Vergelijk christelijke denominaties

Dat Vader, Zoon en Heilige Geest, drie onderscheiden personen in één goddelijk wezen en één goddelijke natuur, één God zijn, die hemel en aarde geschapen heeft.

De Zoon van God, de tweede persoon in de Drie-eenheid, waarachtig en eeuwig God zijnde, van één wezen en gelijk met de Vader, heeft, toen de volheid des tijds gekomen was, de menselijke natuur aangenomen, met al haar wezenlijke eigenschappen en gewone zwakheden, doch zonder zonde

Wij geloven, leren en belijden dat de enige regel en richtsnoer volgens welke alle leerstellingen tezamen met [alle] leraars beoordeeld en gericht moeten worden, de profetische en apostolische Schriften van het Oude en het Nieuwe Testament alleen zijn, zoals geschreven staat in Ps. 119:105: Uw woord is een lamp voor mijn voet en een licht op mijn pad.

De hoogste rechter, door wie alle geschillen over godsdienst moeten worden beslist, en alle besluiten van concilies, meningen van oude schrijvers, leerstellingen van mensen en persoonlijke geesten moeten worden onderzocht, en op wiens uitspraak wij moeten rusten, kan geen ander zijn dan de Heilige Geest die in de Schrift spreekt.

Want door het Woord en de Sacramenten, als door middelen, wordt de Heilige Geest gegeven, die het geloof werkt; waar en wanneer het God behaagt, in hen die het Evangelie horen, namelijk dat God, niet om onze eigen verdiensten, maar om Christus’ wil, hen rechtvaardigt die geloven dat zij om Christus’ wil in genade worden aangenomen.

Alle raad Gods aangaande alle dingen die nodig zijn voor zijn eigen heerlijkheid, de zaligheid van de mens, het geloof en het leven, is ofwel uitdrukkelijk in de Schrift neergelegd, ofwel kan door goede en noodzakelijke gevolgtrekking uit de Schrift worden afgeleid: waaraan te geen tijde iets mag worden toegevoegd, hetzij door nieuwe openbaringen van de Geest, hetzij door overleveringen van mensen.

Andere geschriften echter van oude of nieuwe leraars, onder welke naam zij ook staan, mogen niet gelijk aan de Heilige Schrift worden gesteld, maar moeten allen tezamen daaraan onderworpen worden, en mogen niet anders of verder worden aanvaard dan als getuigen, [die moeten aantonen] op welke wijze na de tijd van de apostelen, en op welke plaatsen, deze [zuivere] leer van de profeten en apostelen bewaard is gebleven.

De boeken die gewoonlijk Apocriefen worden genoemd, zijn niet goddelijk ingegeven, zijn geen deel van de canon van de Schrift en hebben daarom geen gezag in de kerk van God, noch mogen zij anders worden goedgekeurd of gebruikt dan andere menselijke geschriften.

Wij leren dat de Heilige Schrift van alle andere boeken ter wereld verschilt doordat zij het Woord van God is. Zij is het Woord van God omdat de heilige mannen Gods die de Schrift schreven, alleen schreven wat de Heilige Geest hun door ingeving meedeelde, 2 Tim. 3:16; 2 Petr. 1:21.

Wij belijden dat inspiratie het werk was waarin God door zijn Geest, door menselijke schrijvers heen, ons zijn Woord gaf. De oorsprong van de Schrift is goddelijk. De wijze van goddelijke inspiratie blijft voor ons grotendeels een mysterie.

De Lutheran Church—Missouri Synod heeft geen bepaalde vertaling van de Bijbel ‘aangenomen’, noch bevordert zij er officieel een. Elke vertaling moet worden beoordeeld naar haar getrouwheid aan de oorspronkelijke teksten (Hebreeuws, Aramees, Grieks) waarin de Schrift oorspronkelijk is geschreven, en naar haar bruikbaarheid om weer te geven wat de Bijbel werkelijk zegt in een taal die mensen van nu (van verschillende culturen, talen en dialecten) kunnen begrijpen.

