Vergelijk christelijke denominaties

En in de eenheid van deze Godheid zijn drie Personen, van één wezen, macht en eeuwigheid: de Vader, de Zoon en de Heilige Geest.

De Drie-eenheid is Eén. Wij belijden niet drie goden, maar één God in drie personen, de ‘consubstantiële Drie-eenheid’.

De Heilige Schrift bevat alle dingen die tot de zaligheid nodig zijn: zodat wat daarin niet gelezen wordt, noch daardoor bewezen kan worden, aan niemand opgelegd mag worden om als geloofsartikel te geloven, noch als vereist of noodzakelijk tot zaligheid beschouwd mag worden.

Het is dus duidelijk dat in Gods hoogst wijze beschikking de heilige Overlevering, de heilige Schrift en het Leergezag van de Kerk zo met elkaar verbonden en samengevoegd zijn, dat de een niet zonder de anderen kan bestaan.

De Heilige Schrift bevat alle dingen die tot de zaligheid nodig zijn: zodat wat daarin niet gelezen wordt, noch daardoor bewezen kan worden, aan niemand opgelegd mag worden om als geloofsartikel te geloven, noch als vereist of noodzakelijk tot zaligheid beschouwd mag worden.

‘De christelijke bedeling, die het nieuwe en definitieve Verbond is, zal dus nooit voorbijgaan; en geen nieuwe openbare openbaring is te verwachten vóór de glorieuze verschijning van onze Heer Jezus Christus.’

Onder de naam heilige Schrift verstaan wij die canonieke boeken van het Oude en het Nieuwe Testament, over wier gezag in de kerk nooit enige twijfel is geweest.

De Kerk aanvaardt en vereert als geïnspireerd de 46 boeken van het Oude Testament en de 27 boeken van het Nieuwe.

Wij noemen ze het Woord van God omdat God hun menselijke schrijvers heeft geïnspireerd en omdat God nog steeds tot ons spreekt door de Bijbel.

God heeft de menselijke auteurs van de heilige boeken geïnspireerd. ‘Om de heilige boeken samen te stellen, koos God bepaalde mensen die Hij, terwijl Hij hen voor deze taak gebruikte, hun eigen vermogens en krachten ten volle liet benutten, zodat zij, hoewel Hij in hen en door hen handelde, als ware auteurs alles te boek stelden wat Hij geschreven wilde hebben, en niets meer.’

Onder de naam heilige Schrift verstaan wij die canonieke boeken van het Oude en het Nieuwe Testament, over wier gezag nooit enige twijfel is geweest in de kerk.

Maar omdat het woord van God te allen tijde toegankelijk moet zijn, zorgt de Kerk met haar gezag en met moederlijke zorg ervoor dat passende en juiste vertalingen in de verschillende talen worden gemaakt, vooral van de oorspronkelijke teksten van de heilige boeken.

Ik geloof dat de Heilige Schriften van het Oude en het Nieuwe Testament het Woord van God zijn en alles bevatten wat tot de zaligheid nodig is; en ik beloof plechtig mij te voegen naar de leer, de tucht en de eredienst van de Episcopal Church.

De geïnspireerde boeken leren de waarheid. ‘Aangezien dus alles wat de geïnspireerde auteurs of heilige schrijvers beweren, als door de Heilige Geest beweerd moet worden beschouwd, moeten wij belijden dat de boeken van de Schrift vast, getrouw en zonder dwaling die waarheid leren die God omwille van ons heil in de heilige Schriften opgetekend wilde zien.’

Dat de evolutietheorie een vruchtbare en samenbindende wetenschappelijke verklaring biedt voor het ontstaan van het leven op aarde, dat vele theologische verklaringen van de oorsprong zich gemakkelijk kunnen verenigen met een evolutionaire kijk, en dat het aanvaarden van evolutie volkomen verenigbaar is met een echt en levend christelijk geloof

De evolutie in de natuur staat niet op gespannen voet met het begrip schepping, want de evolutie veronderstelt de schepping van wezens die evolueren.

De Heilige Geest, uitgaande van de Vader en de Zoon, is van één wezen, majesteit en heerlijkheid met de Vader en de Zoon, waarachtig en eeuwig God.

De Latijnse traditie van de geloofsbelijdenis belijdt dat de Geest ‘uitgaat van de Vader en de Zoon (filioque)’.

