcopal Church zegt in de catechismus van haar Book of Common Prayer: “Wij noemen ze het Woord van God omdat God hun menselijke auteurs inspireerde en omdat God nog steeds door de Bijbel tot ons spreekt.” Het Book of Discipline van de United Methodist Church spreekt in dezelfde geest over het openen van onze geest en hart “voor het Woord van God door de woorden van menselijke wezens die door de Heilige Geest zijn geïnspireerd.” De United Church of Christ zegt “geen rigide formulering van doctrine” te hebben, maar de Evangelical Catechism van 1929, een van haar erfgoeddocumenten, noemt de Bijbel Gods Woord, “dat werd geschreven door mannen die door de Heilige Geest werden bewogen.” De Disciples of Christ spreken ook over getuigen in een studiepaper van hun Commission on Theology: “De Heilige Schriften getuigen van dit Woord door het getuigenis van de gelovigen van het oude Israël en de oude kerk.” En het commentaar op de geloofsbelijdenis van de Mennonite Church USA zegt: “Door de Heilige Geest bewoog God menselijke getuigen om op te schrijven wat nodig is voor redding.”

Quakers in Groot-Brittannië kijken voorbij de pagina naar Degene die het gaf: “Dezelfde Geest die de schrijvers van de Bijbel inspireerde, is de Geest die ons er begrip van geeft: dit is wat voor ons belangrijk is in plaats van de letterlijke woorden van de schrift” (Quaker faith & practice, London Yearly Meeting, 1986). De Amish hebben geen geschreven leer over deze vraag; geleerden aan het Young Center van Elizabethtown College zeggen dat “Amish-mensen zich meer zorgen maken over het praktiseren van hun geloof dan over het onderwijzen van formele theologische doctrines,” met “Luthers Duitse Bijbel” als een van hun belangrijkste bronnen. De Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen leert dat “De Bijbel het werk is van vele profeten en geïnspireerde schrijvers die handelden onder invloed van de Heilige Geest (2 Pet. 1:21).”

Hoe werd de Bijbel gekopieerd en overgeleverd?

Gedurende het grootste deel van haar bestaan werd elke Bijbel met de hand gekopieerd, en de kopiisten waren mensen zoals wij. Naarmate de Evangeliën en brieven werden gekopieerd en van kerk naar kerk werden doorgegeven, slopen er verschillen in. Het Handbook of Doctrine van The Salvation Army noemt twee manieren waarop dit gebeurde: “het verkeerd kopiëren van een letter of een woord,” en “pogingen om de grammatica of stijl te verbeteren.” Het Oude Testament was al in het Grieks vertaald in de Septuagint, gemaakt, zoals het American Carpatho-Russian Orthodox Diocese zegt dat de meeste geleerden aannemen, “in de stad Alexandrië gedurende verschillende generaties voor gebruik onder Griekssprekende Joden die de Hebreeuwse taal niet langer begrepen.” Paulus citeerde het, en hetzelfde bisdom zegt dat “De Septuagint de officiële versie van het Oude Testament is die door de Orthodoxe Kerk wordt gebruikt.”

Latijnse, Syrische en Koptische Bijbels volgden in de tweede en derde eeuw, en Gotische en Angelsaksische vanaf de vierde eeuw. In de westerse Kerk was het Latijn de gezaghebbende tekst, en vertalingen in de eigen talen van het volk verspreidden zich in de 14e en 15e eeuw. De United Pentecostal Church International volgt de Engelse lijn vanaf “John Wycliffe’s vertaling in 1384, William Tyndale’s Bijbel in 1526,” tot aan de King James Version van 1611.

De kopieën zijn blijven opduiken. Jehovah’s Getuigen merken op dat er “meer dan 5.000 Griekse manuscripten” van het Nieuwe Testament zijn gevonden. De Dode Zeerollen, gevonden in 1947, bevatten alle of een deel van elk boek van het Oude Testament behalve Esther, en ze hebben zowel de traditionele Hebreeuwse tekst bevestigd als, op sommige plaatsen, gecorrigeerd. Zelfs de hoofdstukken en verzen kwamen laat. Onze hoofdstukken volgen een schema dat rond 1227 werd opgesteld door Stephen Langton, aartsbisschop van Canterbury, en Robert Estienne verdeelde later het Nieuwe Testament in de genummerde verzen die we vandaag de dag opzoeken.

Is de Bijbel veranderd? Wat kerken zeggen over de tekst die we hebben

Geen van de originele manuscripten is bewaard gebleven, dus elke Bijbel in onze handen is een kopie van een kopie. De Westminster Confessie, aangehangen door presbyteriaanse en gereformeerde kerken, leert dat het Hebreeuws en Grieks niettemin “in alle tijden zuiver zijn gehouden” door Gods “bijzondere zorg en voorzienigheid,” en de Second London Baptist Confession van 1689 zegt hetzelfde in bijna dezelfde woorden. De Southern Baptist Convention zei in een resolutie uit 1997 dat “Southern Baptists geloven dat de Bijbel de waarheid is zonder enige vermenging van dwaling en diep toegewijd zijn aan het behoud van de Schriften.”

De Chicago Statement stelt dat het origineel “met grote nauwkeurigheid kan worden vastgesteld uit beschikbare manuscripten,” en dat “kopieën en vertalingen van de Schrift het Woord van God zijn voor zover ze het origineel getrouw vertegenwoordigen.” De Assemblies of God geeft toe dat “die originele manuscripten natuurlijk niet meer bestaan; hun bewoordingen kunnen echter met verbazingwekkende precisie worden bepaald.” Het noemt de Bijbel “het best gedocumenteerde boek uit de oudheid” en ziet erin “Gods voorzienige zorg in het nauwgezette, moeizame werk van getrouwe kopiisten en geleerden door de eeuwen heen.” Apologetics Press, in de Churches of Christ, zegt dat de 66 boeken “getrouw zijn overgeleverd.”

