Vergelijk christelijke denominaties

Dat Vader, Zoon en Heilige Geest, drie onderscheiden personen in één goddelijk wezen en één goddelijke natuur, één God zijn, die hemel en aarde geschapen heeft.

In de eenheid van de Godheid zijn drie personen, van één wezen, macht en eeuwigheid: God de Vader, God de Zoon en God de Heilige Geest: de Vader is uit niemand, noch verwekt, noch uitgaand; de Zoon is eeuwig verwekt van de Vader; de Heilige Geest eeuwig uitgaand van de Vader en de Zoon.

Wij geloven, leren en belijden dat de enige regel en richtsnoer volgens welke alle leerstellingen tezamen met [alle] leraars beoordeeld en gericht moeten worden, de profetische en apostolische Schriften van het Oude en het Nieuwe Testament alleen zijn, zoals geschreven staat in Ps. 119:105: Uw woord is een lamp voor mijn voet en een licht op mijn pad.

De hoogste rechter, door wie alle geschillen over godsdienst moeten worden beslist, en alle besluiten van concilies, meningen van oude schrijvers, leerstellingen van mensen en persoonlijke geesten moeten worden onderzocht, en op wiens uitspraak wij moeten rusten, kan geen ander zijn dan de Heilige Geest die in de Schrift spreekt.

Want door het Woord en de Sacramenten, als door middelen, wordt de Heilige Geest gegeven, die het geloof werkt; waar en wanneer het God behaagt, in hen die het Evangelie horen, namelijk dat God, niet om onze eigen verdiensten, maar om Christus’ wil, hen rechtvaardigt die geloven dat zij om Christus’ wil in genade worden aangenomen.

Alle raad Gods aangaande alle dingen die nodig zijn voor zijn eigen heerlijkheid, de zaligheid van de mens, het geloof en het leven, is ofwel uitdrukkelijk in de Schrift neergelegd, ofwel kan door goede en noodzakelijke gevolgtrekking uit de Schrift worden afgeleid: waaraan te geen tijde iets mag worden toegevoegd, hetzij door nieuwe openbaringen van de Geest, hetzij door overleveringen van mensen.

Andere geschriften echter van oude of nieuwe leraars, onder welke naam zij ook staan, mogen niet gelijk aan de Heilige Schrift worden gesteld, maar moeten allen tezamen daaraan onderworpen worden, en mogen niet anders of verder worden aanvaard dan als getuigen, [die moeten aantonen] op welke wijze na de tijd van de apostelen, en op welke plaatsen, deze [zuivere] leer van de profeten en apostelen bewaard is gebleven.

De boeken die gewoonlijk Apocriefen worden genoemd, zijn niet goddelijk ingegeven, zijn geen deel van de canon van de Schrift en hebben daarom geen gezag in de kerk van God, noch mogen zij anders worden goedgekeurd of gebruikt dan andere menselijke geschriften.

Wij leren dat de Heilige Schrift van alle andere boeken ter wereld verschilt doordat zij het Woord van God is. Zij is het Woord van God omdat de heilige mannen Gods die de Schrift schreven, alleen schreven wat de Heilige Geest hun door ingeving meedeelde, 2 Tim. 3:16; 2 Petr. 1:21.

Het gezag van de Heilige Schrift, om hetwelk zij geloofd en gehoorzaamd moet worden, hangt niet af van het getuigenis van enig mens of kerk; maar geheel van God (die de waarheid zelf is) haar Auteur: en daarom moet zij worden aangenomen, omdat zij het Woord van God is.

De Lutheran Church—Missouri Synod heeft geen bepaalde vertaling van de Bijbel ‘aangenomen’, noch bevordert zij er officieel een. Elke vertaling moet worden beoordeeld naar haar getrouwheid aan de oorspronkelijke teksten (Hebreeuws, Aramees, Grieks) waarin de Schrift oorspronkelijk is geschreven, en naar haar bruikbaarheid om weer te geven wat de Bijbel werkelijk zegt in een taal die mensen van nu (van verschillende culturen, talen en dialecten) kunnen begrijpen.

Het Oude Testament in het Hebreeuws (dat de moedertaal was van Gods volk van oudsher) en het Nieuwe Testament in het Grieks (dat ten tijde van de schrijving ervan het meest algemeen bij de volken bekend was), rechtstreeks door God ingegeven en door zijn bijzondere zorg en voorzienigheid in alle eeuwen zuiver bewaard, zijn daarom authentiek; zodat de kerk in alle geschillen over godsdienst uiteindelijk op hen een beroep moet doen.