Wij worden voor God rechtvaardig gerekend, alleen om de verdienste van onze Heer en Heiland Jezus Christus door het geloof, en niet om onze eigen werken of verdiensten: daarom is de leer dat wij alleen door het geloof gerechtvaardigd worden een zeer heilzame leer en vol van troost, zoals uitvoeriger wordt uiteengezet in de Homilie over de rechtvaardigmaking.

De rechtvaardigmaking wordt geschonken in de doop, het sacrament van het geloof. Zij maakt ons gelijkvormig aan Gods gerechtigheid, die ons door de kracht van zijn barmhartigheid innerlijk rechtvaardig maakt.

Nadat wij de Heilige Geest hebben ontvangen, kunnen wij afwijken van de ontvangen genade en in zonde vallen, en door de genade van God kunnen wij weer opstaan en ons leven verbeteren.

De doodzonde is een radicale mogelijkheid van de menselijke vrijheid, zoals de liefde zelf. Zij heeft het verlies van de liefde en de beroving van de heiligmakende genade tot gevolg, dat wil zeggen van de staat van genade.

De predestinatie tot het leven is het eeuwige voornemen van God, waarmee Hij (voordat de fundamenten van de wereld werden gelegd) bij voortduring door Zijn voor ons verborgen raad heeft besloten hen die Hij in Christus uit de mensheid heeft uitverkoren, van vloek en verdoemenis te verlossen en hen door Christus te brengen tot de eeuwige zaligheid, als vaten gemaakt tot eer.

Voor God zijn alle tijdstippen in hun onmiddellijkheid aanwezig. Wanneer Hij dus zijn eeuwige plan van ‘predestinatie’ vaststelt, neemt Hij daarin het vrije antwoord van elke mens op zijn genade op

Ook zijn zij vervloekt te achten die zich aanmatigen te zeggen dat ieder mens zalig zal worden door de wet of godsdienst die hij belijdt, mits hij ijverig is zijn leven naar die wet en het licht van de natuur in te richten. Want de heilige Schrift stelt ons alleen de naam van Jezus Christus voor, door wie mensen zalig moeten worden.

Zij die buiten hun eigen schuld het Evangelie van Christus of zijn Kerk niet kennen, maar toch met een oprecht hart God zoeken en, door de genade bewogen, in hun daden zijn wil proberen te doen zoals zij die door de stem van hun geweten kennen – ook zij kunnen het eeuwig heil bereiken.

De erfzonde bestaat niet in het navolgen van Adam (zoals de pelagianen ijdel beweren), maar ze is de fout en het bederf van de natuur van ieder mens die van nature uit het nageslacht van Adam wordt voortgebracht; waardoor de mens zeer ver van de oorspronkelijke gerechtigheid is afgeweken en van zijn eigen natuur tot het kwaad geneigd is, zodat het vlees altijd begeert tegen de geest; en daarom verdient zij in elke persoon die in deze wereld wordt geboren Gods toorn en verdoemenis.

Het verhaal van de val in Genesis 3 gebruikt een beeldspraak, maar bevestigt een oergebeurtenis, een daad die aan het begin van de geschiedenis van de mens heeft plaatsgevonden. De Openbaring geeft ons de zekerheid van het geloof dat heel de menselijke geschiedenis getekend is door de oorspronkelijke fout die onze eerste ouders vrijwillig hebben begaan.

De toestand van de mens na de val van Adam is zodanig, dat hij zich door zijn eigen natuurlijke kracht en goede werken niet kan bekeren en voorbereiden tot het geloof en tot het aanroepen van God; daarom hebben wij geen macht om goede werken te doen die God behagelijk en aangenaam zijn, zonder de genade van God door Christus die ons voorkomt, opdat wij een goede wil hebben, en die met ons werkt wanneer wij die goede wil hebben.

De Kerk leert dat elke geestelijke ziel rechtstreeks door God wordt geschapen – zij wordt niet door de ouders ‘voortgebracht’ – en ook dat zij onsterfelijk is: zij vergaat niet wanneer zij bij de dood van het lichaam wordt gescheiden, en zij zal bij de eindopstanding weer met het lichaam worden verenigd.

De Heilige Geest wordt geopenbaard als de Heer die ons leidt in alle waarheid en ons in staat stelt te groeien naar het evenbeeld van Christus.

