Vergelijk christelijke denominaties

Dat Vader, Zoon en Heilige Geest, drie onderscheiden personen in één goddelijk wezen en één goddelijke natuur, één God zijn, die hemel en aarde geschapen heeft.

Er is maar één levende en waarachtige God, eeuwig, zonder lichaam of delen, van oneindige macht, wijsheid en goedheid; de maker en onderhouder van alle dingen, zichtbare zowel als onzichtbare. En in de eenheid van dit Godheid zijn drie personen, van één wezen, macht en eeuwigheid: de Vader, de Zoon en de Heilige Geest.

Wij geloven, leren en belijden dat de enige regel en richtsnoer volgens welke alle leerstellingen tezamen met [alle] leraars beoordeeld en gericht moeten worden, de profetische en apostolische Schriften van het Oude en het Nieuwe Testament alleen zijn, zoals geschreven staat in Ps. 119:105: Uw woord is een lamp voor mijn voet en een licht op mijn pad.

Hoewel wij de voorrang van de Schrift in de theologische overweging erkennen, spelen bij onze pogingen haar betekenis te begrijpen altijd traditie, ervaring en rede een rol. Net als de Schrift kunnen deze scheppende werktuigen van de Heilige Geest worden wanneer zij binnen de Kerk functioneren.

Want door het Woord en de Sacramenten, als door middelen, wordt de Heilige Geest gegeven, die het geloof werkt; waar en wanneer het God behaagt, in hen die het Evangelie horen, namelijk dat God, niet om onze eigen verdiensten, maar om Christus’ wil, hen rechtvaardigt die geloven dat zij om Christus’ wil in genade worden aangenomen.

De Heilige Schrift bevat alle dingen die tot de zaligheid nodig zijn; zodat wat daarin niet gelezen wordt, noch daardoor bewezen kan worden, van niemand mag worden geëist dat hij het als een geloofsartikel geloove, of het als vereist of noodzakelijk tot de zaligheid beschouwe.

Andere geschriften echter van oude of nieuwe leraars, onder welke naam zij ook staan, mogen niet gelijk aan de Heilige Schrift worden gesteld, maar moeten allen tezamen daaraan onderworpen worden, en mogen niet anders of verder worden aanvaard dan als getuigen, [die moeten aantonen] op welke wijze na de tijd van de apostelen, en op welke plaatsen, deze [zuivere] leer van de profeten en apostelen bewaard is gebleven.

Onder de naam van de Heilige Schrift verstaan wij die canonieke boeken van het Oude en het Nieuwe Testament aan wier gezag in de kerk nooit enige twijfel bestond.

Wij leren dat de Heilige Schrift van alle andere boeken ter wereld verschilt doordat zij het Woord van God is. Zij is het Woord van God omdat de heilige mannen Gods die de Schrift schreven, alleen schreven wat de Heilige Geest hun door ingeving meedeelde, 2 Tim. 3:16; 2 Petr. 1:21.

Wanneer wij ons verstand en onze harten openstellen voor het Woord van God door de woorden van mensen die door de Heilige Geest geïnspireerd zijn, wordt geloof geboren en gevoed, wordt ons inzicht verdiept en worden de mogelijkheden om de wereld te veranderen ons duidelijk.

De Lutheran Church—Missouri Synod heeft geen bepaalde vertaling van de Bijbel ‘aangenomen’, noch bevordert zij er officieel een. Elke vertaling moet worden beoordeeld naar haar getrouwheid aan de oorspronkelijke teksten (Hebreeuws, Aramees, Grieks) waarin de Schrift oorspronkelijk is geschreven, en naar haar bruikbaarheid om weer te geven wat de Bijbel werkelijk zegt in een taal die mensen van nu (van verschillende culturen, talen en dialecten) kunnen begrijpen.

In de praktijk erkennen United Methodists de bruikbaarheid van een aantal vertalingen en versies als nuttig voor studie, onderwijs, memoriseren en andere doeleinden, aangezien elke vertaling of omschrijving van de oorspronkelijke talen en handschriften een iets ander licht werpt.

