Vergelijk christelijke denominaties

De Drie-eenheid is Eén. Wij belijden niet drie goden, maar één God in drie personen, de ‘consubstantiële Drie-eenheid’.

Wij nemen Jezus echter op zijn woord toen hij zei: ‘De Vader is groter dan ik.’ (Johannes 14:28) Dus aanbidden wij Jezus niet, aangezien wij niet geloven dat hij de Almachtige God is.

Het is dus duidelijk dat in Gods hoogst wijze beschikking de heilige Overlevering, de heilige Schrift en het Leergezag van de Kerk zo met elkaar verbonden en samengevoegd zijn, dat de een niet zonder de anderen kan bestaan.

Het Besturend Lichaam volgt het patroon dat in de eerste eeuw werd gesteld door ‘de apostelen en oudere mannen in Jeruzalem’, die belangrijke beslissingen namen namens de hele christelijke gemeente. (Handelingen 15:2) Net als die getrouwe mannen zijn de leden van het Besturend Lichaam niet de leiders van onze organisatie. Zij zoeken leiding in de Bijbel, erkennend dat Jehovah God Jezus Christus als Hoofd van de gemeente heeft aangesteld.

‘De christelijke bedeling, die het nieuwe en definitieve Verbond is, zal dus nooit voorbijgaan; en geen nieuwe openbare openbaring is te verwachten vóór de glorieuze verschijning van onze Heer Jezus Christus.’

‘De getrouwe en beleidvolle slaaf’: een kleine groep gezalfde broeders die rechtstreeks betrokken zijn bij het bereiden en uitdelen van geestelijk voedsel tijdens de aanwezigheid van Christus. Tegenwoordig vormen deze gezalfde broeders het Besturend Lichaam

De Kerk aanvaardt en vereert als geïnspireerd de 46 boeken van het Oude Testament en de 27 boeken van het Nieuwe.

De Bijbel is een verzameling van 66 heilige boeken. Hij is in een periode van ongeveer 1600 jaar geschreven. De Bijbel bevat een goddelijke boodschap: ‘het woord van God’. — 1 Thessalonicenzen 2:13.

God heeft de menselijke auteurs van de heilige boeken geïnspireerd. ‘Om de heilige boeken samen te stellen, koos God bepaalde mensen die Hij, terwijl Hij hen voor deze taak gebruikte, hun eigen vermogens en krachten ten volle liet benutten, zodat zij, hoewel Hij in hen en door hen handelde, als ware auteurs alles te boek stelden wat Hij geschreven wilde hebben, en niets meer.’

Wij erkennen de Bijbel als Gods geïnspireerde boodschap aan de mensen. (Johannes 17:17; 2 Timotheüs 3:16) Wij baseren onze overtuigingen op al zijn 66 boeken, waartoe zowel het ‘Oude Testament’ als het ‘Nieuwe Testament’ behoren.

Maar omdat het woord van God te allen tijde toegankelijk moet zijn, zorgt de Kerk met haar gezag en met moederlijke zorg ervoor dat passende en juiste vertalingen in de verschillende talen worden gemaakt, vooral van de oorspronkelijke teksten van de heilige boeken.

Een vergelijking van oude handschriften laat zien dat de Bijbel in wezen ongewijzigd is gebleven ondanks duizenden jaren van overschrijven op vergankelijk materiaal.

De geïnspireerde boeken leren de waarheid. ‘Aangezien dus alles wat de geïnspireerde auteurs of heilige schrijvers beweren, als door de Heilige Geest beweerd moet worden beschouwd, moeten wij belijden dat de boeken van de Schrift vast, getrouw en zonder dwaling die waarheid leren die God omwille van ons heil in de heilige Schriften opgetekend wilde zien.’

Hoewel sommige passages de indruk kunnen wekken dat de Bijbel zichzelf tegenspreekt, kunnen ze gewoonlijk juist worden begrepen door een of meer van de volgende beginselen toe te passen:

De evolutie in de natuur staat niet op gespannen voet met het begrip schepping, want de evolutie veronderstelt de schepping van wezens die evolueren.

