Vergelijk christelijke denominaties

De Drie-eenheid is Eén. Wij belijden niet drie goden, maar één God in drie personen, de ‘consubstantiële Drie-eenheid’.

De Vader en de Zoon hebben tastbare lichamen van vlees en beenderen, en de Heilige Geest is een persoon van geest. Hoewel de leden van het Godshoofd afzonderlijke wezens met afzonderlijke taken zijn, zijn zij één in doel en leer.

Het is dus duidelijk dat in Gods hoogst wijze beschikking de heilige Overlevering, de heilige Schrift en het Leergezag van de Kerk zo met elkaar verbonden en samengevoegd zijn, dat de een niet zonder de anderen kan bestaan.

Wij geloven dat de Bijbel het woord van God is voor zover hij juist vertaald is; wij geloven ook dat het Boek van Mormon het woord van God is.

‘De christelijke bedeling, die het nieuwe en definitieve Verbond is, zal dus nooit voorbijgaan; en geen nieuwe openbare openbaring is te verwachten vóór de glorieuze verschijning van onze Heer Jezus Christus.’

Openbaring is communicatie van God aan zijn kinderen. Deze leiding komt via verschillende kanalen, naar de behoeften en omstandigheden van personen, gezinnen en de Kerk als geheel. Wanneer de Heer zijn wil aan de Kerk openbaart, spreekt Hij door zijn profeet.

De Kerk aanvaardt en vereert als geïnspireerd de 46 boeken van het Oude Testament en de 27 boeken van het Nieuwe.

De officiële, gecanoniseerde Schriften van de Kerk, vaak de standaardwerken genoemd, zijn de Bijbel, het Boek van Mormon, Leer en Verbonden en de Parel van grote waarde.

God heeft de menselijke auteurs van de heilige boeken geïnspireerd. ‘Om de heilige boeken samen te stellen, koos God bepaalde mensen die Hij, terwijl Hij hen voor deze taak gebruikte, hun eigen vermogens en krachten ten volle liet benutten, zodat zij, hoewel Hij in hen en door hen handelde, als ware auteurs alles te boek stelden wat Hij geschreven wilde hebben, en niets meer.’

De Bijbel is het werk van vele profeten en geïnspireerde schrijvers die onder de invloed van de Heilige Geest handelden (2 Petr. 1:21).

Maar omdat het woord van God te allen tijde toegankelijk moet zijn, zorgt de Kerk met haar gezag en met moederlijke zorg ervoor dat passende en juiste vertalingen in de verschillende talen worden gemaakt, vooral van de oorspronkelijke teksten van de heilige boeken.

Toen de Bijbel werd samengesteld, geordend, vertaald en overgeschreven, slopen er vele fouten in de tekst. Het bestaan van zulke fouten wordt duidelijk wanneer men denkt aan de talrijke en vaak tegenstrijdige vertalingen van de Bijbel die er tegenwoordig zijn.

De geïnspireerde boeken leren de waarheid. ‘Aangezien dus alles wat de geïnspireerde auteurs of heilige schrijvers beweren, als door de Heilige Geest beweerd moet worden beschouwd, moeten wij belijden dat de boeken van de Schrift vast, getrouw en zonder dwaling die waarheid leren die God omwille van ons heil in de heilige Schriften opgetekend wilde zien.’

De Heiligen der Laatste Dagen hebben eerbied voor de Bijbel. Zij bestuderen hem en geloven dat hij het woord van God is. Zij geloven echter niet dat de Bijbel, zoals hij thans beschikbaar is, vrij is van fouten.

De evolutie in de natuur staat niet op gespannen voet met het begrip schepping, want de evolutie veronderstelt de schepping van wezens die evolueren.

Onder leiding van de Hemelse Vader schiep Jezus Christus de hemelen en de aarde. Uit de Schrift die door de profeet Joseph Smith is geopenbaard, weten wij dat de Heer bij het werk van de schepping elementen ordende die al bestonden. Hij schiep de wereld niet ‘uit het niets’, zoals sommigen geloven.

De Latijnse traditie van de geloofsbelijdenis belijdt dat de Geest ‘uitgaat van de Vader en de Zoon (filioque)’.

Uit het verslag van de profeet over het Eerste Visioen en uit zijn andere leringen weten wij dat de leden van de Godheid drie afzonderlijke wezens zijn. De Vader en de Zoon hebben tastbare lichamen van vlees en beenderen, en de Heilige Geest is een persoon van geest.