Aangezien de Heilige Schrift het Woord van God is, spreekt het vanzelf dat zij geen dwalingen of tegenstrijdigheden bevat, maar dat zij in al haar delen en woorden de onfeilbare waarheid is, ook in die delen die handelen over historische, geografische en andere wereldse zaken, Joh. 10:35.

Wij geloven dat de Heilige Bijbel, Oude en Nieuwe Testament, het Woord van God openbaart voor zover het voor onze zaligheid nodig is. Hij moet door de Heilige Geest worden ontvangen als de ware regel en gids voor geloof en leven.

Wij leren dat God hemel en aarde geschapen heeft, en wel op de wijze en in de tijdsruimte die in de Heilige Schrift is opgetekend, vooral in Gen. 1 en 2, namelijk door zijn almachtig scheppend woord, en in zes dagen.

Wij erkennen de waarde van wetenschap en rede bij het verschaffen van diepere inzichten in de oorsprong en werking van de kosmos.

En ik geloof in de Heilige Geest, de Heer en Levendmaker, die uitgaat van de Vader en de Zoon; die met de Vader en de Zoon tezamen wordt aanbeden en verheerlijkt; die gesproken heeft door de profeten.

De Heilige Geest, die uitgaat van de Vader en de Zoon, is van één wezen, majesteit en heerlijkheid met de Vader en de Zoon, waarachtig en eeuwig God.

Ook leren zij dat mensen voor God niet gerechtvaardigd kunnen worden door hun eigen kracht, verdiensten of werken, maar om niet gerechtvaardigd worden om Christus’ wil, door het geloof, wanneer zij geloven dat zij in genade worden aangenomen en dat hun zonden om Christus’ wil vergeven zijn, die door zijn dood voldoening heeft gedaan voor onze zonden.

Wij worden voor God alleen gerechtvaardigd om de verdienste van onze Heer en Heiland Jezus Christus, door het geloof, en niet om onze eigen werken of verdiensten. Dat wij alleen door het geloof gerechtvaardigd worden, is daarom een zeer heilzame leer, en vol van troost.

Zij veroordelen de wederdopers, die ontkennen dat zij die eens gerechtvaardigd zijn, de Heilige Geest kunnen verliezen.

Nadat wij de Heilige Geest hebben ontvangen, kunnen wij van de ontvangen genade afwijken en in zonde vallen, en door Gods genade weer opstaan en ons leven verbeteren.

De voorbeschikking of eeuwige verkiezing van God strekt zich echter alleen uit over de godvrezende, geliefde kinderen van God, en is een oorzaak van hun zaligheid, die Hij ook bewerkt, en Hij beschikt ook wat daartoe behoort.

Wij geloven dat redding Gods antwoord en aanbod van liefde is, en dat liefde mensen niet dwingt het aan te nemen. Wij geloven niet dat God sommigen voorbeschikt tot redding en anderen tot veroordeling.

Wie op Jezus als hun Heiland vertrouwen, zullen opstaan tot het eeuwige leven in de hemel. Wie Jezus verloochenen en in hun zonde blijven leven, zullen uit zijn tegenwoordigheid worden verstoten naar de hel.

United Methodists erkennen dat God door Jezus Christus redding voor alle mensen beschikbaar heeft gemaakt. Dat betekent niet dat wij geloven dat alle mensen gered zullen worden.

Ook leren zij dat sinds de val van Adam alle mensen die op natuurlijke wijze verwekt zijn, met zonde geboren worden, dat is zonder vreze Gods, zonder vertrouwen op God, en met begeerlijkheid; en dat deze ziekte, of dit gebrek van oorsprong, waarlijk zonde is, die ook nu nog veroordeling en eeuwige dood brengt over hen die niet opnieuw geboren zijn door de Doop en de Heilige Geest.

De erfzonde bestaat niet in het navolgen van Adam (zoals de Pelagianen ijdel beweren), maar zij is het verderf van de natuur van ieder mens, die van nature voortgebracht wordt uit het nageslacht van Adam, waardoor de mens zeer ver is afgedwaald van de oorspronkelijke gerechtigheid en van nature tot het kwade geneigd is, en dat voortdurend.