Wij belijden dat inspiratie, strikt genomen, alleen van toepassing is op de oorspronkelijke tekst van de Schrift, die door Gods voorzienigheid met grote nauwkeurigheid uit beschikbare handschriften kan worden vastgesteld. Wij belijden verder dat afschriften en vertalingen van de Schrift het Woord van God zijn voor zover zij het oorspronkelijke getrouw weergeven.

Aangezien de Heilige Schrift het Woord van God is, spreekt het vanzelf dat zij geen dwalingen of tegenstrijdigheden bevat, maar dat zij in al haar delen en woorden de onfeilbare waarheid is, ook in die delen die handelen over historische, geografische en andere wereldse zaken, Joh. 10:35.

Wij belijden de goddelijke inspiratie, waarachtigheid en autoriteit van de Schriften van zowel het Oude als het Nieuwe Testament in hun geheel als het enige geschreven woord van God, zonder dwaling in alles wat zij bevestigt, en als de enige onfeilbare regel voor geloof en leven.

Wij leren dat God hemel en aarde geschapen heeft, en wel op de wijze en in de tijdsruimte die in de Heilige Schrift is opgetekend, vooral in Gen. 1 en 2, namelijk door zijn almachtig scheppend woord, en in zes dagen.

Wij belijden ons geloof in de ene eeuwige God, Schepper en Heer van de wereld, Vader, Zoon en Heilige Geest, die alle dingen bestuurt naar het voornemen van zijn wil.

En ik geloof in de Heilige Geest, de Heer en Levendmaker, die uitgaat van de Vader en de Zoon; die met de Vader en de Zoon tezamen wordt aanbeden en verheerlijkt; die gesproken heeft door de profeten.

In de eenheid van de Godheid zijn drie personen, van één wezen, macht en eeuwigheid: God de Vader, God de Zoon en God de Heilige Geest: de Vader is uit niemand, noch verwekt, noch uitgaand; de Zoon is eeuwig verwekt van de Vader; de Heilige Geest eeuwig uitgaand van de Vader en de Zoon.

Ook leren zij dat mensen voor God niet gerechtvaardigd kunnen worden door hun eigen kracht, verdiensten of werken, maar om niet gerechtvaardigd worden om Christus’ wil, door het geloof, wanneer zij geloven dat zij in genade worden aangenomen en dat hun zonden om Christus’ wil vergeven zijn, die door zijn dood voldoening heeft gedaan voor onze zonden.

Het geloof, dat Christus en zijn gerechtigheid aldus ontvangt en erop rust, is het enige middel der rechtvaardigmaking: toch is het in de gerechtvaardigde persoon niet alleen, maar wordt het altijd vergezeld van alle andere zaligmakende genaden, en is het geen dood geloof, maar werkt door liefde.

Zij veroordelen de wederdopers, die ontkennen dat zij die eens gerechtvaardigd zijn, de Heilige Geest kunnen verliezen.

Zij die God in zijn Geliefde aangenomen, krachtdadig geroepen en door zijn Geest geheiligd heeft, kunnen noch geheel noch eindelijk afvallen van de staat der genade, maar zullen daarin zekerlijk volharden tot het einde, en eeuwig behouden worden.

De voorbeschikking of eeuwige verkiezing van God strekt zich echter alleen uit over de godvrezende, geliefde kinderen van God, en is een oorzaak van hun zaligheid, die Hij ook bewerkt, en Hij beschikt ook wat daartoe behoort.

Nadat God, louter uit zijn welbehagen, van alle eeuwigheid, sommigen tot het eeuwige leven heeft verkoren, heeft Hij een verbond der genade aangegaan, om hen uit de staat van zonde en ellende te verlossen en hen door een Verlosser in een staat van zaligheid te brengen.

Wie op Jezus als hun Heiland vertrouwen, zullen opstaan tot het eeuwige leven in de hemel. Wie Jezus verloochenen en in hun zonde blijven leven, zullen uit zijn tegenwoordigheid worden verstoten naar de hel.