De rechtvaardigmaking wordt geschonken in de doop, het sacrament van het geloof. Zij maakt ons gelijkvormig aan Gods gerechtigheid, die ons door de kracht van zijn barmhartigheid innerlijk rechtvaardig maakt.

Wij geloven dat door de Verzoening van Christus de gehele mensheid behouden kan worden, door gehoorzaamheid aan de wetten en verordeningen van het evangelie.

De doodzonde is een radicale mogelijkheid van de menselijke vrijheid, zoals de liefde zelf. Zij heeft het verlies van de liefde en de beroving van de heiligmakende genade tot gevolg, dat wil zeggen van de staat van genade.

Volharden tot het einde betekent dat wij ons hele leven trouw blijven aan onze belofte aan God en aan zijn geboden. Het omvat het sluiten van verbonden met Hem, elke dag bekeren en vertrouwen op de kracht van Jezus Christus om ons te helpen beproevingen, verleidingen en tegenstand te overwinnen. Allen die tot het einde volharden zullen de gave van het eeuwige leven ontvangen en terugkeren om bij God te leven (zie Mattheüs 10:22).

Voor God zijn alle tijdstippen in hun onmiddellijkheid aanwezig. Wanneer Hij dus zijn eeuwige plan van ‘predestinatie’ vaststelt, neemt Hij daarin het vrije antwoord van elke mens op zijn genade op

Handelingsvrijheid is het vermogen en voorrecht dat God ons geeft om te kiezen en voor onszelf te handelen. Handelingsvrijheid is essentieel in het plan van zaligheid. Zonder handelingsvrijheid zouden wij niet kunnen leren, vooruitgaan of de Heiland volgen.

Zij die buiten hun eigen schuld het Evangelie van Christus of zijn Kerk niet kennen, maar toch met een oprecht hart God zoeken en, door de genade bewogen, in hun daden zijn wil proberen te doen zoals zij die door de stem van hun geweten kennen – ook zij kunnen het eeuwig heil bereiken.

Ieder van ons zal dienovereenkomstig een eeuwige woonplaats ontvangen in een bepaald koninkrijk van heerlijkheid. De Heer leerde dit beginsel toen Hij zei: ‘In het huis mijns Vaders zijn vele woningen.’ Er zijn drie koninkrijken van heerlijkheid: het celestiale koninkrijk, het terrestriale koninkrijk en het telestiale koninkrijk.

Het verhaal van de val in Genesis 3 gebruikt een beeldspraak, maar bevestigt een oergebeurtenis, een daad die aan het begin van de geschiedenis van de mens heeft plaatsgevonden. De Openbaring geeft ons de zekerheid van het geloof dat heel de menselijke geschiedenis getekend is door de oorspronkelijke fout die onze eerste ouders vrijwillig hebben begaan.

Wij geloven dat de mensen gestraft zullen worden voor hun eigen zonden, en niet voor de overtreding van Adam.

De Kerk leert dat elke geestelijke ziel rechtstreeks door God wordt geschapen – zij wordt niet door de ouders ‘voortgebracht’ – en ook dat zij onsterfelijk is: zij vergaat niet wanneer zij bij de dood van het lichaam wordt gescheiden, en zij zal bij de eindopstanding weer met het lichaam worden verenigd.

Omdat wij allen kinderen van God zijn, is ieder mens die ooit op aarde is geboren onze geestelijke broer of zuster. En omdat wij de geestkinderen van God zijn, hebben wij allen het vermogen geërfd om zijn goddelijke eigenschappen te ontwikkelen.

De weg der volmaaktheid loopt via het Kruis. Er is geen heiligheid zonder verzaking en geestelijke strijd.

Volmaakt kan ook betekenen: zonder zonde of kwaad. Alleen Christus was volkomen volmaakt. Ware volgelingen van Christus kunnen volmaakt worden door zijn genade en Verzoening.

Omdat zij de fundamentele plichten van de mens tegenover God en zijn naaste uitdrukken, openbaren de Tien Geboden in hun oorspronkelijke inhoud zware verplichtingen. Zij zijn in wezen onveranderlijk, en zij verplichten altijd en overal.

Een groot deel van de ceremoniële wet werd vervuld bij de dood en de opstanding van Jezus Christus, waarmee een einde kwam aan het offeren door bloedvergieten (Alma 34:13–14). De wet werd toegepast onder het Aäronisch priesterschap en was een voorbereidend evangelie om hen die haar volgden tot Christus te brengen.