Van de Vrije Wil leren zij dat de wil van de mens enige vrijheid heeft om burgerlijke gerechtigheid te kiezen en zaken te verrichten die aan de rede onderworpen zijn. Maar zij heeft zonder de Heilige Geest geen kracht om de gerechtigheid Gods, dat is geestelijke gerechtigheid, te bewerken; want de natuurlijke mens neemt niet aan de dingen van de Geest Gods, 1 Kor. 2:14; maar deze gerechtigheid wordt in het hart bewerkt wanneer de Heilige Geest door het Woord wordt ontvangen.

De toestand van de mens na de val van Adam is zodanig dat hij zich niet kan bekeren en voorbereiden, door zijn eigen natuurlijke kracht en werken, tot geloof en het aanroepen van God; daarom hebben wij geen macht om goede werken te doen, die God aangenaam en welgevallig zijn, zonder de genade van God door Christus, die ons voorafgaat, opdat wij een goede wil hebben, en met ons meewerkt, wanneer wij die goede wil hebben.

Want hoewel zij wedergeboren en vernieuwd zijn in de geest van hun gemoed, is in dit tegenwoordige leven die wedergeboorte en vernieuwing niet volledig, maar slechts begonnen, en de gelovigen voeren door de geest van hun gemoed een voortdurende strijd tegen het vlees, dat is tegen de verdorven natuur en aanleg die ons tot de dood aankleeft.

Volledige heiliging is een toestand van volmaakte liefde, gerechtigheid en ware heiligheid die elke wedergeboren gelovige kan verkrijgen door bevrijd te worden van de macht van de zonde, door God lief te hebben met heel het hart, de ziel, het verstand en alle kracht, en door zijn naaste lief te hebben als zichzelf. Door het geloof in Jezus Christus kan deze genadige gave in dit leven zowel geleidelijk als ogenblikkelijk worden ontvangen, en moet zij ernstig worden gezocht door ieder kind van God.

Wij geloven, leren en belijden dat de prediking van de Wet met ijver moet worden aangedrongen, niet alleen op de ongelovigen en onboetvaardigen, maar ook op de ware gelovigen, die waarlijk bekeerd, wedergeboren en door het geloof gerechtvaardigd zijn.

Hoewel de wet die God door Mozes heeft gegeven, voor zover zij ceremoniën en riten betreft, christenen niet bindt, en de burgerlijke voorschriften ervan niet noodzakelijk in enige staat moeten worden aanvaard, is toch geen enkele christen, wie ook, vrij van de gehoorzaamheid aan de geboden die de zedelijke worden genoemd.

Lutheranen hebben daarom de mening toegedaan dat de wijze van de Doop (dat wil zeggen onderdompeling, begieten, besprenkelen, enz.) niet bepaalt of een Doop geldig is, evenmin als de wijze van uitdeling van het Heilig Avondmaal (gemeenschappelijke beker, individuele bekertjes) de geldigheid van dit Sacrament beïnvloedt. Alleen het Woord van God en het ‘element’ (water), volgens goddelijke instelling, maakt een Doop geldig.

In de United Methodist-traditie kan het doopwater worden toegediend door besprenkelen, begieten of onderdompelen. Hoe het ook wordt toegediend, het water moet royaal genoeg worden gebruikt om onze waardering voor zijn symbolische betekenissen te vergroten.

De Heilige Geest werkt het geloof door de verkondiging van het Woord van God en de bediening van de Sacramenten.

God schenkt aan gedoopte personen de aanwezigheid van de Heilige Geest, drukt hun een kenmerkend zegel op als de zijnen, en legt in hun harten het eerste deel van hun erfenis als zonen en dochters van God (2 Korinthe 1:21-22).

In dit korte bestek is het niet mogelijk veel andere mormoonse leerstellingen te bespreken die lutheranen beschouwen als in strijd met de Heilige Schrift (bijvoorbeeld de doop voor de doden, de bepalingen in Joseph Smiths ‘Woord van Wijsheid’, het eeuwige huwelijk, opvattingen over het duizendjarig rijk, het voorsterfelijk bestaan van mensen, enz.).

De Sacramenten zijn door Christus niet ingesteld om aangestaard of rondgedragen te worden, maar opdat wij ze naar behoren gebruiken. En alleen in hen die ze waardig ontvangen, hebben ze een heilzaam effect of werking; maar zij die ze onwaardig ontvangen, halen zich een oordeel op de hals, zoals de heilige Paulus zegt.