De weg der volmaaktheid loopt via het Kruis. Er is geen heiligheid zonder verzaking en geestelijke strijd.

Hoewel de wet die God door Mozes heeft gegeven, wat ceremoniën en riten betreft, christenen niet bindt, en de burgerlijke voorschriften ervan niet noodzakelijk in enig gemenebest moeten worden aanvaard, is niettemin geen enkel christen vrij van de gehoorzaamheid aan de geboden die de morele worden genoemd.

Omdat zij de fundamentele plichten van de mens tegenover God en zijn naaste uitdrukken, openbaren de Tien Geboden in hun oorspronkelijke inhoud zware verplichtingen. Zij zijn in wezen onveranderlijk, en zij verplichten altijd en overal.

Elke dopeling wordt bij naam voorgesteld aan de celebrant of aan een assisterende priester of diaken, die dan de dopeling onderdompelt of water over hem uitgiet en zegt: N., ik doop u in de Naam van de Vader en van de Zoon en van de Heilige Geest.

De doop wordt toegediend op de meest veelzeggende wijze door drievoudige onderdompeling in het doopwater. Van oudsher kan hij echter ook worden toegediend door het water driemaal over het hoofd van de dopeling uit te gieten.

De innerlijke en geestelijke genade in de doop is de vereniging met Christus in zijn dood en opstanding, geboorte in Gods familie, de Kerk, vergeving van zonden en nieuw leven in de Heilige Geest.

Het vormsel voltooit de doopgenade; het is het sacrament dat de Heilige Geest geeft om ons dieper te verankeren in de goddelijke kindschap, ons vaster in te lijven in Christus, onze band met de Kerk te versterken, ons nauwer te betrekken bij haar zending en ons te helpen het christelijk geloof te getuigen in woorden die vergezeld gaan van daden.

Er wordt van ons gevraagd Satan af te zweren, ons van onze zonden te bekeren en Jezus aan te nemen als onze Heer en Heiland.

Wat de kinderen betreft die zonder de doop zijn gestorven, kan de Kerk niet anders dan hen aan Gods barmhartigheid toevertrouwen, zoals zij doet in haar uitvaartliturgie voor hen.

Het avondmaal des Heren is niet alleen een teken van de liefde die christenen onder elkaar behoren te hebben, maar veeleer een sacrament van onze verlossing door de dood van Christus: zodat voor hen die het op de juiste wijze, waardig en met geloof ontvangen, het brood dat wij breken een deelhebben aan het lichaam van Christus is; en evenzo is de beker der zegening een deelhebben aan het bloed van Christus.

In het allerheiligste sacrament van de eucharistie ‘zijn het lichaam en het bloed, samen met de ziel en de goddelijkheid, van onze Heer Jezus Christus en dus de gehele Christus waarlijk, werkelijk en wezenlijk aanwezig.’

gedoopte personen die communicerende leden zijn van andere kerken die de leer van de Heilige Drie-eenheid belijden en die in hun eigen kerk in goede verhouding staan;

Omdat katholieken geloven dat de viering van de eucharistie een teken is van de werkelijkheid van de eenheid van geloof, leven en eredienst, worden leden van die kerken waarmee wij nog niet volledig verenigd zijn gewoonlijk niet tot de heilige communie toegelaten.

Het brood, gedesemd of ongedesemd, zal van de beste en zuiverste tarwebloem zijn die redelijkerwijs te verkrijgen is, en de wijn het gegiste sap van de druif, goed en gezond.

Volgens de oude traditie van de Latijnse Kerk gebruikt de priester ongedesemd brood bij de eucharistieviering telkens wanneer hij die opdraagt.

Er zijn twee sacramenten door Christus ingesteld, onze Heer, in het Evangelie, te weten de doop en het avondmaal des Heren.

Christus heeft de sacramenten van de nieuwe wet ingesteld. Er zijn er zeven: de doop, het vormsel (of chrismatie), de eucharistie, de boete, de ziekenzalving, de wijding en het huwelijk.

Elke provincie is autonoom, met een eigen bestuursstelsel. De hoogste van de bisschoppen of aartsbisschoppen in elke provincie staan bekend als ‘primaten’.

De paus, bisschop van Rome en opvolger van Petrus, ‘is het blijvende en zichtbare beginsel en fundament van de eenheid van zowel de bisschoppen als van de hele schare der gelovigen.’