De doop wordt toegediend op de meest veelzeggende wijze door drievoudige onderdompeling in het doopwater. Van oudsher kan hij echter ook worden toegediend door het water driemaal over het hoofd van de dopeling uit te gieten.

De doop door onderdompeling in water door iemand die daartoe gezag heeft, is de eerste verordening van behoud en verhoging in het evangelie van Jezus Christus. Zij is ook noodzakelijk om lid te worden van De Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen en om het eeuwige behoud te ontvangen.

Het vormsel voltooit de doopgenade; het is het sacrament dat de Heilige Geest geeft om ons dieper te verankeren in de goddelijke kindschap, ons vaster in te lijven in Christus, onze band met de Kerk te versterken, ons nauwer te betrekken bij haar zending en ons te helpen het christelijk geloof te getuigen in woorden die vergezeld gaan van daden.

Wij geloven dat de eerste beginselen en verordeningen van het evangelie zijn: ten eerste, geloof in de Heer Jezus Christus; ten tweede, bekering; ten derde, doop door onderdompeling tot vergeving van zonden; ten vierde, handoplegging voor de gave van de Heilige Geest.

Wat de kinderen betreft die zonder de doop zijn gestorven, kan de Kerk niet anders dan hen aan Gods barmhartigheid toevertrouwen, zoals zij doet in haar uitvaartliturgie voor hen.

Door stellevervangende dopen te verrichten ten behoeve van hen die gestorven zijn, bieden de leden van de Kerk deze zegeningen aan overleden voorouders aan. Personen kunnen er dan voor kiezen de verordeningen die namens hen zijn verricht, te aanvaarden of te verwerpen.

In het allerheiligste sacrament van de eucharistie ‘zijn het lichaam en het bloed, samen met de ziel en de goddelijkheid, van onze Heer Jezus Christus en dus de gehele Christus waarlijk, werkelijk en wezenlijk aanwezig.’

Tegenwoordig is het avondmaal een verordening waarin de leden van de Kerk ter gedachtenis brood en water nemen van het verzoenende offer van Jezus Christus. Deze verordening is een wezenlijk onderdeel van de eredienst en de geestelijke ontwikkeling. Door deze verordening hernieuwen de leden van de Kerk de verbonden die zij met God sloten toen zij werden gedoopt.

Omdat katholieken geloven dat de viering van de eucharistie een teken is van de werkelijkheid van de eenheid van geloof, leven en eredienst, worden leden van die kerken waarmee wij nog niet volledig verenigd zijn gewoonlijk niet tot de heilige communie toegelaten.

Hoewel het avondmaal bestemd is voor de leden van de Kerk, mag niets worden gedaan om anderen te beletten eraan deel te nemen.

Volgens de oude traditie van de Latijnse Kerk gebruikt de priester ongedesemd brood bij de eucharistieviering telkens wanneer hij die opdraagt.

Het gebroken brood is een herinnering aan Zijn lichaam en Zijn lichamelijke lijden – vooral Zijn lijden aan het kruis. Het is ook een herinnering eraan dat door Zijn barmhartigheid en genade alle mensen zullen worden opgewekt en de gelegenheid krijgen tot eeuwig leven met God. Het water is een herinnering eraan dat de Heiland Zijn bloed vergoot in intens geestelijk lijden en wanhoop, beginnend in de hof van Getsemane en eindigend aan het kruis.

Christus heeft de sacramenten van de nieuwe wet ingesteld. Er zijn er zeven: de doop, het vormsel (of chrismatie), de eucharistie, de boete, de ziekenzalving, de wijding en het huwelijk.

Het priesterschap omvat het gezag om de verordeningen van het evangelie die noodzakelijk zijn voor behoud en verhoging toe te dienen. Mensen sluiten heilige verbonden met God wanneer zij deze verordeningen ontvangen.

De paus, bisschop van Rome en opvolger van Petrus, ‘is het blijvende en zichtbare beginsel en fundament van de eenheid van zowel de bisschoppen als van de hele schare der gelovigen.’

De president van de Kerk is een profeet, ziener en openbaarder. Hij is ook de oudste apostel. Onder leiding van de Heer zit hij de Kerk voor en is hij de enige persoon op aarde die gemachtigd is alle priesterschapssleutels uit te oefenen (zie Mattheüs 16:16–19; zie ook 3.4.1.1 in dit handboek).