Wij geloven, leren en belijden dat in het Heilig Avondmaal het lichaam en bloed van Christus waarachtig en wezenlijk aanwezig zijn, en waarachtig met het brood en de wijn worden uitgedeeld en ontvangen.

Het lichaam van Christus wordt in het Avondmaal gegeven, genomen en gegeten, alleen op hemelse en geestelijke wijze. En het middel waardoor het lichaam van Christus in het Avondmaal wordt ontvangen en gegeten, is het geloof.

Leden in goede staat van de LCMS en haar zusterkerken mogen deelnemen aan het Avondmaal in gemeenten van de LCMS. Deze praktijk, die wisselend wordt aangeduid als nauwe, gesloten of besloten Communie, staat tegenover de open Communie, waarbij iedereen die dat wenst mag deelnemen, ongeacht geloofsbelijdenis of lidmaatschap.

Zoals wij zeggen in onze Uitnodiging tot de Tafel: ‘Christus onze Heer nodigt aan zijn tafel allen uit die Hem liefhebben, die hun zonde oprecht berouwen en ernaar streven in vrede met elkaar te leven.’ Als u kunt zeggen dat u deze drie dingen doet of hebt gedaan, bent u welkom om te ontvangen. Bovendien zijn alle gedoopte christenen, van elke leeftijd (ook zuigelingen) en van elke christelijke kerkgemeenschap welkom aan de tafel des Heren.

Ten slotte bevelen wij de reeds lang bestaande leer van de Synode nogmaals aan, dat alleen brood en wijn gebruikt mogen worden bij het Heilig Avondmaal, aangezien ‘het gebruik van een ander element dan wijn een vreemde gewoonte is in de kerken van de Confessio Augustana en twijfel doet ontstaan of het Sacrament wordt aangeboden of niet’ (2001 Res. 3-16).

Voorgangers van de United Methodist Church waren sterk betrokken bij de matigheidsbeweging. Druivensap werd oorspronkelijk uitgevonden door Thomas Welch, een methodist, zodat methodisten en anderen geen wijn hoefden te gebruiken bij het avondmaal. Tegenwoordig bevelen United Methodists onthouding nog steeds aan, maar eisen die niet, en ze mogen druivensap blijven gebruiken bij het avondmaal uit pastorale zorg voor mensen die problemen met alcohol kunnen hebben.

Daarom zijn de Doop, het Heilig Avondmaal en de Absolutie, die het Sacrament van de Boete is, waarlijk Sacramenten. Want deze riten hebben Gods gebod en de belofte van genade, die aan het Nieuwe Testament eigen is.

Er zijn twee Sacramenten door Christus onze Heer in het Evangelie ingesteld, te weten de Doop en het Avondmaal des Heren.

Elke synode kiest een bisschop om toezicht te houden op haar ambt en bestuur. Samen met de voorzittende bisschop en de secretaris van de ELCA vormen deze 65 bisschoppen de Conferentie van Bisschoppen, die leiding, raad en visie biedt aan de gehele kerk.

Predikanten worden benoemd door de bisschop, die bevoegd is alle benoemingen te doen en vast te stellen in het bisschoppelijk gebied waarvan de jaarlijkse conferentie deel uitmaakt.

Het is ook duidelijk dat in de oude kerk priesters gehuwde mannen waren. Want Paulus zegt in 1 Tim. 3:2 dat een opziener gekozen moet worden die de man van één vrouw is.

De dienaren van Christus worden door Gods wet niet geboden het celibaat te beloven, noch zich van het huwelijk te onthouden; daarom is het hun, evenals alle andere christenen, geoorloofd naar eigen oordeel te trouwen, zoals zij zullen oordelen dat dit het best tot godzaligheid dient.

Wij geloven dat vrouwen mogen deelnemen aan ambten en werkzaamheden van het openbare ambt, behalve waar dat werk gezag over mannen met zich meebrengt (1 Timotheüs 2:11,12). Dit betekent dat vrouwen niet als predikant mogen dienen en ook niet mogen deelnemen aan vergaderingen van de kerk op een wijze waarbij zij gezag over mannen uitoefenen (1 Korinthe 11:3; 14:33-35).