Aangezien de Heilige Schrift het Woord van God is, spreekt het vanzelf dat zij geen dwalingen of tegenstrijdigheden bevat, maar dat zij in al haar delen en woorden de onfeilbare waarheid is, ook in die delen die handelen over historische, geografische en andere wereldse zaken, Joh. 10:35.

Het gezag van de Heilige Schrift, om hetwelk zij geloofd en gehoorzaamd moet worden, hangt niet af van het getuigenis van enig mens of kerk; maar geheel van God (die de waarheid zelf is) haar Auteur: en daarom moet zij worden aangenomen, omdat zij het Woord van God is.

Wij leren dat God hemel en aarde geschapen heeft, en wel op de wijze en in de tijdsruimte die in de Heilige Schrift is opgetekend, vooral in Gen. 1 en 2, namelijk door zijn almachtig scheppend woord, en in zes dagen.

Het heeft God de Vader, de Zoon en de Heilige Geest behaagd, tot openbaring van de heerlijkheid van zijn eeuwige macht, wijsheid en goedheid, in den beginne de wereld en alle dingen daarin, zichtbare zowel als onzichtbare, in de ruimte van zes dagen te scheppen, of uit niets te maken; en alles zeer goed.

En ik geloof in de Heilige Geest, de Heer en Levendmaker, die uitgaat van de Vader en de Zoon; die met de Vader en de Zoon tezamen wordt aanbeden en verheerlijkt; die gesproken heeft door de profeten.

In de eenheid van de Godheid zijn drie personen, van één wezen, macht en eeuwigheid: God de Vader, God de Zoon en God de Heilige Geest: de Vader is uit niemand, noch verwekt, noch uitgaand; de Zoon is eeuwig verwekt van de Vader; de Heilige Geest eeuwig uitgaand van de Vader en de Zoon.

Ook leren zij dat mensen voor God niet gerechtvaardigd kunnen worden door hun eigen kracht, verdiensten of werken, maar om niet gerechtvaardigd worden om Christus’ wil, door het geloof, wanneer zij geloven dat zij in genade worden aangenomen en dat hun zonden om Christus’ wil vergeven zijn, die door zijn dood voldoening heeft gedaan voor onze zonden.

Het geloof, dat Christus en zijn gerechtigheid aldus ontvangt en erop rust, is het enige middel der rechtvaardigmaking: toch is het in de gerechtvaardigde persoon niet alleen, maar wordt het altijd vergezeld van alle andere zaligmakende genaden, en is het geen dood geloof, maar werkt door liefde.

Zij veroordelen de wederdopers, die ontkennen dat zij die eens gerechtvaardigd zijn, de Heilige Geest kunnen verliezen.

Zij die God in zijn Geliefde aangenomen, krachtdadig geroepen en door zijn Geest geheiligd heeft, kunnen noch geheel noch eindelijk afvallen van de staat der genade, maar zullen daarin zekerlijk volharden tot het einde, en eeuwig behouden worden.

De voorbeschikking of eeuwige verkiezing van God strekt zich echter alleen uit over de godvrezende, geliefde kinderen van God, en is een oorzaak van hun zaligheid, die Hij ook bewerkt, en Hij beschikt ook wat daartoe behoort.

Zoals God de uitverkorenen tot heerlijkheid heeft bestemd, zo heeft Hij ook, door het eeuwige en geheel vrije voornemen van zijn wil, alle middelen daartoe tevoren bepaald. Daarom worden zij die verkoren zijn, hoewel in Adam gevallen, door Christus verlost, door zijn Geest die te rechter tijd werkt krachtdadig geroepen tot het geloof in Christus, gerechtvaardigd, aangenomen, geheiligd en door zijn kracht bewaard, door het geloof, tot de zaligheid.

Wie op Jezus als hun Heiland vertrouwen, zullen opstaan tot het eeuwige leven in de hemel. Wie Jezus verloochenen en in hun zonde blijven leven, zullen uit zijn tegenwoordigheid worden verstoten naar de hel.

Ook worden geen anderen door Christus verlost, krachtdadig geroepen, gerechtvaardigd, aangenomen, geheiligd en behouden, dan alleen de uitverkorenen.