Jezus Christus, die zelf de enige God-mens is, die zichzelf gegeven heeft als het enige losgeld voor zondaars, is de enige middelaar tussen God en mensen. Er is geen andere naam waardoor wij moeten behouden worden.

Ook leren zij dat sinds de val van Adam alle mensen die op natuurlijke wijze verwekt zijn, met zonde geboren worden, dat is zonder vreze Gods, zonder vertrouwen op God, en met begeerlijkheid; en dat deze ziekte, of dit gebrek van oorsprong, waarlijk zonde is, die ook nu nog veroordeling en eeuwige dood brengt over hen die niet opnieuw geboren zijn door de Doop en de Heilige Geest.

Ook leren zij dat sinds de val van Adam alle mensen die op natuurlijke wijze verwekt zijn, met zonde geboren worden, dat is zonder vreze Gods, zonder vertrouwen op God, en met begeerlijkheid; en dat deze ziekte, of dit gebrek van oorsprong, waarlijk zonde is, die ook nu nog veroordeling en eeuwige dood brengt over hen die niet opnieuw geboren zijn door de Doop en de Heilige Geest.

Van de Vrije Wil leren zij dat de wil van de mens enige vrijheid heeft om burgerlijke gerechtigheid te kiezen en zaken te verrichten die aan de rede onderworpen zijn. Maar zij heeft zonder de Heilige Geest geen kracht om de gerechtigheid Gods, dat is geestelijke gerechtigheid, te bewerken; want de natuurlijke mens neemt niet aan de dingen van de Geest Gods, 1 Kor. 2:14; maar deze gerechtigheid wordt in het hart bewerkt wanneer de Heilige Geest door het Woord wordt ontvangen.

De mens heeft door zijn val in een staat van zonde alle vermogen van de wil geheel verloren tot enig geestelijk goed dat bij de zaligheid behoort: zodat een natuurlijk mens, die van dat goede geheel afkerig en dood in zonde is, niet bij machte is zichzelf door eigen kracht te bekeren of zich daartoe voor te bereiden.

Want hoewel zij wedergeboren en vernieuwd zijn in de geest van hun gemoed, is in dit tegenwoordige leven die wedergeboorte en vernieuwing niet volledig, maar slechts begonnen, en de gelovigen voeren door de geest van hun gemoed een voortdurende strijd tegen het vlees, dat is tegen de verdorven natuur en aanleg die ons tot de dood aankleeft.

Deze heiliging is overal, in de gehele mens; toch onvolmaakt in dit leven, aangezien er nog in elk deel overblijfselen van verdorvenheid blijven; waaruit een voortdurende en onverzoenlijke strijd voortkomt, het vlees begerende tegen de Geest, en de Geest tegen het vlees.

Wij geloven, leren en belijden dat de prediking van de Wet met ijver moet worden aangedrongen, niet alleen op de ongelovigen en onboetvaardigen, maar ook op de ware gelovigen, die waarlijk bekeerd, wedergeboren en door het geloof gerechtvaardigd zijn.

Behalve deze wet, gewoonlijk de zedelijke genoemd, heeft het God behaagd aan het volk Israël, als een onmondige kerk, ceremoniële wetten te geven, bevattende verscheidene voorbeeldende verordeningen, ten dele van dienst aan God, voorafbeeldend Christus, zijn genaden, handelingen, lijden en weldaden; en ten dele verscheidene onderrichtingen van zedelijke plichten voorhoudend. Al deze ceremoniële wetten zijn nu afgeschaft, onder het nieuwe testament.

Lutheranen hebben daarom de mening toegedaan dat de wijze van de Doop (dat wil zeggen onderdompeling, begieten, besprenkelen, enz.) niet bepaalt of een Doop geldig is, evenmin als de wijze van uitdeling van het Heilig Avondmaal (gemeenschappelijke beker, individuele bekertjes) de geldigheid van dit Sacrament beïnvloedt. Alleen het Woord van God en het ‘element’ (water), volgens goddelijke instelling, maakt een Doop geldig.