Daarom hebben Jehovah’s getuigen geen bezwaar tegen geloofwaardig wetenschappelijk onderzoek waaruit blijkt dat de aarde miljarden jaren oud kan zijn. Hoewel Jehovah’s getuigen in de schepping geloven, zijn wij niet tegen de wetenschap.

De Latijnse traditie van de geloofsbelijdenis belijdt dat de Geest ‘uitgaat van de Vader en de Zoon (filioque)’.

De heilige geest is Gods werkzame kracht, zijn actieve kracht.

De rechtvaardigmaking wordt geschonken in de doop, het sacrament van het geloof. Zij maakt ons gelijkvormig aan Gods gerechtigheid, die ons door de kracht van zijn barmhartigheid innerlijk rechtvaardig maakt.

Om van dat offer te profiteren, moeten mensen niet alleen geloof in Jezus uitoefenen, maar ook hun levenswandel veranderen en zich laten dopen. (Mattheüs 28:19, 20; Johannes 3:16; Handelingen 3:19, 20) De werken van een mens bewijzen dat zijn geloof levend is. (Jakobus 2:24, 26) Redding kan echter niet worden verdiend; zij komt door ‘Gods onverdiende goedheid’. — Galaten 2:16, 21.

De doodzonde is een radicale mogelijkheid van de menselijke vrijheid, zoals de liefde zelf. Zij heeft het verlies van de liefde en de beroving van de heiligmakende genade tot gevolg, dat wil zeggen van de staat van genade.

Iemand die redding heeft verkregen door geloof in Jezus Christus, kan dat geloof en de redding die ermee gepaard gaat verliezen.

Voor God zijn alle tijdstippen in hun onmiddellijkheid aanwezig. Wanneer Hij dus zijn eeuwige plan van ‘predestinatie’ vaststelt, neemt Hij daarin het vrije antwoord van elke mens op zijn genade op

God schenkt ons waardigheid met een vrije wil, de macht om zelf beslissingen te nemen, in plaats van dat God of het lot vooraf bepaalt wat wij doen.

Zij die buiten hun eigen schuld het Evangelie van Christus of zijn Kerk niet kennen, maar toch met een oprecht hart God zoeken en, door de genade bewogen, in hun daden zijn wil proberen te doen zoals zij die door de stem van hun geweten kennen – ook zij kunnen het eeuwig heil bereiken.

Een betrekkelijk klein aantal mensen – 144.000 – zal worden opgewekt tot leven in de hemel om met Jezus in het Koninkrijk te regeren. — Daniël 7:27; 2 Timotheüs 2:12; Openbaring 5:9, 10; 14:1, 3. Aarde. God schiep de aarde als eeuwig thuis voor de mensheid. (Psalm 104:5; 115:16; Prediker 1:4) God zal gehoorzame mensen zegenen met volmaakte gezondheid en eeuwig leven in een aards paradijs. — Psalm 37:11, 34.

Het verhaal van de val in Genesis 3 gebruikt een beeldspraak, maar bevestigt een oergebeurtenis, een daad die aan het begin van de geschiedenis van de mens heeft plaatsgevonden. De Openbaring geeft ons de zekerheid van het geloof dat heel de menselijke geschiedenis getekend is door de oorspronkelijke fout die onze eerste ouders vrijwillig hebben begaan.

Adam en Eva gaven hun zondige toestand door aan al hun nakomelingen. Dit is vergelijkbaar met de manier waarop menselijke ouders erfelijke gebreken doorgeven. (Romeinen 5:12)

De Kerk leert dat elke geestelijke ziel rechtstreeks door God wordt geschapen – zij wordt niet door de ouders ‘voortgebracht’ – en ook dat zij onsterfelijk is: zij vergaat niet wanneer zij bij de dood van het lichaam wordt gescheiden, en zij zal bij de eindopstanding weer met het lichaam worden verenigd.

De ziel is dus het hele schepsel, niet iets binnenin dat de dood van het lichaam overleeft.

De weg der volmaaktheid loopt via het Kruis. Er is geen heiligheid zonder verzaking en geestelijke strijd.

God neemt het ons niet kwalijk wat Adam en Eva deden. Hij begrijpt dat wij onvolmaakt zijn, en hij verwacht niet meer van ons dan hij weet dat redelijk is.