Jehovah’s Getuigen leren op jw.org dat “de Bijbel in feite onveranderd is gebleven ondanks millennia van overschrijven op bederfelijke materialen.” Ze geven toe dat “er fouten werden gemaakt bij het kopiëren,” de meeste daarvan “klein,” en ze noemen twee plaatsen waar ze geloven dat woorden zijn veranderd: woorden in 1 Johannes 5:7 die “niet in de originele tekst stonden,” en Gods persoonlijke naam, die “talloze Bijbelvertalingen hebben vervangen” door titels. Hun reden om de rest te vertrouwen komt als een vraag: “Is het niet redelijk dat God, Die de Bijbel in de eerste plaats heeft geïnspireerd, ook de nauwkeurigheid ervan zou bewaren?”

Het Koptisch-Orthodoxe Bisdom van het Zuiden van de Verenigde Staten leert dat “Het probleem van veranderende woorden niet bij de oorspronkelijke auteurs lag, maar bij de vertalers,” en het voegt eraan toe: “De Revised Standard Version is de meest betrouwbare vertaling die vandaag de dag beschikbaar is.” De Katholieke Kerk leert in Dei Verbum, uitgegeven door het Tweede Vaticaans Concilie op 18 november 1965, dat de Kerk “door haar gezag en met moederlijke zorg ervoor zorgt dat er geschikte en correcte vertalingen in verschillende talen worden gemaakt, vooral vanuit de originele teksten van de heilige boeken.”

De Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen leert in haar Topics and Questions dat “Naarmate de Bijbel werd samengesteld, georganiseerd, vertaald en getranscribeerd, er veel fouten in de tekst slopen.” Dus zegt haar achtste geloofsartikel: “Wij geloven dat de Bijbel het woord van God is voor zover hij correct is vertaald; wij geloven ook dat het Boek van Mormon het woord van God is.”

Verschillende kerken zeggen niets over deze helft van de vraag. De Manual van de Church of the Nazarene zegt alleen dat de Schriften “alle waarheid bevatten die nodig is voor geloof en christelijk leven.” De Thirty-Nine Articles van de Church of England spreken over de boeken “aan wier gezag nooit werd getwijfeld in de Kerk,” wat gaat over welke boeken erbij horen in plaats van hoe ze werden gekopieerd. De verklaringen van de United Church of Christ, de Disciples of Christ, de mennonieten, de Amish en de Quakers gaan helemaal niet in op het kopiëren van de tekst.

Welke Bijbelvertaling gebruikt elke kerk en wat is King James Only?

De meeste kerken noemen geen eigen Engelse Bijbel. De Lutheran Church–Missouri Synod “heeft geen enkele vertaling van de Bijbel ‘geadopteerd’ of promoot deze officieel,” en zegt: “Elke vertaling moet worden beoordeeld op haar getrouwheid aan de originele teksten.” De United Methodist Church “heeft geen ‘officiële’ versie of vertaling van de Bijbel,” en haar leden “bevestigen het nut van een aantal vertalingen en versies.” Zevendedagsadventisten wordt in Methods of Bible Study gevraagd om een versie te kiezen die “getrouw is aan de betekenis in de talen waarin de Bijbel oorspronkelijk werd geschreven, waarbij de voorkeur wordt gegeven aan vertalingen die door een brede groep geleerden zijn gemaakt.”

Enkelen houden een speciale plaats vrij voor de King James Version. De United Pentecostal Church International beveelt in een paper uit 2022 “een relatief letterlijke vertaling” aan voor studie en gaat verder met “de King James Version van de Bijbel, vanwege haar historische invloed, te erkennen als een vertrouwde en prominente vertaling van de Schriften die in onze kerken en onder ons volk moet worden gebruikt.” De Independent Baptist Fellowship of North America zegt: “wij blijven geloven dat de King James Version het Woord van God in het Engels is,” en laat de vraag hoe God Zijn woorden heeft bewaard “aan de privacy van het individuele geweten en de soevereine bepaling van elke lokale kerk.”

King James-only kerken gaan een stap verder. Baptist News Global rapporteerde in april 2011, vanaf een Baylor-conferentie ter gelegenheid van het 400-jarig bestaan van de King James Bijbel, dat “King James-only kerken geloven dat God de onfeilbaarheid van de vertaling van de Engelse Bijbel uit 1611 heeft bewaard,” en dat de beweging “grotendeels voortkwam uit verzet tegen nieuwere vertalingen van de Bijbel.” Welke Bijbels baptisten in hun vele lichamen daadwerkelijk lezen, wordt verzameld in welke Bijbel gebruiken baptisten.

Jehovah’s Getuigen en de Independent Baptists wijzen beide naar dezelfde belofte, en die behoort toe aan ieder van ons die een Bijbel opent, wat onze kerk ook zegt over de kopiisten: “Het gras verdort, de bloem valt af: maar het woord van onze God zal voor eeuwig standhouden” (Jesaja 40:8). Jeremia’s eerste boekrol belandde in het vuur van de koning, en de woorden kwamen terug op een tweede, in het handschrift van dezelfde kopiist.


Meer uit deze reeksDenominaties vergelekenBekijk alle 136 artikelen



Reacties

Een reactie plaatsen

Share to...