Bijbel van Jehovah’s getuigen versus King James: Gods naam en Johannes 1:1

Jehovah's getuigen begrijpenBekijk alle 44 artikelen in deze reeks

De twee Bijbels verschillen het meest over Gods naam en over wie Jezus is. De Nieuwe-Wereldvertaling van Jehovah's Getuigen drukt bijna 7.000 keer “Jehovah” af in alleen al het Oude Testament, waar de King James Version meestal “HERE” drukt, en in Johannes 1:1 staat “het Woord was een god”. Het Nieuwe Testament volgt ook een Griekse tekst die lang na 1611 is opgesteld.

Onderwerp	King James-vertaling	Nieuwe-Wereldvertaling
Gemaakt door	47 geleerden onder koning Jacobus I	Een anoniem comité van Jehovah's Getuigen
Gepubliceerd	1611	Nieuwe Testament 1950; gehele Bijbel 1961; herzien 2013
Grieks Nieuwe Testament	De gedrukte Griekse teksten van die tijd	De tekst van Westcott en Hort, met latere bevindingen van Nestle-Aland en de United Bible Societies
Gods naam	“HERE” in hoofdletters; “JEHOVAH” vier keer	“Jehovah” bijna 7.000 keer in het Oude Testament en 237 in het Nieuwe
Johannes 1:1	“het Woord was God”	“het Woord was een god”
Johannes 8:58	“Vóór Abraham was, ben ik”	“voordat Abraham bestond, ben ik geweest”
Kolossenzen 1:16	“door hem zijn alle dingen geschapen”	“door middel van hem zijn alle andere dingen geschapen”
Hebreeën 1:8	“Uw troon, o God”	“God is uw troon”
Matthew 27:32	“zijn kruis”	“zijn martelpaal”
Lucas 23:43	“Voorwaar, ik zeg u, heden zult gij met mij zijn”	“Voorwaar, ik zeg u vandaag: Gij zult met mij zijn”
1 John 5:7	Noemt de Vader, het Woord en de Heilige Geest	Laat die woorden weg

De twee Bijbels openen het Evangelie van Johannes met dezelfde woorden. “In het begin was het Woord, en het Woord was bij God”, zegt de King James Version, en de Nieuwe-Wereldvertaling zegt dat ook. Daarna, in de laatste zinsnede, lopen ze uiteen. De King James-Bijbel eindigt met “en het Woord was God”. De Bijbel van de Getuigen eindigt met “en het Woord was een god”. Het scherpste verschil tussen deze vertalingen zit in dat kleine gat, omdat daar ook het diepste verschil zit tussen de mensen die ze lezen: of het Woord dat “vlees is geworden en onder ons heeft gewoond” (Johannes 1:14) God zelf is, of het eerste en grootste dat God heeft gemaakt.

In 1604, kort nadat Jacobus I koning van Engeland werd, vroeg een conferentie van kerkleiders om een nieuwe Engelse Bijbel, met de stelling dat de bestaande vertalingen “corrupt waren en niet beantwoordden aan de waarheid van het origineel”. Tegen juni van dat jaar had de koning 54 revisoren goedgekeurd en namen 47 geleerden deel. Ze werkten in zes groepen, twee elk in Westminster, Oxford en Cambridge, met Richard Bancroft, aartsbisschop van Canterbury, als toezichthouder. De nieuwe Bijbel kwam uit in 1611.

De vertalers putten uit eerdere Engelse Bijbels, waaronder die van William Tyndale, en uit Joodse commentaren. Encyclopaedia Britannica beoordeelt het resultaat als “trouwer aan de oorspronkelijke talen van de Bijbel en wetenschappelijker dan al zijn voorgangers”. Vanaf het midden van de 17e eeuw tot het begin van de 20e eeuw was het de standaard Engelse Bijbel, en de woorden ervan vormen nog steeds hoe velen van ons bidden: “Uw woord is een lamp voor mijn voet en een licht op mijn pad” (Psalm 119:105).