Onderdompeling van de persoon in het water is niet nodig; maar de doop wordt juist bediend door het begieten of besprenkelen van de persoon met water.

De Heilige Geest werkt het geloof door de verkondiging van het Woord van God en de bediening van de Sacramenten.

De Geest past ons de verlossing toe die Christus heeft verworven, door geloof in ons te werken en ons daardoor met Christus te verenigen in onze krachtdadige roeping.

In dit korte bestek is het niet mogelijk veel andere mormoonse leerstellingen te bespreken die lutheranen beschouwen als in strijd met de Heilige Schrift (bijvoorbeeld de doop voor de doden, de bepalingen in Joseph Smiths ‘Woord van Wijsheid’, het eeuwige huwelijk, opvattingen over het duizendjarig rijk, het voorsterfelijk bestaan van mensen, enz.).

Want wij geloven dat de gelovigen na de lichamelijke dood rechtstreeks tot Christus gaan, en daarom geen lofzangen en gebeden van de levenden voor de doden en hun diensten nodig hebben. Evenzo geloven wij dat ongelovigen onmiddellijk in de hel worden geworpen, waaruit voor de goddelozen door geen diensten van de levenden een uitweg wordt geopend.

Wij geloven, leren en belijden dat in het Heilig Avondmaal het lichaam en bloed van Christus waarachtig en wezenlijk aanwezig zijn, en waarachtig met het brood en de wijn worden uitgedeeld en ontvangen.

Waardige ontvangers, die in dit sacrament uiterlijk deelnemen aan de zichtbare elementen, ontvangen en voeden zich dan ook inwendig door het geloof, waarlijk en inderdaad, doch niet vleselijk en lichamelijk maar geestelijk, met de gekruisigde Christus en alle weldaden van zijn dood

Leden in goede staat van de LCMS en haar zusterkerken mogen deelnemen aan het Avondmaal in gemeenten van de LCMS. Deze praktijk, die wisselend wordt aangeduid als nauwe, gesloten of besloten Communie, staat tegenover de open Communie, waarbij iedereen die dat wenst mag deelnemen, ongeacht geloofsbelijdenis of lidmaatschap.

Hoewel onwetende en goddeloze mensen de uiterlijke elementen in dit sacrament ontvangen, ontvangen zij toch niet de daardoor betekende zaak; maar door hun onwaardig komen daartoe zijn zij schuldig aan het lichaam en bloed des Heren, tot hun eigen verdoemenis.

Ten slotte bevelen wij de reeds lang bestaande leer van de Synode nogmaals aan, dat alleen brood en wijn gebruikt mogen worden bij het Heilig Avondmaal, aangezien ‘het gebruik van een ander element dan wijn een vreemde gewoonte is in de kerken van de Confessio Augustana en twijfel doet ontstaan of het Sacrament wordt aangeboden of niet’ (2001 Res. 3-16).

Evenzo is bij het Avondmaal des Heren het uiterlijke teken brood en wijn, genomen van dingen die gewoonlijk tot spijs en drank gebruikt worden; maar de betekende zaak is het lichaam van Christus dat gegeven is, en zijn bloed dat voor ons vergoten is, of de gemeenschap van het lichaam en bloed des Heren.

Daarom zijn de Doop, het Heilig Avondmaal en de Absolutie, die het Sacrament van de Boete is, waarlijk Sacramenten. Want deze riten hebben Gods gebod en de belofte van genade, die aan het Nieuwe Testament eigen is.

Er zijn slechts twee sacramenten door Christus onze Heer ingesteld in het Evangelie; te weten de doop en het Avondmaal des Heren: welke van beide door niemand mogen worden bediend dan door een wettig geordende dienaar des Woords.

Elke synode kiest een bisschop om toezicht te houden op haar ambt en bestuur. Samen met de voorzittende bisschop en de secretaris van de ELCA vormen deze 65 bisschoppen de Conferentie van Bisschoppen, die leiding, raad en visie biedt aan de gehele kerk.