Omdat zij de fundamentele plichten van de mens tegenover God en zijn naaste uitdrukken, openbaren de Tien Geboden in hun oorspronkelijke inhoud zware verplichtingen. Zij zijn in wezen onveranderlijk, en zij verplichten altijd en overal.

God gaf zijn Wet, met inbegrip van de Tien Geboden, specifiek aan het oude volk Israël. (Deuteronomium 5:2, 3; Psalm 147:19, 20) De Mozaïsche Wet is niet bindend voor christenen, en zelfs joodse christenen waren ‘van de Wet bevrijd’. (Romeinen 7:6)

De doop wordt toegediend op de meest veelzeggende wijze door drievoudige onderdompeling in het doopwater. Van oudsher kan hij echter ook worden toegediend door het water driemaal over het hoofd van de dopeling uit te gieten.

De doop is volledige onderdompeling in water.

Het vormsel voltooit de doopgenade; het is het sacrament dat de Heilige Geest geeft om ons dieper te verankeren in de goddelijke kindschap, ons vaster in te lijven in Christus, onze band met de Kerk te versterken, ons nauwer te betrekken bij haar zending en ons te helpen het christelijk geloof te getuigen in woorden die vergezeld gaan van daden.

Is Jehovah geen vrijgevig God? Hij zegt dat wij slechts om heilige geest hoeven te vragen en hij zal het ons geven.

Wat de kinderen betreft die zonder de doop zijn gestorven, kan de Kerk niet anders dan hen aan Gods barmhartigheid toevertrouwen, zoals zij doet in haar uitvaartliturgie voor hen.

De enige andere Schriftplaatsen die rechtstreeks over de dood in verband met de doop spreken, verwijzen naar een doop die de persoon zelf ondergaat, niet een doop namens een ander, iemand die dood is

In het allerheiligste sacrament van de eucharistie ‘zijn het lichaam en het bloed, samen met de ziel en de goddelijkheid, van onze Heer Jezus Christus en dus de gehele Christus waarlijk, werkelijk en wezenlijk aanwezig.’

Het doel van het Avondmaal van de Heer is Jezus te gedenken en onze dankbaarheid te tonen voor zijn offer ten behoeve van ons. (Mattheüs 20:28; 1 Korintiërs 11:24) De viering is geen sacrament, of een religieuze handeling die verdienste schenkt, zoals genade of vergeving van zonden.

Omdat katholieken geloven dat de viering van de eucharistie een teken is van de werkelijkheid van de eenheid van geloof, leven en eredienst, worden leden van die kerken waarmee wij nog niet volledig verenigd zijn gewoonlijk niet tot de heilige communie toegelaten.

Wanneer Jehovah’s getuigen het Avondmaal van de Heer vieren, neemt slechts een klein gedeelte van ons deel aan het brood en de wijn.

Volgens de oude traditie van de Latijnse Kerk gebruikt de priester ongedesemd brood bij de eucharistieviering telkens wanneer hij die opdraagt.

Voor de nieuwe viering gebruikte Jezus ongedesemd brood en rode wijn die van de paasmaaltijd waren overgebleven. (Mattheüs 26:26-28) Zijn voorbeeld volgend, gebruiken wij brood zonder zuurdeeg of toegevoegde ingrediënten en gewone rode wijn, geen druivensap of wijn die gezoet, versterkt of gekruid is.

Christus heeft de sacramenten van de nieuwe wet ingesteld. Er zijn er zeven: de doop, het vormsel (of chrismatie), de eucharistie, de boete, de ziekenzalving, de wijding en het huwelijk.

De viering is geen sacrament, of een religieuze handeling die verdienste schenkt, zoals genade of vergeving van zonden.

De paus, bisschop van Rome en opvolger van Petrus, ‘is het blijvende en zichtbare beginsel en fundament van de eenheid van zowel de bisschoppen als van de hele schare der gelovigen.’