Hoewel vrouwen in de methodistische traditie al aan het eind van de negentiende eeuw werden gewijd, was het de stemming van de Algemene Conferentie op 4 mei 1956 voor volledige predikantsrechten die het gezicht van het gewijde predikantschap voorgoed veranderde. De United Methodist Church blijft haar geloof in de volledige gelijkwaardigheid van vrouwen en het belang van vrouwen in besluitvormende en leidinggevende functies op alle niveaus van de kerk uitspreken.

Van de Biecht leren zij dat de persoonlijke absolutie behouden moet blijven in de kerken, hoewel het in de biecht niet nodig is alle zonden op te sommen.

United Methodists begrijpen dat Jezus onze Hogepriester is (Hebreeën 3:1) en dat onze belijdenissen rechtstreeks aan God worden afgelegd door Jezus Christus, zonder dat er een bijkomende middelaar nodig is (1 Timotheüs 2:5-6).

De viering van de zondag en andere kerkelijke feesten is een ordening van de Kerk, ingesteld krachtens de christelijke vrijheid.

Wij geloven dat de dag des Heren goddelijk is verordend voor persoonlijke en openbare eredienst, voor rust van onnodig werk, en dat hij gewijd moet zijn aan geestelijke groei, christelijke gemeenschap en dienstbetoon. Hij is een gedachtenis aan de opstanding van onze Heer en een zinnebeeld van onze eeuwige rust.

Bijna alle gebruikelijke ceremoniën zijn ook behouden, behalve dat de in het Latijn gezongen delen hier en daar worden afgewisseld met Duitse gezangen, die zijn toegevoegd om het volk te onderwijzen.

Het zingen van gezangen is altijd een belangrijk onderdeel van de methodistische traditie geweest. Charles Wesley schreef zeer veel gezangen die de theologie van de Wesleyaanse beweging weerspiegelden.

De Roomse leer aangaande het vagevuur, de aflaat, de vereringen en aanbidding, zowel van beelden als van relikwieën, en ook de aanroeping van heiligen, is een dwaze zaak, ijdel verzonnen, en op geen enkele bevestiging van de Schrift gegrond, maar strijdig met het Woord van God.

Hoewel lutheranen zich verheugen over de genadige belofte dat de gave van de Heilige Geest aan alle generaties gelovigen zal worden gegeven (Hand. 2:39), ondersteunen noch de Schrift noch de lutherse belijdenisgeschriften de opvatting dat deze gave van de Geest noodzakelijkerwijs zulke buitengewone geestelijke gaven omvat als talen, wonderen, wonderbaarlijke genezingen en profetie (1 Kor. 12).

Wanneer er in tongen wordt gesproken, probeer dan te begrijpen wat het betekent voor degene die spreekt in zijn of haar persoonlijke gebedsleven en wat het betekent wanneer het wordt gebruikt voor voorbede, vooral in de gezamenlijke eredienst.

Naar het patroon dat in de Bijbel geopenbaard is, geeft God zijn kerk niet noodzakelijkerwijs in alle tijden dezelfde bijzondere gaven. Hij schenkt zijn zegeningen naar zijn welbehagen.

Wij geloven dat de kerk moet bidden om een gevoeligheid om zich bewust te zijn van openbaringen van de Heilige Geest in onze wereld van vandaag en daarop te antwoorden.

De Lutheran Church—Missouri Synod gelooft zeker in het bestaan van Satan en van demonische wezens, en individuele predikanten van de LCMS hebben van tijd tot tijd deelgenomen aan riten van duivelsuitdrijving. De LCMS heeft echter geen ‘officieel standpunt’ over ‘demonische bezetenheid’, noch onderschrijft zij officieel een formele rite van duivelsuitdrijving of heeft zij ‘speciale geestelijken die met deze taak zijn belast’.

Zorgvuldige bestudering van Wesley’s geschriften toont duidelijk aan dat geestelijke gaven, waaronder genezing en bevrijding van door demonen bezetenen, duidelijk tot uiting kwamen in zijn bediening en in die van zijn medewerkers.