De Heer Jezus, als Koning en Hoofd van zijn kerk, heeft daarin een bestuur, in de hand van kerkelijke ambtsdragers, verordend, onderscheiden van de burgerlijke overheid.

Het is ook duidelijk dat in de oude kerk priesters gehuwde mannen waren. Want Paulus zegt in 1 Tim. 3:2 dat een opziener gekozen moet worden die de man van één vrouw is.

Van de kerkelijke orde leren zij dat niemand in de Kerk openbaar mag onderwijzen of de Sacramenten mag bedienen, tenzij hij regelmatig geroepen is.

Wij geloven dat vrouwen mogen deelnemen aan ambten en werkzaamheden van het openbare ambt, behalve waar dat werk gezag over mannen met zich meebrengt (1 Timotheüs 2:11,12). Dit betekent dat vrouwen niet als predikant mogen dienen en ook niet mogen deelnemen aan vergaderingen van de kerk op een wijze waarbij zij gezag over mannen uitoefenen (1 Korinthe 11:3; 14:33-35).

Wij erkennen dat er verschillende, oprecht gekoesterde opvattingen zijn onder hen die Schrifttrouw en gehoorzaam willen zijn. Sommigen leggen de apostolische leer zo uit dat vrouwen niet zouden mogen onderwijzen of prediken, of dat zij dat wel mogen maar niet met alleenzeggenschap over mannen.

Van de Biecht leren zij dat de persoonlijke absolutie behouden moet blijven in de kerken, hoewel het in de biecht niet nodig is alle zonden op te sommen.

Bovendien bieden de verloren zoon en de tollenaar in het Evangelie, in vergelijking met de Farizeeër, ons het meest geschikte voorbeeld van hoe onze zonden aan God beleden moeten worden.

De viering van de zondag en andere kerkelijke feesten is een ordening van de Kerk, ingesteld krachtens de christelijke vrijheid.

Hieruit zien wij dat in de oude kerken niet alleen bepaalde vaste uren in de week voor bijeenkomsten waren vastgesteld, maar dat ook de dag des Heren zelf, sinds de tijd van de apostelen, voor hen en voor een heilige rust was afgezonderd, een gebruik dat thans terecht door onze Kerken wordt bewaard omwille van aanbidding en liefde.

Bijna alle gebruikelijke ceremoniën zijn ook behouden, behalve dat de in het Latijn gezongen delen hier en daar worden afgewisseld met Duitse gezangen, die zijn toegevoegd om het volk te onderwijzen.

Bijna alle gebruikelijke ceremoniën zijn ook behouden, behalve dat de in het Latijn gezongen delen hier en daar worden afgewisseld met Duitse gezangen, die zijn toegevoegd om het volk te onderwijzen.

Aangezien God als Geest in wezen onzichtbaar en onmetelijk is, kan Hij niet werkelijk door enige kunst of enig beeld worden uitgedrukt. Om deze reden vrezen wij niet met de Schrift uit te spreken dat beelden van God louter leugens zijn.

Hoewel lutheranen zich verheugen over de genadige belofte dat de gave van de Heilige Geest aan alle generaties gelovigen zal worden gegeven (Hand. 2:39), ondersteunen noch de Schrift noch de lutherse belijdenisgeschriften de opvatting dat deze gave van de Geest noodzakelijkerwijs zulke buitengewone geestelijke gaven omvat als talen, wonderen, wonderbaarlijke genezingen en profetie (1 Kor. 12).

Naar het patroon dat in de Bijbel geopenbaard is, geeft God zijn kerk niet noodzakelijkerwijs in alle tijden dezelfde bijzondere gaven. Hij schenkt zijn zegeningen naar zijn welbehagen.

De Lutheran Church—Missouri Synod gelooft zeker in het bestaan van Satan en van demonische wezens, en individuele predikanten van de LCMS hebben van tijd tot tijd deelgenomen aan riten van duivelsuitdrijving. De LCMS heeft echter geen ‘officieel standpunt’ over ‘demonische bezetenheid’, noch onderschrijft zij officieel een formele rite van duivelsuitdrijving of heeft zij ‘speciale geestelijken die met deze taak zijn belast’.