Een groep ouderlingen houdt toezicht op elke gemeente. Ongeveer 20 gemeenten vormen een kring. De gemeenten krijgen periodiek bezoek van rondreizende ouderlingen die kringopzieners worden genoemd. Op de Bijbel gebaseerde leiding en aanwijzingen worden gegeven door een Besturend Lichaam dat bestaat uit langdurige getuigen die momenteel werkzaam zijn op het wereldhoofdkantoor van Jehovah’s getuigen in Warwick (New York, VS).

‘Alleen een gedoopte man (vir) ontvangt geldig de heilige wijding.’ De Heer Jezus koos mannen (viri) om het college van de twaalf apostelen te vormen, en de apostelen deden hetzelfde toen zij medewerkers kozen om hen in hun bediening op te volgen.

Wij zijn georganiseerd in gemeenten, die elk onder het toezicht staan van een groep ouderlingen. De ouderlingen vormen echter geen geestelijke stand, en zij ontvangen geen salaris. (Mattheüs 10:8; 23:8)

Opdat dus elke twijfel wordt weggenomen over een zaak van groot belang, een zaak die tot de goddelijke inrichting van de Kerk zelf behoort, verklaar ik krachtens mijn taak om de broeders te sterken (vgl. Lc 22,32) dat de Kerk geen enkele bevoegdheid heeft om aan vrouwen de priesterwijding te verlenen en dat dit oordeel door alle gelovigen van de Kerk definitief moet worden gehouden.

Hoewel zij geen leidinggevende rol op zich nemen binnen de gemeente, hebben zij een volledig aandeel in de openbare bediening.

Volgens het gebod van de Kerk is ‘iedere gelovige, nadat hij de jaren des onderscheids heeft bereikt, gehouden getrouw zijn zware zonden ten minste eenmaal per jaar te biechten.’

Geen mens is nu gemachtigd een medemens zonden tegen God te vergeven. Hoewel het belijden aan een ander een zondaar kan helpen herstellen, kan alleen God zonden vergeven.

De zondag wordt uitdrukkelijk onderscheiden van de sabbat, die hij elke week chronologisch volgt; voor christenen vervangt de viering ervan de viering van de sabbat.

Christenen zijn niet verplicht een wekelijkse sabbat te onderhouden. Christenen staan onder ‘de wet van de Christus’, waartoe het houden van de sabbat niet behoort. (Galaten 6:2; Kolossenzen 2:16, 17)

De Kerk erkent het gregoriaans als bijzonder geschikt voor de Romeinse liturgie: daarom moet het, onder overigens gelijke omstandigheden, in de liturgische diensten de eerste plaats innemen. Maar andere soorten gewijde muziek, vooral de polyfonie, zijn in geen geval uitgesloten van liturgische vieringen, mits zij overeenstemmen met de geest van de liturgische handeling, zoals bepaald in art. 30.

Orkestopnamen van alle liederen uit Zing voor Jehovah zijn nu beschikbaar op jw.org. De gemeenten van Jehovah’s getuigen moeten deze nieuwe opnamen op hun vergaderingen gebruiken.

De christelijke vereering van beelden is niet in strijd met het eerste gebod, dat de afgoden verbiedt. Immers, ‘de eer die aan een beeld wordt bewezen, gaat over op het oorspronkelijke’, en ‘wie een beeld vereert, vereert de persoon die erin is afgebeeld’.

Aangezien God ‘exclusieve toewijding’ eist, is hij niet verheugd als wij beelden prijzen of aanbidden, afbeeldingen, afgodsbeelden, iconen, standbeelden of symbolen.

Er zijn bovendien bijzondere genaden, ook charisma’s genoemd naar de Griekse term die Sint Paulus gebruikt en die ‘gunst’, ‘ongevraagde gave’, ‘weldaad’ betekent. Wat hun aard ook is – soms is die buitengewoon, zoals de gave van wonderen of van tongen – charisma’s zijn gericht op de heiligmakende genade en bedoeld voor het algemeen welzijn van de Kerk.

De wonderbaarlijke gave van het spreken in tongen eindigde klaarblijkelijk omstreeks het einde van de eerste eeuw n.Chr. Niemand kan vandaag terecht beweren door Gods kracht in tongen te spreken.