‘Alleen een gedoopte man (vir) ontvangt geldig de heilige wijding.’ De Heer Jezus koos mannen (viri) om het college van de twaalf apostelen te vormen, en de apostelen deden hetzelfde toen zij medewerkers kozen om hen in hun bediening op te volgen.

Onder leiding van hen die priesterschapssleutels bezitten, worden het Aäronisch priesterschap en het Melchizedekse priesterschap verleend aan waardige mannelijke leden van de Kerk (zie Leer en Verbonden 84:14–17). Nadat het passende priesterschap is verleend, wordt de persoon georden tot een ambt in dat priesterschap, zoals diaken of ouderling.

Opdat dus elke twijfel wordt weggenomen over een zaak van groot belang, een zaak die tot de goddelijke inrichting van de Kerk zelf behoort, verklaar ik krachtens mijn taak om de broeders te sterken (vgl. Lc 22,32) dat de Kerk geen enkele bevoegdheid heeft om aan vrouwen de priesterwijding te verlenen en dat dit oordeel door alle gelovigen van de Kerk definitief moet worden gehouden.

Waardige mannelijke leden van de Kerk ontvangen priesterschapsgezag door overdracht van het priesterschap en ordening tot priesterschapsambten. Alle leden van de Kerk kunnen gedelegeerd gezag uitoefenen wanneer zij worden afgezonderd of aangesteld om te helpen Gods werk te volbrengen.

Volgens het gebod van de Kerk is ‘iedere gelovige, nadat hij de jaren des onderscheids heeft bereikt, gehouden getrouw zijn zware zonden ten minste eenmaal per jaar te biechten.’

Het is de plicht van alle mensen om al hun zonden aan de Heer te belijden en Zijn vergeving te verkrijgen (LV 58:42–43). Waar nodig moeten zonden worden beleden aan de persoon of personen tegen wie gezondigd is. Ernstige zonden moeten aan een functionaris van de Kerk worden beleden (in de meeste gevallen de bisschop).

De zondag wordt uitdrukkelijk onderscheiden van de sabbat, die hij elke week chronologisch volgt; voor christenen vervangt de viering ervan de viering van de sabbat.

De sabbat is de dag des Heren, elke week apart gezet voor rust en aanbidding. In de tijd van het Oude Testament hielden Gods verbondsvolk de sabbat op de zevende dag van de week, omdat God op de zevende dag rustte nadat Hij de aarde had geschapen. Na de opstanding van Jezus Christus, die op de eerste dag van de week plaatsvond, begonnen de discipelen van de Heer de sabbat te houden op de eerste dag van de week, de zondag.

De Kerk erkent het gregoriaans als bijzonder geschikt voor de Romeinse liturgie: daarom moet het, onder overigens gelijke omstandigheden, in de liturgische diensten de eerste plaats innemen. Maar andere soorten gewijde muziek, vooral de polyfonie, zijn in geen geval uitgesloten van liturgische vieringen, mits zij overeenstemmen met de geest van de liturgische handeling, zoals bepaald in art. 30.

Gezangen en eerbiedige kinderliedjes worden gebruikt voor alle gemeentezang in de erediensten. Gezangen, kinderliedjes of andere gewijde muziekstukken mogen worden gebruikt als voorspel en naspel, als koormuziek en voor solo-uitvoeringen of uitvoeringen door kleine groepen.

De christelijke vereering van beelden is niet in strijd met het eerste gebod, dat de afgoden verbiedt. Immers, ‘de eer die aan een beeld wordt bewezen, gaat over op het oorspronkelijke’, en ‘wie een beeld vereert, vereert de persoon die erin is afgebeeld’.

De Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen toont het kruis niet op haar gebouwen, in haar kapellen of lokalen of op soortgelijke plaatsen.

Er zijn bovendien bijzondere genaden, ook charisma’s genoemd naar de Griekse term die Sint Paulus gebruikt en die ‘gunst’, ‘ongevraagde gave’, ‘weldaad’ betekent. Wat hun aard ook is – soms is die buitengewoon, zoals de gave van wonderen of van tongen – charisma’s zijn gericht op de heiligmakende genade en bedoeld voor het algemeen welzijn van de Kerk.