Vóór 1950 lazen Jehovah’s Getuigen andere vertalingen, en ze zeggen nog steeds dat ze “vele verschillende vertalingen hebben gebruikt bij hun studie van de Bijbel”. In 1950 publiceerden ze de Nieuwe-Wereldvertaling van de Christelijke Griekse Geschriften in het Engels, en de volledige Bijbel volgde in 1961. Een herziene uitgave in eenvoudiger Engels verscheen in 2013. Er wordt geen vertaler genoemd. De Getuigen contrasteren hun Bijbel met vertalingen die wel de mensen vermelden die ze hebben gemaakt, maar Gods naam weglaten: de hunne, zeggen ze, “herstelt de goddelijke naam op de duizenden plaatsen waar deze in de oorspronkelijke tekst stond, terwijl het comité dat de vertaling heeft geproduceerd anoniem blijft”.

De Getuigen geven de Nieuwe-Wereldvertaling gratis weg. Per 1 mei 2026 vermeldt jw.org de volledige Bijbel in 174 talen en de Griekse Geschriften in ongeveer 100 talen meer. Het verhaal over hoe deze tot stand kwam, wordt verteld in de oorsprong van de Nieuwe-Wereldvertaling.

Gods naam, de vier Hebreeuwse letters JHWH, “komt bijna 7000 keer voor in de Hebreeuwse Geschriften”, merkt het aanhangsel van de Nieuwe-Wereldvertaling op, en die Bijbel geeft ze elk weer als “Jehovah”. De vertalers van de King James volgden de oudere gewoonte om op die plaatsen “HEERE” in hoofdletters te drukken. Ze behielden de naam zelf slechts vier keer: in Exodus 6:3, Psalm 83:18, en Jesaja 12:2 en 26:4. Psalm 83:18 is er een: “Opdat men wete dat Gij, Wiens naam alleen JEHOVAH is, de Allerhoogste zijt over de ganse aarde.” De naam staat ook in drie plaatsnamen: Jehovah-Jireh, Jehovah-Nissi en Jehovah-Shalom.

Het grotere verschil zit in het Nieuwe Testament. De King James Version gebruikt de naam daar nooit. De Nieuwe-Wereldvertaling gebruikt hem 237 keer. Het comité legt uit dat de Griekse manuscripten die we hebben “niet de originelen zijn”, en dat tegen de tijd dat ze werden gekopieerd, kopiisten “het Tetragrammaton hadden vervangen door Kyʹri·os, het Griekse woord voor ‘Heer’”. De Getuigen geloven dat de apostelen de naam opschreven en dat latere kopiisten deze hebben verwijderd. De meeste andere vertalers volgen de manuscripten zoals ze er liggen en drukken “Heer”.

De Getuigen geloven dat Jezus Gods Zoon en de eerste schepping is, maar niet God. De kerken die de King James Version lezen, belijden hem als God de Zoon. In een handvol verzen volgt de bewoording van elke Bijbel het geloof van zijn lezers.

Johannes 1:1. De “een god” in de Nieuwe-Wereldvertaling, zo legt jw.org uit, “beschrijft de goddelijke of godachtige natuur die Jezus bezat voordat hij naar de aarde kwam”. De Getuigen merken op dat de tweede “God” in het Grieks geen lidwoord voor zich heeft, en ze citeren de geleerde Jason BeDuhn: “het Woord is niet de enige en ware God, maar is een god, of een goddelijk wezen”. Anderen zijn het daar niet mee eens. De geleerde Bruce Metzger, schrijvend in Theologie Vandaag in 1953 over de uitgave van 1950, noemde de weergave “een vreselijke verkeerde vertaling”. Hij citeerde een regel van de Griekse grammatica die was opgesteld door E. C. Colwell, die, zo schreef hij, “de weergave noodzakelijk maakt” die de King James geeft. De Getuigen antwoorden dat Colwell zelf “een” toestond wanneer “de context het vereist”, en dat dit hier het geval is, “want het getuigenis van de gehele Bijbel is dat Jezus niet de Almachtige God is”.

Johannes 8:58. “Vóór Abraham was, ben Ik”, zegt de King James Version. Veel christenen horen in die woorden de naam die God aan Mozes gaf bij de brandende braamstruik: “Ik ben die Ik ben” (Exodus 3:14). De Nieuwe-Wereldvertaling zegt “voordat Abraham bestond, ben ik geweest”, en de echo van Exodus is verdwenen. De Getuigen zeggen dat Jezus geen titel aannam, maar sprak over zijn leven in de hemel vóór Abraham. Het Griekse werkwoord, zo staat in hun studienoot, beschrijft een handeling die begon “voordat Abraham bestond” en “nog steeds gaande was”, dus wordt het “correct vertaald” als “ben ik geweest”.