Het gebruik van het hoofddeksel diende als erkenning door de vrouw van het beginsel van het hoofdschap. Zelfs in de vroegste tijden werd deze gewoonte niet door alle christelijke gemeenten gevolgd, en in de moderne westerse samenleving is het dragen van een hoofddeksel of sluier over het algemeen verstoken van de betekenis die eraan werd gehecht in de tijd van Paulus.

Het is niet nodig dat riten en ceremoniën overal dezelfde zijn, of precies gelijk; want zij zijn altijd verschillend geweest en kunnen worden gewijzigd naar de verscheidenheid van landen, tijden en zeden van de mensen, mits niets wordt verordend tegen Gods Woord.

Daarom geloven, leren en belijden wij dat Maria niet louter een mens en niets meer ontving en baarde, maar de ware Zoon van God; daarom wordt zij ook terecht genoemd en is zij waarlijk de moeder van God.

Wij geloven in Jezus Christus, waarachtig God en waarachtig mens, in wie de goddelijke en de menselijke natuur volkomen en onafscheidelijk verenigd zijn. Hij is het eeuwige Woord dat vlees geworden is, de enige Zoon van de Vader, geboren uit de maagd Maria door de kracht van de Heilige Geest.

Maar de Schrift leert de aanroeping van heiligen niet of het vragen van hulp aan heiligen, aangezien zij ons de ene Christus voorhoudt als de Middelaar, Verzoening, Hogepriester en Voorspraak.

De Roomse leer aangaande het vagevuur, de aflaat, de vereringen en aanbidding, zowel van beelden als van relikwieën, en ook de aanroeping van heiligen, is een dwaze zaak, ijdel verzonnen, en op geen enkele bevestiging van de Schrift gegrond, maar strijdig met het Woord van God.

Lutheranen geloven dat de Schrift leert dat op het ogenblik van de dood de zielen van de gelovigen de vreugde van de hemel binnengaan (Lukas 23:43; Hand. 7:59; Openb. 14:13; Filipp. 1:23-24), terwijl de zielen van de ongelovigen bij de dood worden overgeleverd aan ‘de gevangenis’ van het eeuwige oordeel in de hel (1 Petrus 3:19-20; Hand. 1:25).

Hoewel wij misschien een duidelijk antwoord willen, geven United Methodists dat niet in onze leerstellige verklaringen. Dit komt doordat de Schrift zelf geen enkele duidelijke leer biedt over wat er met de doden gebeurt tussen hun dood en de opstanding en het oordeel op de Laatste Dag.

Daarom moet het vagevuur, en elke plechtigheid, rite en handel die daarmee verbonden is, worden beschouwd als niets anders dan een spooksel van de duivel. Want het is in strijd met het hoofdartikel [dat leert] dat alleen Christus, en niet de werken van mensen, de zielen moeten helpen [bevrijden].

De Roomse leer aangaande het vagevuur, de aflaat, de vereringen en aanbidding, zowel van beelden als van relikwieën, en ook de aanroeping van heiligen, is een dwaze zaak, ijdel verzonnen, en op geen enkele bevestiging van de Schrift gegrond, maar strijdig met het Woord van God.

Ook leren zij dat Christus bij de voleinding der wereld zal verschijnen om te oordelen en alle doden zal opwekken; Hij zal de godvrezenden en uitverkorenen het eeuwige leven en eeuwige vreugde geven, maar de goddeloze mensen en de duivels zal Hij veroordelen om zonder einde gepijnigd te worden.

Wij geloven dat alle mensen onder het rechtvaardige oordeel van Jezus Christus staan, zowel nu als op de laatste dag. Wij geloven in de opstanding der doden; de rechtvaardigen tot het eeuwige leven en de goddelozen tot eindeloze veroordeling.

Er is dus geen bewijs dat de Schrift een geheime opname leert. Ook het boek Openbaring leert geen opname van christenen vóór de verdrukking. Het leert integendeel dat God zijn volk zal bewaren in het aangezicht van vervolging en lijden (Openb. 3:10; 14:12).