Een gave van de Heilige Geest waardoor geïnspireerde personen onbekende talen kunnen spreken, verstaan of uitleggen. Wij geloven in de gave van talen (Geloofsartikelen 1:7).

Charisma’s moeten met dankbaarheid worden aanvaard door degene die ze ontvangt en ook door alle leden van de Kerk. Ze zijn een wonderbaar rijke genade voor de apostolische levenskracht en voor de heiligheid van het hele Lichaam van Christus, op voorwaarde dat het werkelijk echte gaven van de Heilige Geest zijn en dat ze worden gebruikt in volledige overeenstemming met de echte ingevingen van dezelfde Geest, dat wil zeggen in overeenstemming met de liefde, de ware maatstaf van alle charisma’s.

Wij geloven in de gave van tongen, profetie, openbaring, visioenen, genezing, uitlegging van tongen enzovoort.

Het exorcisme is gericht op de verdrijving van demonen of op de bevrijding van demonische bezetenheid door het geestelijk gezag dat Jezus aan zijn Kerk heeft toevertrouwd. Ziekte, vooral psychische ziekte, is een heel andere zaak; deze te behandelen is de zorg van de medische wetenschap.

Mensen hoeven niet toe te geven aan de verleidingen van Satan. Elk mens heeft de macht om het goede boven het kwade te kiezen, en de Heer heeft beloofd allen te helpen die Hem zoeken door oprecht gebed en trouw.

In De Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen is er bij de gewone zondagse erediensten geen bijzondere uiterlijke religieuze kleding.

In feite was Hij die zij als mens door de Heilige Geest ontving, die waarlijk haar Zoon werd naar het vlees, niemand anders dan de eeuwige Zoon van de Vader, de tweede persoon van de Heilige Drie-eenheid. Daarom belijdt de Kerk dat Maria waarlijk ‘Moeder van God’ is (Theotokos).

In het Nieuwe Testament een maagd die door God de Vader werd uitgekozen om de moeder te zijn van zijn Zoon in het vlees. Na de geboorte van Jezus kreeg Maria nog andere kinderen (Markus 6:3).

De allerzaligste Maagd Maria is, vanaf het eerste ogenblik van haar ontvangenis, door een bijzondere genade en voorrecht van de almachtige God en met het oog op de verdiensten van Jezus Christus, de Heiland van het menselijk geslacht, vrijgehouden van elke smet van de erfzonde.

In het Nieuwe Testament een maagd die door God de Vader werd uitgekozen om de moeder te zijn van zijn Zoon in het vlees. Na de geboorte van Jezus kreeg Maria nog andere kinderen (Markus 6:3).

In het gebed is de pelgrimerende Kerk verbonden met die van de heiligen, wier voorspraak zij inroept.

Wij zijn allen kinderen van God. Hij heeft ons lief en kent onze behoeften, en Hij wil dat wij met Hem in gesprek zijn door middel van gebed. Wij behoren tot Hem te bidden en tot niemand anders.

Het Nieuwe Testament spreekt over het oordeel in de eerste plaats in zijn aspect van de laatste ontmoeting met Christus bij zijn wederkomst, maar bevestigt ook herhaaldelijk dat ieder onmiddellijk na de dood zal worden beloond naar zijn werken en geloof.

De geestenwereld na dit leven is een plaats waar de geesten van hen die gestorven zijn, verblijven vóór de opstanding. De geestenwereld bestaat uit het paradijs, waar de rechtvaardigen verblijven, en de geestengevangenis, waar zij verblijven die het evangelie niet kenden of goddeloos waren in het sterfelijk leven.

Allen die sterven in Gods genade en vriendschap, maar nog onvolkomen gelouterd zijn, zijn weliswaar van hun eeuwig heil verzekerd; maar na de dood ondergaan zij een loutering, om de heiligheid te bereiken die nodig is om in te gaan in de vreugde van de hemel.

De geestenwereld na dit leven is een plaats waar de geesten van hen die gestorven zijn, verblijven vóór de opstanding. De geestenwereld bestaat uit het paradijs, waar de rechtvaardigen verblijven, en de geestengevangenis, waar zij verblijven die het evangelie niet kenden of goddeloos waren in het sterfelijk leven.

De leer van de Kerk bevestigt het bestaan van de hel en haar eeuwigheid. Onmiddellijk na de dood dalen de zielen van hen die in staat van doodzonde sterven af naar de hel, waar zij de straffen van de hel ondergaan, ‘het eeuwige vuur’. De voornaamste straf van de hel is de eeuwige scheiding van God, in wie alleen de mens het leven en het geluk kan bezitten waarvoor hij geschapen is en waarnaar hij verlangt.