Ook leren zij dat sinds de val van Adam alle mensen die op natuurlijke wijze verwekt zijn, met zonde geboren worden, dat is zonder vreze Gods, zonder vertrouwen op God, en met begeerlijkheid; en dat deze ziekte, of dit gebrek van oorsprong, waarlijk zonde is, die ook nu nog veroordeling en eeuwige dood brengt over hen die niet opnieuw geboren zijn door de Doop en de Heilige Geest.

de schuld van deze zonde werd toegerekend; en dezelfde dood in zonde en verdorven natuur werden overgedragen op heel hun nageslacht dat uit hen voortkomt door gewone voortplanting.

Van de Vrije Wil leren zij dat de wil van de mens enige vrijheid heeft om burgerlijke gerechtigheid te kiezen en zaken te verrichten die aan de rede onderworpen zijn. Maar zij heeft zonder de Heilige Geest geen kracht om de gerechtigheid Gods, dat is geestelijke gerechtigheid, te bewerken; want de natuurlijke mens neemt niet aan de dingen van de Geest Gods, 1 Kor. 2:14; maar deze gerechtigheid wordt in het hart bewerkt wanneer de Heilige Geest door het Woord wordt ontvangen.

De mens heeft door zijn val in een staat van zonde alle vermogen van de wil geheel verloren tot enig geestelijk goed dat bij de zaligheid behoort: zodat een natuurlijk mens, die van dat goede geheel afkerig en dood in zonde is, niet bij machte is zichzelf door eigen kracht te bekeren of zich daartoe voor te bereiden.

Want hoewel zij wedergeboren en vernieuwd zijn in de geest van hun gemoed, is in dit tegenwoordige leven die wedergeboorte en vernieuwing niet volledig, maar slechts begonnen, en de gelovigen voeren door de geest van hun gemoed een voortdurende strijd tegen het vlees, dat is tegen de verdorven natuur en aanleg die ons tot de dood aankleeft.

Deze heiliging is overal, in de gehele mens; toch onvolmaakt in dit leven, aangezien er nog in elk deel overblijfselen van verdorvenheid blijven; waaruit een voortdurende en onverzoenlijke strijd voortkomt, het vlees begerende tegen de Geest, en de Geest tegen het vlees.

Wij geloven, leren en belijden dat de prediking van de Wet met ijver moet worden aangedrongen, niet alleen op de ongelovigen en onboetvaardigen, maar ook op de ware gelovigen, die waarlijk bekeerd, wedergeboren en door het geloof gerechtvaardigd zijn.

Behalve deze wet, gewoonlijk de zedelijke genoemd, heeft het God behaagd aan het volk Israël, als een onmondige kerk, ceremoniële wetten te geven, bevattende verscheidene voorbeeldende verordeningen, ten dele van dienst aan God, voorafbeeldend Christus, zijn genaden, handelingen, lijden en weldaden; en ten dele verscheidene onderrichtingen van zedelijke plichten voorhoudend. Al deze ceremoniële wetten zijn nu afgeschaft, onder het nieuwe testament.

Lutheranen hebben daarom de mening toegedaan dat de wijze van de Doop (dat wil zeggen onderdompeling, begieten, besprenkelen, enz.) niet bepaalt of een Doop geldig is, evenmin als de wijze van uitdeling van het Heilig Avondmaal (gemeenschappelijke beker, individuele bekertjes) de geldigheid van dit Sacrament beïnvloedt. Alleen het Woord van God en het ‘element’ (water), volgens goddelijke instelling, maakt een Doop geldig.

Onderdompeling van de persoon in het water is niet nodig; maar de doop wordt juist bediend door het begieten of besprenkelen van de persoon met water.

De Heilige Geest werkt het geloof door de verkondiging van het Woord van God en de bediening van de Sacramenten.

De Geest past ons de verlossing toe die Christus heeft verworven, door geloof in ons te werken en ons daardoor met Christus te verenigen in onze krachtdadige roeping.

In dit korte bestek is het niet mogelijk veel andere mormoonse leerstellingen te bespreken die lutheranen beschouwen als in strijd met de Heilige Schrift (bijvoorbeeld de doop voor de doden, de bepalingen in Joseph Smiths ‘Woord van Wijsheid’, het eeuwige huwelijk, opvattingen over het duizendjarig rijk, het voorsterfelijk bestaan van mensen, enz.).

De doop mag niet worden bediend aan wie buiten de zichtbare kerk zijn, en zo vreemdelingen zijn van het verbond der belofte, totdat zij hun geloof in Christus belijden en hun gehoorzaamheid aan Hem, maar kinderen van ouders, van wie beiden of slechts een van beiden geloof in Christus en gehoorzaamheid aan Hem belijden, zijn in dat opzicht binnen het verbond en moeten gedoopt worden.

