Dutch 
English 
Chinese 
Arabic 
Spanish 
Portuguese 
Russian 
French 
Italian 
German 
Japanese De evangeliën noemen geen getal. Ze zeggen alleen dat Pilatus Jezus liet geselen. De bekende “39 zweepslagen” komt uit de Joodse wet, die veertig slagen toestond en niet meer (Deuteronomium 25:3) en in de praktijk “veertig slagen min één” gaf, zoals Paulus ontving (2 Korintiërs 11:24). Pilatus was de gouverneur van Rome en er is geen Romeinse limiet bekend.
Het aantal is nooit bijgehouden. Wat de Schrift wel bijhoudt, is een belofte die lang daarvoor werd uitgesproken. “Hij werd doorboord om onze overtredingen, hij werd verbrijzeld om onze ongerechtigheden: de straf die ons de vrede aanbrengt, was op hem, en door zijn striemen is er genezing voor ons” (Jesaja 53:5). Niemand schreef op hoeveel striemen er waren. God schreef op waar ze voor waren.
Wat zeggen de evangeliën over de geseling?
Drie evangeliën vertellen het in elk één regel. Matteüs schrijft dat Pilatus Barabbas vrijliet, “en nadat hij Jezus had laten geselen, leverde hij hem uit om gekruisigd te worden” (Matteüs 27:26). Marcus voegt eraan toe waarom Pilatus toegaf: hij wilde “de menigte een plezier doen” (Marcus 15:15). Johannes zegt simpelweg: “Toen nam Pilatus Jezus en liet hem geselen” (Johannes 19:1). In Lucas biedt Pilatus tweemaal aan hem te straffen en vrij te laten: “Ik zal hem dus straffen en vrijlaten,” en nogmaals: “Ik zal hem dus straffen en laten gaan” (Lucas 23:16, 22). De menigte wil daar niets van weten.
Jezus wist dat het eraan kwam. Op de weg naar Jeruzalem vertelde hij de Twaalf dat de heidenen “hem zullen bespotten, geselen, bespuwen en doden, en op de derde dag zal hij opstaan” (Marcus 10:34). Hij ging naar Jeruzalem wetende wat hem te wachten stond.
De woorden zelf wijzen naar Rome. Matteüs en Marcus gebruiken het Griekse werkwoord phragelloo, dat volgens de concordantie van Strong is geleend van het Latijnse flagel, de Romeinse zweep, en dat in het Nieuwe Testament alleen in deze twee verzen voorkomt. Johannes gebruikt mastigoo, het gebruikelijke Griekse woord voor geseling, hetzelfde woord dat de evangeliën gebruiken wanneer Jezus het voorspelde.
Waar komt het getal 39 vandaan?
Het komt uit de Wet van Mozes. Wanneer een rechter een man “strafwaardig” bevond, zegt Deuteronomium, moest hij worden geslagen “met een bepaald aantal. Veertig slagen mag hij hem geven en niet meer: opdat hij, als hij er meer zou geven en hem met vele slagen boven deze zou slaan, niet verachtelijk zou lijken in uw ogen” (Deuteronomium 25:2–3). De limiet was er zodat de schuldige man nog steeds als een broeder zou worden beschouwd.
In de eerste eeuw was de praktijk al negenendertig. Paulus had het zelf gevoeld: “Van de Joden heb ik vijfmaal veertig slagen min één ontvangen” (2 Korintiërs 11:24). De rabbijnen schreven de regel rond 200 na Christus op in de Misjna: “Met hoeveel zweepslagen geselt men iemand die veroordeeld is tot zweepslagen? Men geselt hem met veertig slagen min één,” waarbij de woorden “bij aantal, veertig” in Deuteronomium worden gelezen als een getal dicht bij de veertig (Makkot 3:10). De Misjna laat het gerecht ook vooraf inschatten hoeveel zweepslagen een man kan overleven (3:11). Dus wanneer iemand vraagt waarom de zweepslagen “veertig min één” waren, hoort het antwoord bij het verhaal van Paulus en de wet van de synagoge, en niet bij de geseling van Jezus.
Beperkten de Romeinen het aantal zweepslagen?
Er is geen Romeinse limiet bekend, en Jezus was in Romeinse handen. De Romeinse wet beschermde wel haar eigen burgers. Toen een Romeinse officier in Jeruzalem beval Paulus “door geseling te ondervragen,” vroeg Paulus aan de centurio: “Is het u geoorloofd een man die Romein is en onveroordeeld, te geselen?” en het bevel werd onmiddellijk ingetrokken (Handelingen 22:24–29). Jezus was geen Romeins burger. Hij had geen dergelijk beroep.
De Joodse historicus Josephus laat zien wat een Romeinse geseling kon zijn. Enkele jaren voor de oorlog met Rome trok een man die ook Jezus heette, de zoon van Ananus, door Jeruzalem en riep wee over de stad, en de gouverneur Albinus liet hem “geselen totdat zijn botten bloot kwamen te liggen.” Josephus vermeldt ook dat de gouverneur Florus mensen die in Jeruzalem waren gevangengenomen “eerst met zweepslagen strafte en daarna kruisigde,” en dat de soldaten van Titus tijdens het beleg gevangenen namen die “eerst werden gegeseld en daarna met allerlei martelingen werden gekweld voordat ze stierven, en vervolgens werden gekruisigd.” Geseling en daarna het kruis was de Romeinse gang van zaken, en de evangeliën volgen die volgorde precies, tot aan de spijkers dat daarna kwam.