De openbaringen van de laatste dagen spreken op ten minste twee manieren over de hel. Ten eerste is het een andere naam voor de geestengevangenis, een tijdelijke plaats in de wereld na dit leven voor hen die gestorven zijn zonder kennis van de waarheid of die in het sterfelijk leven ongehoorzaam waren. Ten tweede is het de blijvende verblijfplaats van Satan en zijn volgelingen en van de zonen des verderfs, die niet door de Verzoening van Jezus Christus worden verlost.

Sinds de hemelvaart is de komst van Christus in heerlijkheid nabij, ook al ‘is het niet aan u om tijden of gelegenheden te kennen die de Vader door zijn eigen gezag heeft vastgesteld’. Deze eschatologische komst kan zich elk ogenblik voltrekken, ook al worden zowel zij als de laatste beproeving die haar zal voorafgaan ‘uitgesteld’.

Aan het begin van het Millennium zal Christus op de aarde terugkeren. Deze gebeurtenis zal het einde van de sterfelijke proeftijd van deze aarde markeren. De goddelozen zullen van de aarde worden verwijderd en de rechtvaardigen zullen in een wolk worden opgenomen terwijl de aarde wordt gereinigd.

Vóór de wederkomst van Christus moet de Kerk door een laatste beproeving heen die het geloof van vele gelovigen zal doen wankelen. De vervolging die haar pelgrimstocht op aarde vergezelt, zal het ‘mysterie van de boosheid’ onthullen in de vorm van een religieuze misleiding die de mensen een schijnoplossing voor hun problemen biedt tegen de prijs van afval van de waarheid.

In de laatste dagen zijn vele tekenen van de wederkomst van de Heiland voorzegd. Deze tekenen stellen gelovige mensen in staat Gods plan te herkennen, gewaarschuwd te worden en zich voor te bereiden.

De misleiding van de Antichrist begint al gestalte te krijgen in de wereld telkens wanneer men beweert binnen de geschiedenis die messiaanse hoop te verwezenlijken die slechts voorbij de geschiedenis door het eschatologische oordeel kan worden verwezenlijkt. De Kerk heeft zelfs gewijzigde vormen van deze vervalsing van het komende rijk onder de naam chiliasme verworpen, vooral de ‘intrinsiek perverse’ politieke vorm van een wereldlijk messianisme.

Wij geloven in de letterlijke vergadering van Israël en in het herstel van de Tien Stammen; dat Sion (het Nieuwe Jeruzalem) op het Amerikaanse continent zal worden gebouwd; dat Christus persoonlijk op de aarde zal regeren; en dat de aarde vernieuwd zal worden en haar paradijselijke heerlijkheid zal ontvangen.

Men treedt in het Volk van God binnen door het geloof en de doop. ‘Alle mensen zijn geroepen om tot het nieuwe Volk van God te behoren’ (LG 13), opdat de mensen in Christus ‘één familie en één Volk van God zouden vormen’ (AG 1).

Het huis van Israël zal in de laatste dagen vóór de komst van Christus worden verzameld (GA 1:10). De Heer verzamelt Zijn volk Israël wanneer zij Hem aanvaarden en Zijn geboden onderhouden.

Een huwelijk dat ratum et consummatum is, kan door geen enkele menselijke macht worden ontbonden en om geen enkele reden, behalve de dood.

Het Eerste Presidium en het Quorum der Twaalf Apostelen verkondigen dat ‘het huwelijk tussen een man en een vrouw door God is verordend en dat het gezin centraal staat in het plan van de Schepper voor de eeuwige bestemming van zijn kinderen.’ Wanneer een man en een vrouw in de tempel trouwen, kan hun gezin voor eeuwig samen zijn.

Ontucht is de lichamelijke vereniging van een ongehuwde man en een ongehuwde vrouw. Zij is in ernstige mate in strijd met de waardigheid van de personen en van de menselijke seksualiteit, die van nature gericht is op het welzijn van de echtgenoten en op het voortbrengen en opvoeden van kinderen.

Kuisheid betekent geen enkele seksuele omgang hebben buiten een wettig huwelijk tussen een man en een vrouw. Wie kuis is, streeft er ook naar seksueel gepaste gedachten, woorden en daden te hebben. Naar deze wet leven omvat ook volkomen trouw zijn aan uw echtgenoot of echtgenote binnen het huwelijk, zowel lichamelijk als emotioneel.