Wij geloven, leren en belijden dat in het Heilig Avondmaal het lichaam en bloed van Christus waarachtig en wezenlijk aanwezig zijn, en waarachtig met het brood en de wijn worden uitgedeeld en ontvangen.

Het Avondmaal des Heren is een sacrament waarin, door het geven en ontvangen van brood en wijn naar de instelling van Christus, zijn dood wordt verkondigd; en de waardige ontvangers worden, niet op lichamelijke en vleselijke wijze, maar door het geloof deelgenoten van zijn lichaam en bloed, met al zijn weldaden, tot hun geestelijke voeding en groei in genade.

Leden in goede staat van de LCMS en haar zusterkerken mogen deelnemen aan het Avondmaal in gemeenten van de LCMS. Deze praktijk, die wisselend wordt aangeduid als nauwe, gesloten of besloten Communie, staat tegenover de open Communie, waarbij iedereen die dat wenst mag deelnemen, ongeacht geloofsbelijdenis of lidmaatschap.

De uitnodiging tot het Avondmaal des Heren strekt zich uit tot allen die gedoopt zijn, gedenkend dat toegang tot de tafel geen recht is dat aan de waardigen wordt verleend, maar een voorrecht dat wordt geschonken aan de onwaardigen die komen in geloof, berouw en liefde (W-3.0409).

Ten slotte bevelen wij de reeds lang bestaande leer van de Synode nogmaals aan, dat alleen brood en wijn gebruikt mogen worden bij het Heilig Avondmaal, aangezien ‘het gebruik van een ander element dan wijn een vreemde gewoonte is in de kerken van de Confessio Augustana en twijfel doet ontstaan of het Sacrament wordt aangeboden of niet’ (2001 Res. 3-16).

Het brood dat voor het Avondmaal wordt gebruikt, moet gewoon zijn in de cultuur van de gemeente; zij die het brood bereiden, dragen zorg voor de volledige deelname van de gemeente. De kerkenraad bepaalt of wijn wordt gebruikt; een alcoholvrij alternatief moet worden aangeboden en duidelijk worden aangegeven.

Daarom zijn de Doop, het Heilig Avondmaal en de Absolutie, die het Sacrament van de Boete is, waarlijk Sacramenten. Want deze riten hebben Gods gebod en de belofte van genade, die aan het Nieuwe Testament eigen is.

Er zijn slechts twee sacramenten door Christus onze Heer in het Evangelie ingesteld; te weten de doop en het Avondmaal des Heren: welke van beide door niemand mogen worden bediend dan door een wettig geordende dienaar des Woords.

Elke synode kiest een bisschop om toezicht te houden op haar ambt en bestuur. Samen met de voorzittende bisschop en de secretaris van de ELCA vormen deze 65 bisschoppen de Conferentie van Bisschoppen, die leiding, raad en visie biedt aan de gehele kerk.

Deze kerk wordt door presbyters bestuurd, dat wil zeggen regerende ouderlingen en onderwijzende ouderlingen (ook wel dienaren van het Woord en het Sacrament genoemd).

Het is ook duidelijk dat in de oude kerk priesters gehuwde mannen waren. Want Paulus zegt in 1 Tim. 3:2 dat een opziener gekozen moet worden die de man van één vrouw is.

Alleen die ouderlingen die bijzonder begaafd, geroepen en door God toegerust zijn om te prediken, mogen als onderwijzende ouderlingen dienen. Het ambt van diaken is geen ambt van leiding, maar van dienst aan zowel de lichamelijke als de geestelijke behoeften van het volk. In overeenstemming met de Schrift staan deze ambten alleen open voor mannen.

Wij geloven dat vrouwen mogen deelnemen aan ambten en werkzaamheden van het openbare ambt, behalve waar dat werk gezag over mannen met zich meebrengt (1 Timotheüs 2:11,12). Dit betekent dat vrouwen niet als predikant mogen dienen en ook niet mogen deelnemen aan vergaderingen van de kerk op een wijze waarbij zij gezag over mannen uitoefenen (1 Korinthe 11:3; 14:33-35).

Regerende ouderlingen en diakenen zijn mannen en vrouwen die door de gemeente gekozen worden uit haar leden. De voordracht en verkiezing van regerende ouderlingen en diakenen moeten de rijke verscheidenheid van het ledenbestand van de gemeente tot uitdrukking brengen en deelname en inclusiviteit waarborgen (F-1.0403).