U zult in de leerstellige grondslagen van de United Methodist Church geen enkele leer vinden over de Opname en de daarmee verband houdende opvattingen over een ‘Grote Verdrukking’ die allen die gedurende enige tijd ‘achterblijven’ zal treffen vóór het ‘Oordeel voor de Grote Witte Troon’ en/of ‘het Duizendjarig Rijk’.

De Schrift leert dat alle christenen in verschillende mate ‘verdrukking’ zullen verduren tot de laatste dag, dat Christus slechts eenmaal (zichtbaar) zal wederkomen om alle gelovigen, levenden en doden, in de hemel op te nemen (‘opname’), en dat alle gelovigen voor eeuwig met Hem in de hemel zullen regeren.

Spreken over een ‘opname’ of een ‘Grote Verdrukking’ die over de niet ‘opgenomenen’ komt, vinden wij niet in onze leerstellige grondslagen. Dit zijn producten van speculaties van latere generaties in andere protestantse kerkgemeenschappen, geen onderdeel van onze leer als United Methodists.

Lutheranen beschouwen de ‘1.000 jaar’ van Openb. 20:11-15 als een figuurlijke verwijzing naar het koningschap van Christus hier en nu in de harten en levens van de gelovigen, dat zijn hoogtepunt zal bereiken wanneer wij voor eeuwig met Christus regeren in de hemel na zijn wederkomst op de laatste dag.

Christus is waarlijk uit de doden opgestaan en heeft zijn lichaam weer aangenomen, met alles wat tot de volkomenheid van de menselijke natuur behoort, waarmee Hij ten hemel is opgevaren en daar zit totdat Hij wederkomt om alle mensen te oordelen op de laatste dag.

De Bijbel ondersteunt niet de leer dat God een bijzonder plan heeft om Joden tot geloof in Christus te brengen. Dit komt doordat er, wat Gods heilsplan betreft, geen verschil is tussen Jood en heiden, Israël en de kerk.

U zult in de leerstellige grondslagen van de United Methodist Church geen enkele leer vinden over de Opname en de daarmee verband houdende opvattingen over een ‘Grote Verdrukking’ die allen die gedurende enige tijd ‘achterblijven’ zal treffen vóór het ‘Oordeel voor de Grote Witte Troon’ en/of ‘het Duizendjarig Rijk’.

Homoseksueel gedrag wordt in het Oude en het Nieuwe Testament verboden (Lev. 18:22, 24, 20:13; 1 Kor. 6:9–20; 1 Tim. 1:10) als strijdig met het plan van de Schepper (Rom. 1:26–27). De LCMS bevestigt dat zulk gedrag ‘van nature zondig’ is en dat ‘op grond van de Schrift het huwelijk [is] de levenslange verbintenis van één man en één vrouw (Gen. 2:2-24; Matt. 19:5-6)’ (2004 Res. 3-05A).

Binnen de kerk erkennen wij het huwelijk als een heilig, levenslang verbond dat twee gelovige mensen, een volwassen man en vrouw van instemmende leeftijd, of twee volwassen personen van instemmende leeftijd met elkaar verenigt.

Geslachtsgemeenschap buiten de huwelijksrelatie is door de Schrift verboden en moet door de kerk worden veroordeeld (Gen. 2:24; 1 Thess. 4:2-5; vgl. Gal. 5:19; Ef. 5:3; Kol. 3:5; 1 Kor. 6:16-20).

Wij erkennen menselijke seksualiteit als een heilige gave en erkennen dat seksuele intimiteit bijdraagt aan het bevorderen van het emotionele, geestelijke en lichamelijke welzijn van mensen en aan het koesteren van gezonde seksuele relaties die gegrond zijn in liefde, zorg en respect.

De Lutheran Church—Missouri Synod gelooft dat echtscheiding in strijd is met Gods oorspronkelijke ontwerp en bedoeling voor het huwelijk. Hoewel echtscheiding in bepaalde situaties naar de Schrift gerechtvaardigd kan zijn (overspel of verlating), verdient het altijd de voorkeur dat echtparen elkaar vergeven en toewerken naar herstel en versterking van hun huwelijk.

Wij erkennen dat echtscheiding een betreurenswaardig maar noodzakelijk alternatief kan worden wanneer huwelijksrelaties onherstelbaar onder spanning staan of destructief worden, of wanneer echtgenoten onherroepelijk van elkaar vervreemd raken.