Wij geloven dat wij voortdurend in geestelijke strijd verwikkeld zijn met de overheden en machten van het kwaad, die de Kerk trachten omver te werpen en haar taak van wereldwijde evangelisatie willen dwarsbomen.

Het gebruik van het hoofddeksel diende als erkenning door de vrouw van het beginsel van het hoofdschap. Zelfs in de vroegste tijden werd deze gewoonte niet door alle christelijke gemeenten gevolgd, en in de moderne westerse samenleving is het dragen van een hoofddeksel of sluier over het algemeen verstoken van de betekenis die eraan werd gehecht in de tijd van Paulus.

Het is niet nodig dat Overleveringen en Ceremoniën overal dezelfde en geheel gelijk zijn; want te allen tijde zijn zij verschillend geweest en kunnen zij worden gewijzigd naar de verscheidenheid van landen, tijden en zeden van de mensen, mits niets wordt verordend tegen Gods Woord.

Daarom geloven, leren en belijden wij dat Maria niet louter een mens en niets meer ontving en baarde, maar de ware Zoon van God; daarom wordt zij ook terecht genoemd en is zij waarlijk de moeder van God.

Wij geloven en leren ook dat de eeuwige Zoon van de eeuwige God de Zoon des mensen is geworden, uit het zaad van Abraham en David, niet uit de gemeenschap van een man, zoals de Ebionieten zeiden, maar allerkuist ontvangen is door de Heilige Geest en geboren uit de altijd maagdelijke Maria, zoals de evangelische geschiedenis ons zorgvuldig uiteenzet (Matth., hoofdstuk 1).

Christus is in de waarheid van onze natuur ons in alle dingen gelijk gemaakt, de zonde alleen uitgezonderd, waarvan Hij zowel in zijn vlees als in zijn geest duidelijk vrij was.

Maar de Schrift leert de aanroeping van heiligen niet of het vragen van hulp aan heiligen, aangezien zij ons de ene Christus voorhoudt als de Middelaar, Verzoening, Hogepriester en Voorspraak.

Godsdienstige dienst moet aan God worden gebracht, de Vader, de Zoon en de Heilige Geest; en aan Hem alleen; niet aan engelen, heiligen of enig ander schepsel: en, sinds de val, niet zonder een Middelaar; noch in de bemiddeling van enig ander dan van Christus alleen.

Lutheranen geloven dat de Schrift leert dat op het ogenblik van de dood de zielen van de gelovigen de vreugde van de hemel binnengaan (Lukas 23:43; Hand. 7:59; Openb. 14:13; Filipp. 1:23-24), terwijl de zielen van de ongelovigen bij de dood worden overgeleverd aan ‘de gevangenis’ van het eeuwige oordeel in de hel (1 Petrus 3:19-20; Hand. 1:25).

De zielen der gelovigen worden bij hun dood volmaakt in heiligheid en gaan onmiddellijk de heerlijkheid in; en hun lichamen, nog steeds met Christus verenigd, rusten in hun graven tot aan de opstanding.

Daarom moet het vagevuur, en elke plechtigheid, rite en handel die daarmee verbonden is, worden beschouwd als niets anders dan een spooksel van de duivel. Want het is in strijd met het hoofdartikel [dat leert] dat alleen Christus, en niet de werken van mensen, de zielen moeten helpen [bevrijden].

de zielen der rechtvaardigen, dan in heiligheid volmaakt gemaakt, worden opgenomen in de hoogste hemelen, waar zij het aangezicht van God aanschouwen, in licht en heerlijkheid, wachtend op de volle verlossing van hun lichamen. En de zielen der goddelozen worden in de hel geworpen, waar zij in kwellingen en de uiterste duisternis blijven, bewaard voor het oordeel van de grote dag. Behalve deze twee plaatsen, voor zielen gescheiden van hun lichamen, kent de Schrift er geen.