Charisma’s moeten met dankbaarheid worden aanvaard door degene die ze ontvangt en ook door alle leden van de Kerk. Ze zijn een wonderbaar rijke genade voor de apostolische levenskracht en voor de heiligheid van het hele Lichaam van Christus, op voorwaarde dat het werkelijk echte gaven van de Heilige Geest zijn en dat ze worden gebruikt in volledige overeenstemming met de echte ingevingen van dezelfde Geest, dat wil zeggen in overeenstemming met de liefde, de ware maatstaf van alle charisma’s.

De gaven van de heilige geest, waaronder die van het spreken in tongen, waren een tijdelijke voorziening.

Het exorcisme is gericht op de verdrijving van demonen of op de bevrijding van demonische bezetenheid door het geestelijk gezag dat Jezus aan zijn Kerk heeft toevertrouwd. Ziekte, vooral psychische ziekte, is een heel andere zaak; deze te behandelen is de zorg van de medische wetenschap.

Drugsgebruik, hypnose en meditatietechnieken die de geest leegmaken, stellen een mens ook bloot aan beheersing door demonen.

Als een zuster door omstandigheden een taak moet vervullen die normaal door een broeder wordt verricht, dan eist Jehovah dat zij een hoofdbedekking draagt.

In feite was Hij die zij als mens door de Heilige Geest ontving, die waarlijk haar Zoon werd naar het vlees, niemand anders dan de eeuwige Zoon van de Vader, de tweede persoon van de Heilige Drie-eenheid. Daarom belijdt de Kerk dat Maria waarlijk ‘Moeder van God’ is (Theotokos).

Maria gaf een mooi voorbeeld van geloof, gehoorzaamheid, nederigheid en diepe spiritualiteit. Zij behoort tot de getrouwen die wij goed doen na te volgen. — Hebreeën 6:12. Maar ondanks haar unieke rol als moeder van Jezus leert de Bijbel niet dat wij Maria moeten aanbidden of tot haar moeten bidden.

De allerzaligste Maagd Maria is, vanaf het eerste ogenblik van haar ontvangenis, door een bijzondere genade en voorrecht van de almachtige God en met het oog op de verdiensten van Jezus Christus, de Heiland van het menselijk geslacht, vrijgehouden van elke smet van de erfzonde.

In feite gaf Maria blijk van het feit dat zij zondig was toen zij het zoenoffer voor zonde aanbood dat de Mozaïsche Wet van moeders vereiste.

In het gebed is de pelgrimerende Kerk verbonden met die van de heiligen, wier voorspraak zij inroept.

De Bijbel toont dat wij alleen tot God moeten bidden, in Jezus’ naam. Jezus zei tegen zijn discipelen: ‘Zo moeten jullie bidden: Onze Vader in de hemel, uw naam worde geheiligd.’ (Mattheüs 6:9, New American Bible) Nooit droeg hij zijn discipelen op te bidden tot heiligen, engelen of iemand anders dan God.

Het Nieuwe Testament spreekt over het oordeel in de eerste plaats in zijn aspect van de laatste ontmoeting met Christus bij zijn wederkomst, maar bevestigt ook herhaaldelijk dat ieder onmiddellijk na de dood zal worden beloond naar zijn werken en geloof.

De Bijbel zegt: ‘De levenden zijn zich ervan bewust dat zij zullen sterven; maar wat de doden betreft, zij zijn zich van niets bewust.’ (Prediker 9:5; Psalm 146:4) Daarom houden wij op te bestaan wanneer wij sterven. De doden kunnen niets denken, doen of voelen.

Allen die sterven in Gods genade en vriendschap, maar nog onvolkomen gelouterd zijn, zijn weliswaar van hun eeuwig heil verzekerd; maar na de dood ondergaan zij een loutering, om de heiligheid te bereiken die nodig is om in te gaan in de vreugde van de hemel.

De Bijbel bevat het woord ‘vagevuur’ niet, en leert ook niet dat de zielen van overledenen in het vagevuur worden gelouterd.