Bisschoppen, priesters en diakenen worden door Gods wet niet geboden de staat van ongehuwd leven te beloven, noch zich van het huwelijk te onthouden; daarom is het hun, zoals alle andere christelijke mensen, geoorloofd naar eigen goeddunken te huwen, zoals zij oordelen dat dit de godzaligheid beter dient.

‘Alleen een gedoopte man (vir) ontvangt geldig de heilige wijding.’ De Heer Jezus koos mannen (viri) om het college van de twaalf apostelen te vormen, en de apostelen deden hetzelfde toen zij medewerkers kozen om hen in hun bediening op te volgen.

De Generale Synode van de Church of England heeft vandaag haar definitieve goedkeuring gegeven aan het worden van vrouwen tot bisschop in de Church of England.

Opdat dus elke twijfel wordt weggenomen over een zaak van groot belang, een zaak die tot de goddelijke inrichting van de Kerk zelf behoort, verklaar ik krachtens mijn taak om de broeders te sterken (vgl. Lc 22,32) dat de Kerk geen enkele bevoegdheid heeft om aan vrouwen de priesterwijding te verlenen en dat dit oordeel door alle gelovigen van de Kerk definitief moet worden gehouden.

De verzoening van een boeteling is beschikbaar voor allen die dit wensen. Zij is niet beperkt tot tijden van ziekte. De biecht kan altijd en overal worden afgenomen.

Volgens het gebod van de Kerk is ‘iedere gelovige, nadat hij de jaren des onderscheids heeft bereikt, gehouden getrouw zijn zware zonden ten minste eenmaal per jaar te biechten.’

De dag des Heren, gewoonlijk zondag genoemd, moet altijd gevierd worden als een wekelijkse gedachtenis van de opstanding van onze Heer en worden gehouden overeenkomstig Gods heilige wil en welbehagen, in het bijzonder door het bijwonen van de eredienst, door daden van liefdadigheid en door onthouding van alle onnodige arbeid en bedrijvigheid.

De zondag wordt uitdrukkelijk onderscheiden van de sabbat, die hij elke week chronologisch volgt; voor christenen vervangt de viering ervan de viering van de sabbat.

Het is de plicht van de predikant ervoor te zorgen dat alleen zulke zangen, gezangen, anthems en andere bewerkingen worden gekozen die, zowel wat de woorden als wat de muziek betreft, passend zijn voor de plechtige daad van eredienst en gebed in het Huis van God en voor de gemeente die daartoe is samengekomen; en alle oneerbiedigheid te weren in de uitvoering en het beoefenen daarvan.

De Kerk erkent het gregoriaans als bijzonder geschikt voor de Romeinse liturgie: daarom moet het, onder overigens gelijke omstandigheden, in de liturgische diensten de eerste plaats innemen. Maar andere soorten gewijde muziek, vooral de polyfonie, zijn in geen geval uitgesloten van liturgische vieringen, mits zij overeenstemmen met de geest van de liturgische handeling, zoals bepaald in art. 30.

De roomse leer aangaande het vagevuur, de aflaten, de vereering en aanbidding, zowel van beelden als van relikwieën, en ook de aanroeping van heiligen, is een dwaze zaak, ijdel verzonnen en op geen enkele waarborg van de Schrift gegrond, maar veeleer tegen het Woord van God.

De christelijke vereering van beelden is niet in strijd met het eerste gebod, dat de afgoden verbiedt. Immers, ‘de eer die aan een beeld wordt bewezen, gaat over op het oorspronkelijke’, en ‘wie een beeld vereert, vereert de persoon die erin is afgebeeld’.

Wij erkennen de aanwezigheid van de Heilige Geest wanneer wij Jezus Christus als Heer belijden en worden gebracht in liefde en harmonie met God, met onszelf, met onze naasten en met heel de schepping.

Er zijn bovendien bijzondere genaden, ook charisma’s genoemd naar de Griekse term die Sint Paulus gebruikt en die ‘gunst’, ‘ongevraagde gave’, ‘weldaad’ betekent. Wat hun aard ook is – soms is die buitengewoon, zoals de gave van wonderen of van tongen – charisma’s zijn gericht op de heiligmakende genade en bedoeld voor het algemeen welzijn van de Kerk.