Waarom werd Jezus gegeseld voordat hij werd gekruisigd?
Matteüs en Marcus vertellen het als onderdeel van de straf: gegeseld en vervolgens uitgeleverd om gekruisigd te worden. In hun volgorde komt de geseling nadat Pilatus toegeeft aan de menigte. Johannes plaatst het eerder, vóór het vonnis, terwijl Pilatus nog steeds probeert Jezus vrij te laten, en samen met Lucas laat hij ons iets meer zien in Pilatus.
Pilatus had "geen schuld in hem" gevonden (Johannes 19:4), en hij lijkt te hebben gehoopt dat een afranseling genoeg zou zijn voor de menigte. Waarom de priesters en de menigte meer wilden, is een vraag op zich, die wordt behandeld in waarom Jezus werd gekruisigd. Na de geseling, zegt Johannes, bracht Pilatus Jezus naar buiten "met de doornenkroon op en de purperen mantel aan," en zei: "Zie de mens!" (Johannes 19:5). Het antwoord kwam onmiddellijk: "Kruisig hem, kruisig hem" (Johannes 19:6).
Dus werd de onschuldige geslagen omwille van de vrede van een menigte, en vervolgens ook nog gedood. Christenen horen zijn stem al lang in de woorden van de profeet: "Ik heb mijn rug gegeven aan de slagers, en mijn wangen aan hen die het haar uittrokken: ik heb mijn gezicht niet verborgen voor schande en bespuwing" (Jesaja 50:6).
Waar komen de getallen 120 en 5480 vandaan?
De eerste komt van de Lijkwade van Turijn. De Italiaanse schrijfster Emanuela Marinelli, die de authenticiteit ervan verdedigt, spreekt van ongeveer 120 slagen met een zweep van drie koorden. Een nieuwsbrief uit 2024 van het bisdom Triëst telt 90 tot 120 wondsporen en suggereert dat veertig slagen, het Joodse maximum, met een zweep met verzwaarde uiteinden ze hadden kunnen veroorzaken. Zelfs de lezers van de Lijkwade zijn het niet eens. Die aantallen komen van sporen op het linnen, niet uit de Evangeliën. Radiokoolstoftests door drie laboratoria, gepubliceerd in Aard in 1989, dateerden het doek in de Middeleeuwen, en de discussies zijn sindsdien doorgegaan. De Katholieke Kerk doet hier geen uitspraak over. Paus Johannes Paulus II zei in 1998 in Turijn: "Aangezien het geen kwestie van geloof is, heeft de Kerk geen specifieke bevoegdheid om zich over deze vragen uit te spreken."
Een ander getal, 5.480, komt uit de devotie die bekend staat als de gebeden van de heilige Birgitta van Zweden. Het vertelt over Christus die aan haar verscheen en zei: "Ik ontving 5480 slagen op Mijn Lichaam," waarbij de hele Passie wordt geteld en niet alleen de geseling. Pausen hebben de gebeden goedgekeurd, maar in 1954 waarschuwde het leerstellig bureau van het Vaticaan dat de bovennatuurlijke oorsprong van de beloften die eraan verbonden zijn "onzeker is." Dergelijke privé-openbaringen, zo leert de Katholieke Catechismus, "behoren echter niet tot de geloofsschat," dus geen enkele christen is verplicht ze te geloven.
Je hoort misschien ook dat de 39 strepen overeenkomen met 39 soorten ziekten. De Bijbel telt de strepen nooit, en maakt nooit zo'n lijst.
Wat betekent “door zijn striemen is er genezing voor ons”?
Petrus beantwoordt dat voor ons. Schrijvend aan christelijke dienaren van harde meesters, die misschien "verdriet, onrechtvaardig lijden" moeten verdragen (1 Petrus 2:18–19), wijst hij hen op Jezus: "Die, toen hij werd uitgescholden, niet terugschold; toen hij leed, niet dreigde," en verzamelt dan de woorden van Jesaja: "Die zelf onze zonden in zijn eigen lichaam droeg aan het hout, opdat wij, dood voor de zonden, zouden leven voor de gerechtigheid: door wiens striemen gij genezen zijt" (1 Petrus 2:23–24). De genezing die Petrus in gedachten heeft, is de genezing van de zonde. "Want gij waart als dwalende schapen," vervolgt hij, "maar bent nu teruggekeerd naar de Herder en Opziener van uw zielen" (1 Petrus 2:25).
Paulus telde zijn eigen striemen; geen apostel telde die van de Heer. Elke slag was weer iets meer dat hij droeg en dat van ons had moeten zijn. En wat we vandaag ook op onze eigen rug dragen, de schande, de oude wonden, de zonde die we niet van ons af kunnen schudden, Petrus' woord staat er nog steeds boven, broeders en zusters: "door wiens striemen gij genezen zijt."
Een reactie plaatsen