Ook leren zij dat Christus bij de voleinding der wereld zal verschijnen om te oordelen en alle doden zal opwekken; Hij zal de godvrezenden en uitverkorenen het eeuwige leven en eeuwige vreugde geven, maar de goddeloze mensen en de duivels zal Hij veroordelen om zonder einde gepijnigd te worden.

Het gehele mensdom heeft door zijn val de gemeenschap met God verloren, staat onder zijn toorn en vloek, en is zo blootgesteld aan alle ellende in dit leven, aan de dood zelf en aan de pijnen der hel in eeuwigheid.

Er is dus geen bewijs dat de Schrift een geheime opname leert. Ook het boek Openbaring leert geen opname van christenen vóór de verdrukking. Het leert integendeel dat God zijn volk zal bewaren in het aangezicht van vervolging en lijden (Openb. 3:10; 14:12).

Wij geloven dat Jezus Christus persoonlijk en zichtbaar zal wederkomen, in kracht en heerlijkheid, om zijn redding en zijn oordeel te voltooien.

De Schrift leert dat alle christenen in verschillende mate ‘verdrukking’ zullen verduren tot de laatste dag, dat Christus slechts eenmaal (zichtbaar) zal wederkomen om alle gelovigen, levenden en doden, in de hemel op te nemen (‘opname’), en dat alle gelovigen voor eeuwig met Hem in de hemel zullen regeren.

Wij gedenken ook zijn waarschuwing dat er valse christussen en valse profeten zullen opstaan als voorlopers van de uiteindelijke antichrist.

Lutheranen beschouwen de ‘1.000 jaar’ van Openb. 20:11-15 als een figuurlijke verwijzing naar het koningschap van Christus hier en nu in de harten en levens van de gelovigen, dat zijn hoogtepunt zal bereiken wanneer wij voor eeuwig met Christus regeren in de hemel na zijn wederkomst op de laatste dag.

Wij veroordelen voorts de Joodse dromen dat er vóór de Dag des Oordeels een gouden eeuw op aarde zal komen, en dat de vromen, na al hun goddeloze vijanden onderworpen te hebben, alle koninkrijken der aarde zullen bezitten.

De Bijbel ondersteunt niet de leer dat God een bijzonder plan heeft om Joden tot geloof in Christus te brengen. Dit komt doordat er, wat Gods heilsplan betreft, geen verschil is tussen Jood en heiden, Israël en de kerk.

Er zijn dus niet twee verbonden der genade, verschillend in wezen, maar één en hetzelfde, onder verschillende bedelingen.

Homoseksueel gedrag wordt in het Oude en het Nieuwe Testament verboden (Lev. 18:22, 24, 20:13; 1 Kor. 6:9–20; 1 Tim. 1:10) als strijdig met het plan van de Schepper (Rom. 1:26–27). De LCMS bevestigt dat zulk gedrag ‘van nature zondig’ is en dat ‘op grond van de Schrift het huwelijk [is] de levenslange verbintenis van één man en één vrouw (Gen. 2:2-24; Matt. 19:5-6)’ (2004 Res. 3-05A).

Het huwelijk is tussen één man en één vrouw: noch is het enig man geoorloofd meer dan één vrouw te hebben, noch enige vrouw meer dan één man, op hetzelfde ogenblik.

Geslachtsgemeenschap buiten de huwelijksrelatie is door de Schrift verboden en moet door de kerk worden veroordeeld (Gen. 2:24; 1 Thess. 4:2-5; vgl. Gal. 5:19; Ef. 5:3; Kol. 3:5; 1 Kor. 6:16-20).

Wij verlangen dat alle herders een voorbeeld geven van seksuele kuisheid en trouw, zoals Paulus gebood, en duidelijk en vaak onderwijzen dat het huwelijk de enige plaats is voor seksuele vereniging.

De Lutheran Church—Missouri Synod gelooft dat echtscheiding in strijd is met Gods oorspronkelijke ontwerp en bedoeling voor het huwelijk. Hoewel echtscheiding in bepaalde situaties naar de Schrift gerechtvaardigd kan zijn (overspel of verlating), verdient het altijd de voorkeur dat echtparen elkaar vergeven en toewerken naar herstel en versterking van hun huwelijk.