Van de Biecht leren zij dat de persoonlijke absolutie behouden moet blijven in de kerken, hoewel het in de biecht niet nodig is alle zonden op te sommen.

Daarom is het nodig dat wij onze zonden belijden aan God onze Vader en met onze naaste verzoend worden als wij hem beledigd hebben.

De viering van de zondag en andere kerkelijke feesten is een ordening van de Kerk, ingesteld krachtens de christelijke vrijheid.

Van het begin der wereld tot de opstanding van Christus heeft God de zevende dag der week als wekelijkse sabbat verordend; en sindsdien de eerste dag der week, om voort te duren tot het einde der wereld, hetgeen de christelijke sabbat is.

Bijna alle gebruikelijke ceremoniën zijn ook behouden, behalve dat de in het Latijn gezongen delen hier en daar worden afgewisseld met Duitse gezangen, die zijn toegevoegd om het volk te onderwijzen.

Het lezen van de Schriften met godzalige vrees, de gezonde prediking en het gewetensvol horen van het Woord, in gehoorzaamheid aan God, met verstand, geloof en eerbied, het zingen van psalmen met genade in het hart; evenals de behoorlijke bediening en waardige ontvangst van de sacramenten die door Christus zijn ingesteld, zijn alle delen van de gewone godsdienstige dienst van God

Het tweede gebod verbiedt de aanbidding van God door beelden, of op enige andere wijze die in zijn woord niet is verordend.

Hoewel lutheranen zich verheugen over de genadige belofte dat de gave van de Heilige Geest aan alle generaties gelovigen zal worden gegeven (Hand. 2:39), ondersteunen noch de Schrift noch de lutherse belijdenisgeschriften de opvatting dat deze gave van de Geest noodzakelijkerwijs zulke buitengewone geestelijke gaven omvat als talen, wonderen, wonderbaarlijke genezingen en profetie (1 Kor. 12).

Onder het Nieuwe Testament verzamelde onze Heer zijn volk eerst uit verschillende volken en verenigde hen met het huisgezin des geloofs door de bediening van buitengewone ambtsdragers die buitengewone gaven van de Geest ontvingen en door wie God zijn openbaring aan zijn Kerk voltooide. Zulke ambtsdragers en gaven die met nieuwe openbaring verband houden, hebben geen opvolgers, aangezien God zijn openbaring aan het einde van het apostolisch tijdperk voltooide.

Naar het patroon dat in de Bijbel geopenbaard is, geeft God zijn kerk niet noodzakelijkerwijs in alle tijden dezelfde bijzondere gaven. Hij schenkt zijn zegeningen naar zijn welbehagen.

Onder het Nieuwe Testament verzamelde onze Heer zijn volk eerst uit verschillende volken en verenigde hen met het huisgezin des geloofs door de bediening van buitengewone ambtsdragers die buitengewone gaven van de Geest ontvingen en door wie God zijn openbaring aan zijn Kerk voltooide. Zulke ambtsdragers en gaven die met nieuwe openbaring verband houden, hebben geen opvolgers, aangezien God zijn openbaring aan het einde van het apostolisch tijdperk voltooide.

De Lutheran Church—Missouri Synod gelooft zeker in het bestaan van Satan en van demonische wezens, en individuele predikanten van de LCMS hebben van tijd tot tijd deelgenomen aan riten van duivelsuitdrijving. De LCMS heeft echter geen ‘officieel standpunt’ over ‘demonische bezetenheid’, noch onderschrijft zij officieel een formele rite van duivelsuitdrijving of heeft zij ‘speciale geestelijken die met deze taak zijn belast’.

Omdat Hij—niet met goud of zilver, maar met zijn dierbaar bloed—ons van de zonde en van de tirannie van de duivel heeft vrijgemaakt, en ons, naar lichaam en ziel, tot zijn eigendom heeft gekocht

Het gebruik van het hoofddeksel diende als erkenning door de vrouw van het beginsel van het hoofdschap. Zelfs in de vroegste tijden werd deze gewoonte niet door alle christelijke gemeenten gevolgd, en in de moderne westerse samenleving is het dragen van een hoofddeksel of sluier over het algemeen verstoken van de betekenis die eraan werd gehecht in de tijd van Paulus.