De genezingsbediening is Jezus’ bediening die aan ons is toevertrouwd, altijd uit te oefenen met eerbied, liefde en mededogen. Het leidende beginsel is de aanwezigheid van God te herkennen in hen die deze bediening ontvangen en Zijn aanwezigheid in hen te eren.

Charisma’s moeten met dankbaarheid worden aanvaard door degene die ze ontvangt en ook door alle leden van de Kerk. Ze zijn een wonderbaar rijke genade voor de apostolische levenskracht en voor de heiligheid van het hele Lichaam van Christus, op voorwaarde dat het werkelijk echte gaven van de Heilige Geest zijn en dat ze worden gebruikt in volledige overeenstemming met de echte ingevingen van dezelfde Geest, dat wil zeggen in overeenstemming met de liefde, de ware maatstaf van alle charisma’s.

Sommige mensen zoeken echter specifieke hulp wanneer zij tijden van lijden en angst doormaken, of wanneer zij bedrukt zijn door wat voortdurende ervaringen van het kwaad in of rondom hen lijken te zijn. Voor deze mensen kan het juist zijn om Gods reddende hulp te vragen door middel van de bevrijdingsbediening van de Kerk.

Het exorcisme is gericht op de verdrijving van demonen of op de bevrijding van demonische bezetenheid door het geestelijk gezag dat Jezus aan zijn Kerk heeft toevertrouwd. Ziekte, vooral psychische ziekte, is een heel andere zaak; deze te behandelen is de zorg van de medische wetenschap.

Het is niet nodig dat tradities en ceremoniën overal dezelfde en volkomen gelijk zijn; want zij zijn te allen tijde verschillend geweest en mogen worden gewijzigd naargelang de verscheidenheid van landen, tijden en gewoonten van mensen, mits niets wordt verordend wat tegen Gods Woord ingaat.

Almachtige God, die neerzag op de nederigheid van de zalige Maagd Maria en haar uitkoos om de moeder van Uw enige Zoon te zijn: geef dat wij, die door Zijn bloed zijn verlost, met haar mogen delen in de heerlijkheid van Uw eeuwige koninkrijk;

In feite was Hij die zij als mens door de Heilige Geest ontving, die waarlijk haar Zoon werd naar het vlees, niemand anders dan de eeuwige Zoon van de Vader, de tweede persoon van de Heilige Drie-eenheid. Daarom belijdt de Kerk dat Maria waarlijk ‘Moeder van God’ is (Theotokos).

Hij is gekomen om het Lam zonder vlek te zijn, dat door het offer van Zichzelf, eens gebracht, de zonden van de wereld zou wegnemen, en de zonde, zoals Sint Johannes zegt, was niet in Hem. Maar wij allen, de overigen, hoewel gedoopt en in Christus wedergeboren, doen toch in vele dingen verkeerd; en als wij zeggen dat wij geen zonde hebben, bedriegen wij onszelf, en de waarheid is niet in ons.

De allerzaligste Maagd Maria is, vanaf het eerste ogenblik van haar ontvangenis, door een bijzondere genade en voorrecht van de almachtige God en met het oog op de verdiensten van Jezus Christus, de Heiland van het menselijk geslacht, vrijgehouden van elke smet van de erfzonde.

De roomse leer aangaande het vagevuur, de aflaten, de vereering en aanbidding, zowel van beelden als van relikwieën, en ook de aanroeping van heiligen, is een dwaze zaak, ijdel verzonnen en op geen enkele waarborg van de Schrift gegrond, maar veeleer tegen het Woord van God.

In het gebed is de pelgrimerende Kerk verbonden met die van de heiligen, wier voorspraak zij inroept.

Wij bidden voor hen, omdat wij hen nog steeds in onze liefde dragen, en omdat wij vertrouwen dat zij die ervoor gekozen hebben Hem te dienen, in Gods aanwezigheid zullen groeien in Zijn liefde, totdat zij Hem zien zoals Hij is.

Het Nieuwe Testament spreekt over het oordeel in de eerste plaats in zijn aspect van de laatste ontmoeting met Christus bij zijn wederkomst, maar bevestigt ook herhaaldelijk dat ieder onmiddellijk na de dood zal worden beloond naar zijn werken en geloof.