Kolossenzen 1:16–17. De King James zegt “door hem zijn alle dingen geschapen” en “hij is vóór alle dingen”. De Nieuwe-Wereldvertaling zegt elke keer “alle andere dingen”, vier keer in de passage. Metzger schreef dat “het woord ‘andere’ vier keer ongerechtvaardigd is ingevoegd”. De Getuigen voegen het toe omdat ze geloven dat Jezus zelf geschapen was, “de eerstgeborene van heel de schepping” (Kolossenzen 1:15), en daarna alles al het andere maakte.

Hebreeën 1:8 en Titus 2:13. De King James Version laat God de Vader tot de Zoon spreken: “Uw troon, o God, is voor eeuwig en altijd.” De Nieuwe-Wereldvertaling leest “God is uw troon voor eeuwig en altijd”. De Getuigen zeggen dat dit “laat zien dat Jezus’ troon, zijn ambt of autoriteit als soeverein, zijn bron heeft in Jehovah de Almachtige God”. Ze wijzen op het volgende vers, “God, uw God, heeft u gezalfd”, en op de psalm die het citeert, die “oorspronkelijk gericht was aan een menselijke koning van Israël”. In Titus 2:13 spreekt de King James over “de grote God en onze Zaligmaker Jezus Christus”, en de Nieuwe-Wereldvertaling over “de grote God en van onze Redder, Jezus Christus”, wat twee personen maakt waar de King James gelezen kan worden als één. Metzger schreef dat de weergave met twee personen “een principe van de Griekse grammatica over het hoofd ziet” dat in 1798 door Granville Sharp werd uiteengezet, waardoor beide titels aan Jezus toebehoren. De Getuigen antwoorden dat de geldigheid van de regel “veel is bediscussieerd door geleerden”, en dat verschillende moderne vertalingen hier ook over twee personen spreken.

De leer van de Getuigen over Jezus, en waar de kerken daarop antwoorden, wordt uiteengezet in Wat Jehovah’s Getuigen geloven over Jezus. Eén vers staat in beide Bijbels hetzelfde: de uitroep van Thomas aan de opgestane Jezus: “Mijn Heer en mijn God” (Johannes 20:28).

Omdat de Getuigen geloven dat Jezus aan een enkele rechtopstaande paal stierf. Ze voeren aan dat het Griekse woord Stauros betekent in feite “rechtopstaande paal”, dus waar de King James Version zegt dat Simon van Cyrene werd gedwongen “zijn kruis te dragen”, zegt de Nieuwe-Wereldvertaling dat hij “zijn martelpaal” droeg (Mattheüs 27:32). De herziene uitgave van 2013 liet ook het woord “impale” (doorboren/aan een paal slaan) vallen, dat in eerdere edities werd gebruikt, en zegt nu dat Jezus “aan een paal werd terechtgesteld”. De meeste andere bijbels, waaronder de King James, behouden het woord “kruis”.

Het verschil is één komma. Tegen de dief naast hem zegt Jezus in de King James Version: “Voorwaar, ik zeg u, heden zult gij met mij in het paradijs zijn.” De Nieuwe-Wereldvertaling leest: “Voorwaar, ik zeg u vandaag: Gij zult met mij in het paradijs zijn.” Met de komma na “vandaag” in plaats van ervoor, vertelt het woord ons wanneer Jezus sprak in plaats van wanneer de dief bij hem zou zijn. De Getuigen lezen het op die manier omdat ze geloven dat “mensen die gestorven zijn bewusteloos zijn” tot de opstanding, een leer die wordt uitgelegd in wat Jehovah’s Getuigen geloven dat er na de dood gebeurt.