De leer van de Kerk bevestigt het bestaan van de hel en haar eeuwigheid. Onmiddellijk na de dood dalen de zielen van hen die in staat van doodzonde sterven af naar de hel, waar zij de straffen van de hel ondergaan, ‘het eeuwige vuur’. De voornaamste straf van de hel is de eeuwige scheiding van God, in wie alleen de mens het leven en het geluk kan bezitten waarvoor hij geschapen is en waarnaar hij verlangt.

De oorspronkelijke woorden die in sommige oudere bijbelvertalingen met ‘hel’ zijn vertaald (Hebreeuws ‘Sjeool’; Grieks ‘Hades’) verwijzen in wezen naar “het graf”, dat wil zeggen het gemeenschappelijke graf van de mensheid. De Bijbel toont dat mensen in ‘het graf’ in een staat van niet-bestaan verkeren.

Sinds de hemelvaart is de komst van Christus in heerlijkheid nabij, ook al ‘is het niet aan u om tijden of gelegenheden te kennen die de Vader door zijn eigen gezag heeft vastgesteld’. Deze eschatologische komst kan zich elk ogenblik voltrekken, ook al worden zowel zij als de laatste beproeving die haar zal voorafgaan ‘uitgesteld’.

Wij gebruiken het woord ‘opname’ hier niet om deze gebeurtenis te beschrijven vanwege de samenhang met de valse leerstelling van de christenheid. Toch worden de getrouwe gezalfden die nog op aarde zijn bijeengebracht, en wel onmiddellijk.

Vóór de wederkomst van Christus moet de Kerk door een laatste beproeving heen die het geloof van vele gelovigen zal doen wankelen. De vervolging die haar pelgrimstocht op aarde vergezelt, zal het ‘mysterie van de boosheid’ onthullen in de vorm van een religieuze misleiding die de mensen een schijnoplossing voor hun problemen biedt tegen de prijs van afval van de waarheid.

De grote verdrukking zal de ergste tijd van benauwdheid brengen die ooit over de mensheid is gekomen. Volgens bijbelse profetie zal zij plaatsvinden tijdens ‘de laatste dagen’, oftewel ‘de eindtijd’.

De misleiding van de Antichrist begint al gestalte te krijgen in de wereld telkens wanneer men beweert binnen de geschiedenis die messiaanse hoop te verwezenlijken die slechts voorbij de geschiedenis door het eschatologische oordeel kan worden verwezenlijkt. De Kerk heeft zelfs gewijzigde vormen van deze vervalsing van het komende rijk onder de naam chiliasme verworpen, vooral de ‘intrinsiek perverse’ politieke vorm van een wereldlijk messianisme.

Wat zullen zij die naar de hemel gaan daar doen? Zij zullen naast Jezus dienen als koningen en priesters gedurende 1000 jaar. (Openbaring 5:9, 10; 20:6) Zij zullen de ‘nieuwe hemelen’ vormen, oftewel de hemelse regering, die over de ‘nieuwe aarde’, oftewel de aardse samenleving, zal regeren.

Men treedt in het Volk van God binnen door het geloof en de doop. ‘Alle mensen zijn geroepen om tot het nieuwe Volk van God te behoren’ (LG 13), opdat de mensen in Christus ‘één familie en één Volk van God zouden vormen’ (AG 1).

Jezus’ vergoten bloed stichtte ‘een nieuw verbond’ dat het verbond verving tussen Jehovah God en het oude volk Israël.

Een huwelijk dat ratum et consummatum is, kan door geen enkele menselijke macht worden ontbonden en om geen enkele reden, behalve de dood.

Nadat God de eerste man en vrouw had geschapen, bracht hij hen samen in het huwelijk. Hij stelde het huwelijk in als een bijzondere band tussen een man en een vrouw, als fundament voor de gezinseenheid. — Genesis 1:27, 28; 2:18.

Ontucht is de lichamelijke vereniging van een ongehuwde man en een ongehuwde vrouw. Zij is in ernstige mate in strijd met de waardigheid van de personen en van de menselijke seksualiteit, die van nature gericht is op het welzijn van de echtgenoten en op het voortbrengen en opvoeden van kinderen.

God reserveert seksuele betrekkingen alleen voor huwelijkspartners, zoals Hebreeën 13:4 laat zien: ‘Laat het huwelijk eervol zijn onder allen, en het huwelijksbed onbezoedeld, want God zal hoereerders en overspelers oordelen.’