De roomse leer aangaande het vagevuur, de aflaten, de vereering en aanbidding, zowel van beelden als van relikwieën, en ook de aanroeping van heiligen, is een dwaze zaak, ijdel verzonnen en op geen enkele waarborg van de Schrift gegrond, maar veeleer tegen het Woord van God.

Allen die sterven in Gods genade en vriendschap, maar nog onvolkomen gelouterd zijn, zijn weliswaar van hun eeuwig heil verzekerd; maar na de dood ondergaan zij een loutering, om de heiligheid te bereiken die nodig is om in te gaan in de vreugde van de hemel.

Met hemel bedoelen wij het eeuwige leven in ons genieten van God; met hel bedoelen wij de eeuwige dood in onze verwerping van God.

De leer van de Kerk bevestigt het bestaan van de hel en haar eeuwigheid. Onmiddellijk na de dood dalen de zielen van hen die in staat van doodzonde sterven af naar de hel, waar zij de straffen van de hel ondergaan, ‘het eeuwige vuur’. De voornaamste straf van de hel is de eeuwige scheiding van God, in wie alleen de mens het leven en het geluk kan bezitten waarvoor hij geschapen is en waarnaar hij verlangt.

Met de komst van Christus in heerlijkheid bedoelen wij dat Christus zal komen, niet in zwakheid maar in kracht, en alle dingen nieuw zal maken.

Sinds de hemelvaart is de komst van Christus in heerlijkheid nabij, ook al ‘is het niet aan u om tijden of gelegenheden te kennen die de Vader door zijn eigen gezag heeft vastgesteld’. Deze eschatologische komst kan zich elk ogenblik voltrekken, ook al worden zowel zij als de laatste beproeving die haar zal voorafgaan ‘uitgesteld’.

De christelijke hoop is om met vertrouwen te leven in nieuwheid en volheid van leven, en om de komst van Christus in heerlijkheid te verwachten en de voltooiing van Gods bedoeling met de wereld.

Vóór de wederkomst van Christus moet de Kerk door een laatste beproeving heen die het geloof van vele gelovigen zal doen wankelen. De vervolging die haar pelgrimstocht op aarde vergezelt, zal het ‘mysterie van de boosheid’ onthullen in de vorm van een religieuze misleiding die de mensen een schijnoplossing voor hun problemen biedt tegen de prijs van afval van de waarheid.

Wij geloven dat Christus zal komen in heerlijkheid om te oordelen over de levenden en de doden.

De misleiding van de Antichrist begint al gestalte te krijgen in de wereld telkens wanneer men beweert binnen de geschiedenis die messiaanse hoop te verwezenlijken die slechts voorbij de geschiedenis door het eschatologische oordeel kan worden verwezenlijkt. De Kerk heeft zelfs gewijzigde vormen van deze vervalsing van het komende rijk onder de naam chiliasme verworpen, vooral de ‘intrinsiek perverse’ politieke vorm van een wereldlijk messianisme.

Het Oude Testament is niet tegen het Nieuwe: want zowel in het Oude als in het Nieuwe Testament wordt de mensheid het eeuwige leven aangeboden door Christus, die de enige Middelaar is tussen God en mensen, zijnde zowel God als mens.

Men treedt in het Volk van God binnen door het geloof en de doop. ‘Alle mensen zijn geroepen om tot het nieuwe Volk van God te behoren’ (LG 13), opdat de mensen in Christus ‘één familie en één Volk van God zouden vormen’ (AG 1).

De Church of England bevestigt, overeenkomstig het onderricht van onze Heer, dat het huwelijk naar zijn aard een blijvende en levenslange verbintenis is, in goede en kwade dagen, totdat de dood hen scheidt, van één man met één vrouw, met uitsluiting van alle anderen aan weerszijden

Een huwelijk dat ratum et consummatum is, kan door geen enkele menselijke macht worden ontbonden en om geen enkele reden, behalve de dood.

Voor christenen blijft het huwelijk – dat is de levenslange verbintenis tussen een man en een vrouw, aangegaan met het afleggen van geloften – de passende context voor seksuele activiteit.

Ontucht is de lichamelijke vereniging van een ongehuwde man en een ongehuwde vrouw. Zij is in ernstige mate in strijd met de waardigheid van de personen en van de menselijke seksualiteit, die van nature gericht is op het welzijn van de echtgenoten en op het voortbrengen en opvoeden van kinderen.