Niettemin erkennen wij dat de innerlijke verlichting door de Geest van God noodzakelijk is voor het zaligmakend verstaan van de dingen die in het Woord geopenbaard zijn: en dat er enkele omstandigheden betreffende de dienst van God en het bestuur van de kerk zijn, die aan menselijke handelingen en samenlevingen gemeen zijn, en die door het licht der natuur en christelijke voorzichtigheid geregeld moeten worden, naar de algemene regels van het Woord, die altijd in acht genomen moeten worden.

Daarom geloven, leren en belijden wij dat Maria niet louter een mens en niets meer ontving en baarde, maar de ware Zoon van God; daarom wordt zij ook terecht genoemd en is zij waarlijk de moeder van God.

De Zoon van God, de tweede persoon in de Drie-eenheid, waarachtig en eeuwig God, van één wezen en gelijk met de Vader, heeft, toen de volheid des tijds gekomen was, de menselijke natuur aangenomen, met al haar wezenlijke eigenschappen en gewone zwakheden, doch zonder zonde; ontvangen door de kracht van de Heilige Geest, in de schoot van de maagd Maria, uit haar wezen.

Wij geloven en leren ook dat de eeuwige Zoon van de eeuwige God de Zoon des mensen is geworden, uit het zaad van Abraham en David, niet uit de gemeenschap van een man, zoals de Ebionieten zeiden, maar allerkuist ontvangen is door de Heilige Geest en geboren uit de altijd maagdelijke Maria, zoals de evangelische geschiedenis ons zorgvuldig uiteenzet (Matth., hoofdstuk 1).

Maar de Schrift leert de aanroeping van heiligen niet of het vragen van hulp aan heiligen, aangezien zij ons de ene Christus voorhoudt als de Middelaar, Verzoening, Hogepriester en Voorspraak.

Godsdienstige dienst moet aan God worden gebracht, de Vader, de Zoon en de Heilige Geest; en aan Hem alleen; niet aan engelen, heiligen of enig ander schepsel: en, sinds de val, niet zonder een Middelaar; noch in de bemiddeling van enig ander dan van Christus alleen.

Lutheranen geloven dat de Schrift leert dat op het ogenblik van de dood de zielen van de gelovigen de vreugde van de hemel binnengaan (Lukas 23:43; Hand. 7:59; Openb. 14:13; Filipp. 1:23-24), terwijl de zielen van de ongelovigen bij de dood worden overgeleverd aan ‘de gevangenis’ van het eeuwige oordeel in de hel (1 Petrus 3:19-20; Hand. 1:25).

De zielen der gelovigen worden bij hun dood volmaakt in heiligheid en gaan onmiddellijk de heerlijkheid in; en hun lichamen, nog steeds met Christus verenigd, rusten in hun graven tot aan de opstanding.

Daarom moet het vagevuur, en elke plechtigheid, rite en handel die daarmee verbonden is, worden beschouwd als niets anders dan een spooksel van de duivel. Want het is in strijd met het hoofdartikel [dat leert] dat alleen Christus, en niet de werken van mensen, de zielen moeten helpen [bevrijden].

de zielen der rechtvaardigen, dan in heiligheid volmaakt gemaakt, worden opgenomen in de hoogste hemelen, waar zij het aangezicht van God aanschouwen, in licht en heerlijkheid, wachtend op de volle verlossing van hun lichamen. En de zielen der goddelozen worden in de hel geworpen, waar zij in kwellingen en de uiterste duisternis blijven, bewaard voor het oordeel van de grote dag. Behalve deze twee plaatsen, voor zielen gescheiden van hun lichamen, kent de Schrift er geen.

Ook leren zij dat Christus bij de voleinding der wereld zal verschijnen om te oordelen en alle doden zal opwekken; Hij zal de godvrezenden en uitverkorenen het eeuwige leven en eeuwige vreugde geven, maar de goddeloze mensen en de duivels zal Hij veroordelen om zonder einde gepijnigd te worden.

Want dan zullen de rechtvaardigen ingaan in het eeuwige leven en de volheid van vreugde en verkwikking ontvangen die van het aangezicht des Heren komt; maar de goddelozen, die God niet kennen en het evangelie van Jezus Christus niet gehoorzamen, zullen in eeuwige kwellingen geworpen worden en gestraft worden met eeuwig verderf van het aangezicht des Heren en van de heerlijkheid zijner sterkte.