Een verwante keuze vormt andere woorden. De King James Version vertaalt het Hebreeuwse Sjeool op sommige plaatsen als “hell” (hel), zoals in Psalm 16:10: “Want gij zult mijn ziel niet in de hel achterlaten.” De Nieuwe-Wereldvertaling van 2013 vertaalt het als Sjeool en Hades “het graf”, omdat de Getuigen geloven dat beide termen “het algemene graf van de mensheid” betekenen.

Zestien verzen die in de King James Version staan, ontbreken in de tekst van de Nieuwe-Wereldvertaling, waaronder Mattheüs 18:11, Handelingen 8:37 en Johannes 5:4. Het langere slot van Markus (16:9–20) en het verhaal over de vrouw die op overspel werd betrapt (Johannes 7:53–8:11) zijn eveneens weggelaten. De Getuigen zeggen dat deze passages “in feite toevoegingen waren van latere kopiisten”, wat wordt aangetoond door de oudere manuscripten die Westcott en Hort en latere redacteuren gebruikten. Veel moderne vertalingen die geen bijbels van de Getuigen zijn, laten deze verzen ook weg of markeren ze als twijfelachtig.

De bekendste is 1 Johannes 5:7. De King James Version leest: “Want er zijn er drie die getuigenis afleggen in de hemel, de Vader, het Woord en de Heilige Geest: en deze drie zijn één.” De Nieuwe-Wereldvertaling heeft alleen “Want er zijn er drie die getuigen”, gevolgd door “de geest en het water en het bloed”. De Getuigen noemen de langere formulering een trinitarische passage die “honderden jaren nadat de Bijbel was geschreven, werd toegevoegd”. Hier was een vooraanstaand trinitarisch geleerde het met hen eens. Metzger zelf schreef dat het manuscriptbewijs voor de formulering in de King James “onvoldoende is, deze tekst zou niet gebruikt moeten worden”, en voegde eraan toe dat er “overvloedig bewijs is voor de leer van de Drie-eenheid elders in het Nieuwe Testament”, beginnend met het gebod om te dopen “in de naam van de Vader, en van de Zoon, en van de Heilige Geest” (Mattheüs 28:19).

De Getuigen zeggen van wel, en dat deze letterlijker is dan veel andere vertalingen. Ze citeren geleerden die haar prezen, waaronder Jason BeDuhn, die negen Engelse vertalingen vergeleek en schreef dat “De NW ... naar voren komt als de meest nauwkeurige van de vergeleken vertalingen.” Andere geleerden, met Metzger als bekendste, oordeelden dat de belangrijkste vertalingen over Jezus werden gevormd door de leer van de Getuigen. Op de meeste pagina’s van de Bijbel zou een lezer zien dat de twee vertalingen hetzelfde verhaal in ander Engels vertellen. De onenigheid ontstaat waar de vraag wie Jezus is aan de orde komt.

Dat hangt van het vers af. De King James Version is een vertaling van grote zorgvuldigheid en schoonheid, en het blijft de favoriete Bijbel van een aantal protestantse kerken. Wat de verzen over Jezus betreft, de meeste andere vertalingen zijn het ermee eens: de meeste Engelse bijbels, zowel katholiek als protestants, zeggen “het Woord was God” in Johannes 1:1, de lezing die de historische kerken verdedigen. Wat betreft de zestien ontbrekende verzen en 1 Johannes 5:7, de meeste moderne vertalingen zijn het eens met de Nieuwe-Wereldvertaling. De King James volgde de Griekse teksten die in die tijd gedrukt waren, en latere redacteuren, die met oudere manuscripten werkten, zetten die woorden opzij of markeerden ze als twijfelachtig.

Welke Bijbel er ook op onze tafel ligt, hij draagt een belofte die beide vertalingen in hun eigen woorden afdrukken: “Het gras verdort, de bloem valt af: maar het woord van onze God zal voor eeuwig standhouden” (Jesaja 40:8).

---

• De Bijbel van Jehovah's getuigen: Oorsprong van de Nieuwe-Wereldvertaling
• Wat geloven Jehovah’s Getuigen over Jezus?
• Wat geloven Jehovah's Getuigen over God?
• Jehovah’s Getuigen en katholieken: hoe zij verschillen
• Is de King James-bijbel katholiek? De bijbels die katholieken gebruiken

Meer uit deze reeksJehovah's getuigen begrijpenBekijk alle 44 artikelen