De echtscheiding is een zware overtreding van de natuurwet. Zij pretendeert het contract te verbreken waarmee de echtgenoten vrijwillig hebben ingestemd om tot de dood met elkaar te leven. De echtscheiding doet afbreuk aan het verbond van het heil, waarvan het sacramentele huwelijk het teken is.

Wanneer mannen en vrouwen trouwen, sluiten zij plechtige verbonden met elkaar en met God. Er moet alles aan worden gedaan om deze verbonden te onderhouden en het huwelijk te behouden. Wanneer er toch een echtscheiding plaatsvindt, hebben mensen de verplichting te vergeven, op te beuren en te helpen in plaats van te veroordelen.

De Kerk houdt vast dat een nieuwe verbintenis niet als geldig kan worden erkend, indien het eerste huwelijk geldig was. Wanneer de gescheidenen burgerlijk hertrouwd zijn, bevinden zij zich in een situatie die objectief strijdig is met Gods wet.

Een levende vrouw mag slechts met één man tegelijk worden verzegeld. Als zij en een echtgenoot verzegeld waren en later zijn gescheiden, moet zij een annulering van die verzegeling ontvangen voordat zij tijdens haar leven aan een andere man wordt verzegeld (zie 38.4.1.5).

De regeling van de geboorten is een van de aspecten van verantwoord vader- en moederschap. Wettige bedoelingen van de echtgenoten rechtvaardigen niet het gebruik van moreel ontoelaatbare middelen (bijvoorbeeld rechtstreekse sterilisatie of anticonceptie).

De beslissing over hoeveel kinderen men wil en wanneer, is uiterst persoonlijk en privé. Zij moet tussen het echtpaar en de Heer worden gelaten. Leden van de Kerk moeten elkaar in deze kwestie niet veroordelen.

Sinds de eerste eeuw heeft de Kerk het morele kwaad van iedere opzettelijke abortus bevestigd. Deze leer is niet veranderd en blijft onveranderlijk.

Het menselijk leven is een heilige gave van God en centraal in Zijn goddelijke plan voor de geestelijke vooruitgang van Zijn kinderen (zie Mozes 1:39; Abraham 3:23–26). Abortus op verzoek om persoonlijke of sociale redenen van gemak is in strijd met Gods plan en Zijn geboden.

Na de apostolische tijd achtte de Kerk zich niet verplicht hiervan een grondslag te maken voor het opstellen van nauwkeurige regels voor de slager en de keuken, en nog minder in onze tijd een bloedtransfusie te verbieden.

Bekwame medische hulp zoeken, geloof uitoefenen en priesterschapszegeningen ontvangen werken samen tot genezing, naar de wil van de Heer. Leden moeten geen medische of gezondheidspraktijken gebruiken of bevorderen die ethisch, geestelijk of juridisch twijfelachtig zijn.

De deugd van de matigheid brengt ons ertoe elke vorm van buitensporigheid te vermijden: het misbruik van voedsel, alcohol, tabak of geneesmiddelen. Zij die door dronkenschap of snelheidsliefde hun eigen veiligheid en die van anderen op de weg, ter zee of in de lucht in gevaar brengen, laden grote schuld op zich.

Het Woord van Wijsheid is een gebod van God. Hij heeft het geopenbaard voor het lichamelijke en geestelijke welzijn van Zijn kinderen. Profeten hebben duidelijk gemaakt dat de leringen in Leer en Verbonden 89 onthouding van tabak, sterke drank (alcohol) en hete dranken (thee en koffie) omvatten.

Zij die gezworen hebben hun land in de strijdkrachten te dienen, zijn dienaren van de veiligheid en de vrijheid van de volken. Als zij hun plicht eervol vervullen, dragen zij waarlijk bij tot het algemeen welzijn van de natie en tot het handhaven van de vrede.

Veel Heiligen der Laatste Dagen kiezen ervoor om in militaire dienst te gaan om hun land te helpen verdedigen tegen mogelijke bedreigingen en hun vrijheden te behouden. In situaties waarin ons verlangen naar vrede en onze plicht jegens ons land met elkaar in tegenspraak lijken te zijn, kunnen wij de leiding van de Heer zoeken en zijn Geest volgen.