Wanneer een echtgenoot hoererij pleegt (dat wil zeggen zich schuldig maakt aan seksuele ontrouw), waardoor de eenheid van het huwelijk wordt verbroken, heeft de gekrenkte partij die zulke ontrouw ondergaat het recht, maar niet het gebod, om een wettelijke echtscheiding te verkrijgen en opnieuw te trouwen.

Wij dringen er bij predikanten en gemeenten op aan bedieningen en programma’s aan te bieden die gescheiden mensen steunen bij het overwinnen van de sociale en religieuze stigma’s waarmee zij maar al te vaak te maken krijgen. Echtscheiding sluit hertrouwen niet uit.

Onze stelling is dat zowel Gods Woord als praktische overwegingen die zich voordoen afraden om er vrijwillig voor te kiezen een kind niet te verwekken in het huwelijk. Wij zullen deze stelling niet verdedigen op grond van de opvatting dat anticonceptie en gezinsplanning op zichzelf verkeerd zijn.

Wij steunen het aanbieden van uitgebreide, op de leeftijd afgestemde voorlichting over seksuele gezondheid, evenals toegang tot consequente, doeltreffende en betaalbare anticonceptie.

De Lutheran Church—Missouri Synod gelooft dat abortus in strijd is met Gods Woord en ‘geen morele keuze is, behalve als een tragisch onvermijdelijk bijproduct van medische ingrepen die nodig zijn om de dood van een ander mens, namelijk de moeder, te voorkomen’ (1979 Res. 3-02A).

Wij erkennen dat deze en andere tragische conflicten van leven met leven beslissingen kunnen rechtvaardigen om het leven van een foetus te beëindigen. In deze beperkte omstandigheden steunen wij de wettelijke mogelijkheid van abortus en dringen erop aan dat zulke ingrepen worden uitgevoerd door getrainde medische zorgverleners in schone en veilige omgevingen.

De Lutheran Church—Missouri Synod moedigt orgaandonatie aan als een daad van christelijke liefde, maar deze keuze is geheel aan de persoon zelf en/of zijn of haar gezin, en mag geen reden zijn voor schuldgevoel of spijt, welke beslissing ook wordt genomen.

Wij steunen orgaandonatie krachtig als uitdrukking van Christus’ vermaning om zijn naaste lief te hebben.

De Bijbel veroordeelt nergens het juiste en verantwoorde gebruik (de consumptie) van alcoholische dranken, en de Lutheran Church—Missouri Synod doet dat evenmin. De Schrift waarschuwt wel sterk en herhaaldelijk tegen het misbruik, het verkeerd gebruik of het overmatig gebruik van alcoholische dranken, en ook de LCMS heeft herhaaldelijk voor zulke gevaren gewaarschuwd.

Met betrekking tot het gebruik van alcohol erkennen wij het historische standpunt van de United Methodist Church over onthouding als bescherming tegen geestelijke, lichamelijke en spirituele schade door overmatig drinken. Daarom dringen wij er bij hen die ervoor kiezen alcoholische dranken, waaronder wijn en bier, te gebruiken op aan dit verstandig en met mate te doen.

Van de burgerlijke aangelegenheden leren zij dat wettige burgerlijke ordeningen goede werken van God zijn en dat het christenen betaamt een burgerlijk ambt te bekleden, als rechter te zitten, zaken te beoordelen volgens de keizerlijke en andere bestaande wetten, rechtvaardige straffen op te leggen, aan rechtvaardige oorlogen deel te nemen, als soldaat te dienen, wettige overeenkomsten te sluiten, bezit te hebben, een eed af te leggen wanneer de overheid dat vereist, een vrouw te trouwen, ten huwelijk gegeven te worden.

Wij dringen er bij alle United Methodists op aan hun eigen geweten te onderzoeken en ernstig Gods leiding te zoeken wanneer het gaat om militaire dienst. Wij eren en steunen hen die uit persoonlijke overtuiging voor militaire dienst kiezen en dringen erop aan dat zij hun plichten vervullen in overeenstemming met de beginselen van het christelijk geloof en met de wetten van de Verdragen van Genève.