De Church of England leert dat het huwelijk voor het leven is. Zij erkent ook dat sommige huwelijken helaas mislukken en, mocht dat gebeuren, wil zij beschikbaar zijn voor allen die erbij betrokken zijn. De Kerk aanvaardt dat in uitzonderlijke omstandigheden een gescheiden persoon in de kerk opnieuw mag trouwen terwijl de vorige echtgenoot nog leeft.

De echtscheiding is een zware overtreding van de natuurwet. Zij pretendeert het contract te verbreken waarmee de echtgenoten vrijwillig hebben ingestemd om tot de dood met elkaar te leven. De echtscheiding doet afbreuk aan het verbond van het heil, waarvan het sacramentele huwelijk het teken is.

Uw kerk wenst u een leven lang liefde die groeit onder Gods bescherming. Maar wij erkennen dat sommige huwelijken om allerlei droevige en pijnlijke redenen wel mislukken. Daarom aanvaardt de Church of England in bepaalde omstandigheden dat een gescheiden persoon in de kerk opnieuw mag trouwen, en dat is zo sinds 2002.

De Kerk houdt vast dat een nieuwe verbintenis niet als geldig kan worden erkend, indien het eerste huwelijk geldig was. Wanneer de gescheidenen burgerlijk hertrouwd zijn, bevinden zij zich in een situatie die objectief strijdig is met Gods wet.

Niettemin, in die gevallen waarin een zo duidelijk gevoelde morele verplichting bestaat om ouderschap te beperken of te vermijden, en waarin een moreel deugdelijke reden is om volledige onthouding te vermijden, stemt de Conferentie ermee in dat andere methoden gebruikt mogen worden, mits dit gebeurt in het licht van dezelfde christelijke beginselen.

De regeling van de geboorten is een van de aspecten van verantwoord vader- en moederschap. Wettige bedoelingen van de echtgenoten rechtvaardigen niet het gebruik van moreel ontoelaatbare middelen (bijvoorbeeld rechtstreekse sterilisatie of anticonceptie).

Hoewel wij erkennen dat het in dit land het wettelijk recht van elke vrouw is om een medisch veilige abortus te ondergaan, geloven wij als christenen sterk dat dit recht, als het wordt uitgeoefend, alleen in uiterste situaties gebruikt zou moeten worden. Wij zijn nadrukkelijk tegen abortus als middel van geboortebeperking, gezinsplanning, geslachtskeuze of om welke reden van loutere gemak dan ook.

Sinds de eerste eeuw heeft de Kerk het morele kwaad van iedere opzettelijke abortus bevestigd. Deze leer is niet veranderd en blijft onveranderlijk.

Dat deze Synode alle parochies van de Church of England oproept hun leden aan te moedigen om, als onderdeel van hun christelijk geven, te overwegen: (a) bloeddonor te worden; en (b) zich te registreren als orgaandonor en hun wensen bekend te maken aan hun gezinnen.

Na de apostolische tijd achtte de Kerk zich niet verplicht hiervan een grondslag te maken voor het opstellen van nauwkeurige regels voor de slager en de keuken, en nog minder in onze tijd een bloedtransfusie te verbieden.

De Episcopal Church heeft het gebruik van alcoholhoudende dranken door volwassen leden nooit verboden willen zien. De Schrift biedt het voorbeeld van Jezus, die wijn gebruikte en schonk bij zijn eerste wonder in Kana en bij de instelling van de heilige eucharistie. Als een volwassen lid ervoor kiest alcohol te gebruiken, wordt echter matig gebruik verwacht.

De deugd van de matigheid brengt ons ertoe elke vorm van buitensporigheid te vermijden: het misbruik van voedsel, alcohol, tabak of geneesmiddelen. Zij die door dronkenschap of snelheidsliefde hun eigen veiligheid en die van anderen op de weg, ter zee of in de lucht in gevaar brengen, laden grote schuld op zich.

Het is christenen geoorloofd, op bevel van de overheid, wapens te dragen en in de oorlogen te dienen.

Zij die gezworen hebben hun land in de strijdkrachten te dienen, zijn dienaren van de veiligheid en de vrijheid van de volken. Als zij hun plicht eervol vervullen, dragen zij waarlijk bij tot het algemeen welzijn van de natie en tot het handhaven van de vrede.