Er is dus geen bewijs dat de Schrift een geheime opname leert. Ook het boek Openbaring leert geen opname van christenen vóór de verdrukking. Het leert integendeel dat God zijn volk zal bewaren in het aangezicht van vervolging en lijden (Openb. 3:10; 14:12).

Op de laatste dag zullen zij die in leven gevonden worden niet sterven, maar veranderd worden: en alle doden zullen worden opgewekt, met dezelfde lichamen, en geen andere (hoewel met andere eigenschappen), die weer voor altijd met hun zielen verenigd zullen worden.

De Schrift leert dat alle christenen in verschillende mate ‘verdrukking’ zullen verduren tot de laatste dag, dat Christus slechts eenmaal (zichtbaar) zal wederkomen om alle gelovigen, levenden en doden, in de hemel op te nemen (‘opname’), en dat alle gelovigen voor eeuwig met Hem in de hemel zullen regeren.

Onmiddellijk na de opstanding zal het algemene en laatste oordeel over engelen en mensen volgen; van welke dag en uur niemand weet, opdat allen waken en bidden en steeds gereed zijn voor de komst van de Heer.

Lutheranen beschouwen de ‘1.000 jaar’ van Openb. 20:11-15 als een figuurlijke verwijzing naar het koningschap van Christus hier en nu in de harten en levens van de gelovigen, dat zijn hoogtepunt zal bereiken wanneer wij voor eeuwig met Christus regeren in de hemel na zijn wederkomst op de laatste dag.

Wij moeten geloven dat er op de laatste dag een algemene opstanding der doden zal zijn, zowel van de rechtvaardigen als van de onrechtvaardigen: wanneer zij die dan in leven gevonden worden in een ogenblik veranderd zullen worden; en dezelfde lichamen der doden, die in het graf gelegd waren, dan weer voor altijd met hun zielen verenigd, door de kracht van Christus zullen worden opgewekt.

De Bijbel ondersteunt niet de leer dat God een bijzonder plan heeft om Joden tot geloof in Christus te brengen. Dit komt doordat er, wat Gods heilsplan betreft, geen verschil is tussen Jood en heiden, Israël en de kerk.

Er zijn dus niet twee verbonden der genade, verschillend in wezen, maar één en hetzelfde, onder verschillende bedelingen.

Homoseksueel gedrag wordt in het Oude en het Nieuwe Testament verboden (Lev. 18:22, 24, 20:13; 1 Kor. 6:9–20; 1 Tim. 1:10) als strijdig met het plan van de Schepper (Rom. 1:26–27). De LCMS bevestigt dat zulk gedrag ‘van nature zondig’ is en dat ‘op grond van de Schrift het huwelijk [is] de levenslange verbintenis van één man en één vrouw (Gen. 2:2-24; Matt. 19:5-6)’ (2004 Res. 3-05A).

Het huwelijk is tussen één man en één vrouw: noch is het enig man geoorloofd meer dan één vrouw te hebben, noch enige vrouw meer dan één man, op hetzelfde ogenblik.

Geslachtsgemeenschap buiten de huwelijksrelatie is door de Schrift verboden en moet door de kerk worden veroordeeld (Gen. 2:24; 1 Thess. 4:2-5; vgl. Gal. 5:19; Ef. 5:3; Kol. 3:5; 1 Kor. 6:16-20).

De plichten die door het zevende gebod worden vereist, zijn kuisheid in lichaam, gemoed, genegenheden, woorden en gedrag; en het bewaren ervan in onszelf en in anderen; waakzaamheid over de ogen en alle zintuigen; matigheid, het houden van kuis gezelschap, ingetogenheid in kleding; huwelijk voor hen die de gave van onthouding niet hebben, echtelijke liefde en samenwoning; ijverige arbeid in onze roeping; het mijden van alle gelegenheden tot onreinheid, en het weerstaan van verzoekingen daartoe.

De Lutheran Church—Missouri Synod gelooft dat echtscheiding in strijd is met Gods oorspronkelijke ontwerp en bedoeling voor het huwelijk. Hoewel echtscheiding in bepaalde situaties naar de Schrift gerechtvaardigd kan zijn (overspel of verlating), verdient het altijd de voorkeur dat echtparen elkaar vergeven en toewerken naar herstel en versterking van hun huwelijk.