Hoewel het verderf van de mens zodanig is dat hij geneigd is onbehoorlijk argumenten te zoeken om diegenen te scheiden die God in het huwelijk heeft samengevoegd: toch is niets anders dan overspel, of zodanige opzettelijke verlating als op geen enkele wijze door de kerk of de burgerlijke overheid kan worden verholpen, een voldoende reden om de huwelijksband te ontbinden: waarbij een openbare en ordelijke procedure in acht moet worden genomen; en de betrokken personen niet aan hun eigen wil en goeddunken moeten worden overgelaten in hun eigen zaak.

Wanneer een echtgenoot hoererij pleegt (dat wil zeggen zich schuldig maakt aan seksuele ontrouw), waardoor de eenheid van het huwelijk wordt verbroken, heeft de gekrenkte partij die zulke ontrouw ondergaat het recht, maar niet het gebod, om een wettelijke echtscheiding te verkrijgen en opnieuw te trouwen.

In geval van overspel na het huwelijk is het de onschuldige partij geoorloofd een echtscheiding aan te vragen: en, na de echtscheiding, een ander te trouwen, alsof de schuldige partij gestorven was.

Onze stelling is dat zowel Gods Woord als praktische overwegingen die zich voordoen afraden om er vrijwillig voor te kiezen een kind niet te verwekken in het huwelijk. Wij zullen deze stelling niet verdedigen op grond van de opvatting dat anticonceptie en gezinsplanning op zichzelf verkeerd zijn.

De Lutheran Church—Missouri Synod gelooft dat abortus in strijd is met Gods Woord en ‘geen morele keuze is, behalve als een tragisch onvermijdelijk bijproduct van medische ingrepen die nodig zijn om de dood van een ander mens, namelijk de moeder, te voorkomen’ (1979 Res. 3-02A).

De NAE is actief, vurig en onwrikbaar tegen abortus op verzoek. Wij wijzen echter hen die pleiten voor wettelijke toegang tot abortus niet af als onverschillig voor het menselijk leven of onze achting en aandacht onwaardig.

De Lutheran Church—Missouri Synod moedigt orgaandonatie aan als een daad van christelijke liefde, maar deze keuze is geheel aan de persoon zelf en/of zijn of haar gezin, en mag geen reden zijn voor schuldgevoel of spijt, welke beslissing ook wordt genomen.

De Bijbel veroordeelt nergens het juiste en verantwoorde gebruik (de consumptie) van alcoholische dranken, en de Lutheran Church—Missouri Synod doet dat evenmin. De Schrift waarschuwt wel sterk en herhaaldelijk tegen het misbruik, het verkeerd gebruik of het overmatig gebruik van alcoholische dranken, en ook de LCMS heeft herhaaldelijk voor zulke gevaren gewaarschuwd.

Van de burgerlijke aangelegenheden leren zij dat wettige burgerlijke ordeningen goede werken van God zijn en dat het christenen betaamt een burgerlijk ambt te bekleden, als rechter te zitten, zaken te beoordelen volgens de keizerlijke en andere bestaande wetten, rechtvaardige straffen op te leggen, aan rechtvaardige oorlogen deel te nemen, als soldaat te dienen, wettige overeenkomsten te sluiten, bezit te hebben, een eed af te leggen wanneer de overheid dat vereist, een vrouw te trouwen, ten huwelijk gegeven te worden.

Het is christenen geoorloofd het ambt van overheid te aanvaarden en uit te oefenen, wanneer zij daartoe geroepen worden: in het bestuur waarvan zij vooral vroomheid, gerechtigheid en vrede moeten handhaven, naar de heilzame wetten van elk gemenebest; zo mogen zij daartoe nu, onder het nieuwe testament, rechtmatig oorlog voeren, bij rechtvaardige en noodzakelijke gelegenheid.