De echtscheiding is een zware overtreding van de natuurwet. Zij pretendeert het contract te verbreken waarmee de echtgenoten vrijwillig hebben ingestemd om tot de dood met elkaar te leven. De echtscheiding doet afbreuk aan het verbond van het heil, waarvan het sacramentele huwelijk het teken is.

De Bijbel staat echtscheiding wel toe. Jezus noemde echter slechts één aanvaardbare reden om een huwelijk te beëindigen toen hij zei: ‘Wie zijn vrouw verstoot, behalve op grond van ontucht [seks buiten het huwelijk], en met een andere trouwt, pleegt overspel.’ — Mattheüs 19:9.

De Kerk houdt vast dat een nieuwe verbintenis niet als geldig kan worden erkend, indien het eerste huwelijk geldig was. Wanneer de gescheidenen burgerlijk hertrouwd zijn, bevinden zij zich in een situatie die objectief strijdig is met Gods wet.

Zelfs wanneer ouderlingen wordt gevraagd een echtpaar te helpen met huwelijksproblemen, zijn zij niet bevoegd het echtpaar te vertellen wat het moet doen. (Galaten 6:5) Iemand die echter besluit te scheiden zonder schriftuurlijke grond, is naar de Schrift niet vrij om te hertrouwen. — 1 Timotheüs 3:1, 5, 12.

De regeling van de geboorten is een van de aspecten van verantwoord vader- en moederschap. Wettige bedoelingen van de echtgenoten rechtvaardigen niet het gebruik van moreel ontoelaatbare middelen (bijvoorbeeld rechtstreekse sterilisatie of anticonceptie).

Als een man en vrouw ervoor kiezen een niet-abortieve vorm van anticonceptie te gebruiken om zwangerschap te voorkomen, is dat hun persoonlijke beslissing en verantwoordelijkheid. Niemand mag hen veroordelen.

Sinds de eerste eeuw heeft de Kerk het morele kwaad van iedere opzettelijke abortus bevestigd. Deze leer is niet veranderd en blijft onveranderlijk.

Het leven is een gave van God. (Genesis 9:6; Psalm 36:9) Hij beschouwt al het leven als kostbaar, ook het leven van een kind in de baarmoeder. Dus als iemand opzettelijk een ongeboren kind doodt, komt dat neer op moord.

Na de apostolische tijd achtte de Kerk zich niet verplicht hiervan een grondslag te maken voor het opstellen van nauwkeurige regels voor de slager en de keuken, en nog minder in onze tijd een bloedtransfusie te verbieden.

Jehovah’s getuigen aanvaarden geen transfusies met volbloed en doneren ook geen bloed dat als volbloedtransfusie aan een ander zou worden toegediend. Wij eten ook geen bloed of vlees waaruit het bloed niet is weggevloeid. Of men echter componenten of fracties van iemands bloed aanvaardt, is een beslissing die elke christen zelf moet nemen.

De deugd van de matigheid brengt ons ertoe elke vorm van buitensporigheid te vermijden: het misbruik van voedsel, alcohol, tabak of geneesmiddelen. Zij die door dronkenschap of snelheidsliefde hun eigen veiligheid en die van anderen op de weg, ter zee of in de lucht in gevaar brengen, laden grote schuld op zich.

Het is geen zonde om met mate alcohol te drinken. De Bijbel beschrijft wijn als een gave van God die het leven aangenamer kan maken. (Psalm 104:14, 15; Prediker 3:13; 9:7)

Zij die gezworen hebben hun land in de strijdkrachten te dienen, zijn dienaren van de veiligheid en de vrijheid van de volken. Als zij hun plicht eervol vervullen, dragen zij waarlijk bij tot het algemeen welzijn van de natie en tot het handhaven van de vrede.

Om de volgende redenen gaan Jehovah’s getuigen niet ten strijde: gehoorzaamheid aan God. De Bijbel zegt dat Gods dienaren ‘hun zwaarden tot ploegscharen zouden omsmeden’ en ‘niet meer zouden leren oorlog te voeren’.