Hoewel het verderf van de mens zodanig is dat hij geneigd is onbehoorlijk argumenten te zoeken om diegenen te scheiden die God in het huwelijk heeft samengevoegd: toch is niets anders dan overspel, of zodanige opzettelijke verlating als op geen enkele wijze door de kerk of de burgerlijke overheid kan worden verholpen, een voldoende reden om de huwelijksband te ontbinden: waarbij een openbare en ordelijke procedure in acht moet worden genomen; en de betrokken personen niet aan hun eigen wil en goeddunken moeten worden overgelaten in hun eigen zaak.

Wanneer een echtgenoot hoererij pleegt (dat wil zeggen zich schuldig maakt aan seksuele ontrouw), waardoor de eenheid van het huwelijk wordt verbroken, heeft de gekrenkte partij die zulke ontrouw ondergaat het recht, maar niet het gebod, om een wettelijke echtscheiding te verkrijgen en opnieuw te trouwen.

In geval van overspel na het huwelijk is het de onschuldige partij geoorloofd een echtscheiding aan te vragen: en, na de echtscheiding, een ander te trouwen, alsof de schuldige partij gestorven was.

Onze stelling is dat zowel Gods Woord als praktische overwegingen die zich voordoen afraden om er vrijwillig voor te kiezen een kind niet te verwekken in het huwelijk. Wij zullen deze stelling niet verdedigen op grond van de opvatting dat anticonceptie en gezinsplanning op zichzelf verkeerd zijn.

Protestanten hebben het gebruik van anticonceptie al lang bevestigd als een verantwoorde uitoefening van het rentmeesterschap over het leven. Zwangerschap voorkomen wanneer die niet gewenst is, betekent een verantwoordelijk rentmeester van het menselijk leven zijn.

De Lutheran Church—Missouri Synod gelooft dat abortus in strijd is met Gods Woord en ‘geen morele keuze is, behalve als een tragisch onvermijdelijk bijproduct van medische ingrepen die nodig zijn om de dood van een ander mens, namelijk de moeder, te voorkomen’ (1979 Res. 3-02A).

Het Woord van God bevestigt overal de continuïteit van het persoon-zijn, zowel vóór als na de geboorte. Abortus, het opzettelijk doden van een ongeboren kind, vernietigt die continuïteit. Abortus zou het leven beëindigen van een individu, een drager van Gods beeld, dat goddelijk wordt gevormd en voorbereid op een door God gegeven rol in de wereld.

De Lutheran Church—Missouri Synod moedigt orgaandonatie aan als een daad van christelijke liefde, maar deze keuze is geheel aan de persoon zelf en/of zijn of haar gezin, en mag geen reden zijn voor schuldgevoel of spijt, welke beslissing ook wordt genomen.

Het zesde gebod vereist alle wettige pogingen om ons eigen leven te behouden, en het leven van anderen.

De Bijbel veroordeelt nergens het juiste en verantwoorde gebruik (de consumptie) van alcoholische dranken, en de Lutheran Church—Missouri Synod doet dat evenmin. De Schrift waarschuwt wel sterk en herhaaldelijk tegen het misbruik, het verkeerd gebruik of het overmatig gebruik van alcoholische dranken, en ook de LCMS heeft herhaaldelijk voor zulke gevaren gewaarschuwd.

De gronden om dit Overture ontkennend te beantwoorden zijn dat het aannemen van het standpunt van algehele onthouding verder zou gaan dan de eisen van de Schrift (Deut. 5:32,33; Kol. 2:20-23) en in strijd is met de Westminster Confessie (Hoofdstuk 20, paragraaf 2), die verbiedt dat het geweten door de geboden van mensen wordt gebonden.

Van de burgerlijke aangelegenheden leren zij dat wettige burgerlijke ordeningen goede werken van God zijn en dat het christenen betaamt een burgerlijk ambt te bekleden, als rechter te zitten, zaken te beoordelen volgens de keizerlijke en andere bestaande wetten, rechtvaardige straffen op te leggen, aan rechtvaardige oorlogen deel te nemen, als soldaat te dienen, wettige overeenkomsten te sluiten, bezit te hebben, een eed af te leggen wanneer de overheid dat vereist, een vrouw te trouwen, ten huwelijk gegeven te worden.

Het is christenen geoorloofd het ambt van overheid te aanvaarden en uit te oefenen, wanneer zij daartoe geroepen worden: in het bestuur waarvan zij vooral vroomheid, gerechtigheid en vrede moeten handhaven, naar de heilzame wetten van elk gemenebest; zo mogen zij daartoe nu, onder het nieuwe testament, rechtmatig oorlog voeren bij rechtvaardige en noodzakelijke gelegenheid.