Vergelijk christelijke denominaties

Wij mogen daarom op gepaste wijze spreken van de Heer onze God, die één Heer is, als een drie-eenheid of als één Wezen van drie personen, en toch volstrekt schriftuurlijk zijn.

De Drie-eenheid is Eén. Wij belijden niet drie goden, maar één God in drie personen, de ‘consubstantiële Drie-eenheid’.

Wij verstaan onder gezag dat alles wat de Bijbel bevestigt en leert waar is. Als Gods geopenbaarde wil en doel is zij bepalend voor geloof en gedrag.

Het is dus duidelijk dat in Gods hoogst wijze beschikking de heilige Overlevering, de heilige Schrift en het Leergezag van de Kerk zo met elkaar verbonden en samengevoegd zijn, dat de een niet zonder de anderen kan bestaan.

De Kerk moet het voortgaande werk van de Heilige Geest erkennen en daarop reageren door de gave van profetie die de Kerk heden gegeven is.

‘De christelijke bedeling, die het nieuwe en definitieve Verbond is, zal dus nooit voorbijgaan; en geen nieuwe openbare openbaring is te verwachten vóór de glorieuze verschijning van onze Heer Jezus Christus.’

Naar de Bijbel wordt vaak verwezen met het enkelvoud ‘de Schrift’ om de gehele canon van zesenzestig boeken te omvatten.

De Kerk aanvaardt en vereert als geïnspireerd de 46 boeken van het Oude Testament en de 27 boeken van het Nieuwe.

De Schriften, zowel het Oude als het Nieuwe Testament, zijn woordelijk door God ingegeven en zijn de openbaring van God aan de mens, de onfeilbare, gezaghebbende regel voor geloof en gedrag.

God heeft de menselijke auteurs van de heilige boeken geïnspireerd. ‘Om de heilige boeken samen te stellen, koos God bepaalde mensen die Hij, terwijl Hij hen voor deze taak gebruikte, hun eigen vermogens en krachten ten volle liet benutten, zodat zij, hoewel Hij in hen en door hen handelde, als ware auteurs alles te boek stelden wat Hij geschreven wilde hebben, en niets meer.’

De Bijbel is in feite het best gedocumenteerde boek van de oudheid en wij zijn verzekerd van een betrouwbare tekst die inderdaad te vertrouwen is. Bovendien toont zij Gods voorzienige zorg in het nauwgezette, zorgvuldige werk van trouwe schriftgeleerden en geleerden door de eeuwen heen.

Maar omdat het woord van God te allen tijde toegankelijk moet zijn, zorgt de Kerk met haar gezag en met moederlijke zorg ervoor dat passende en juiste vertalingen in de verschillende talen worden gemaakt, vooral van de oorspronkelijke teksten van de heilige boeken.

Onfeilbaarheid is bijna een synoniem van betrouwbaarheid en wordt recenter gebruikt om verder te getuigen dat de Schrift zoals vastgelegd in de oorspronkelijke handschriften, de autografen, zonder dwaling is.

De geïnspireerde boeken leren de waarheid. ‘Aangezien dus alles wat de geïnspireerde auteurs of heilige schrijvers beweren, als door de Heilige Geest beweerd moet worden beschouwd, moeten wij belijden dat de boeken van de Schrift vast, getrouw en zonder dwaling die waarheid leren die God omwille van ons heil in de heilige Schriften opgetekend wilde zien.’

God vormde Adam niet uit een reeds bestaand schepsel (1 Korinthe 15:39). Elke evolutietheorie, ook theïstische evolutie/evolutionair creationisme, die beweert dat alle levensvormen uit een gemeenschappelijke voorouder zijn ontstaan, is daarmee uitgesloten.

De evolutie in de natuur staat niet op gespannen voet met het begrip schepping, want de evolutie veronderstelt de schepping van wezens die evolueren.

Daarom is de Vader de Verwekker, is de Zoon de Verwekte, en is de Heilige Geest degene die uitgaat van de Vader en de Zoon.

De Latijnse traditie van de geloofsbelijdenis belijdt dat de Geest ‘uitgaat van de Vader en de Zoon (filioque)’.

Behoud wordt ontvangen door bekering tot God en geloof in de Heer Jezus Christus. Door het bad der wedergeboorte en de vernieuwing door de Heilige Geest, gerechtvaardigd uit genade door het geloof, wordt de mens erfgenaam van God, naar de hoop op het eeuwige leven.

De rechtvaardigmaking wordt geschonken in de doop, het sacrament van het geloof. Zij maakt ons gelijkvormig aan Gods gerechtigheid, die ons door de kracht van zijn barmhartigheid innerlijk rechtvaardig maakt.

De Algemene Raad van de Assemblies of God keurt het standpunt van onvoorwaardelijke zekerheid af, dat stelt dat het onmogelijk is dat iemand die eenmaal behouden is, verloren gaat.

De doodzonde is een radicale mogelijkheid van de menselijke vrijheid, zoals de liefde zelf. Zij heeft het verlies van de liefde en de beroving van de heiligmakende genade tot gevolg, dat wil zeggen van de staat van genade.

Het standpunt dat in de Assemblies of God het meest gehuldigd wordt, wordt arminianisme genoemd, naar Jacobus Arminius (1560–1609).

Voor God zijn alle tijdstippen in hun onmiddellijkheid aanwezig. Wanneer Hij dus zijn eeuwige plan van ‘predestinatie’ vaststelt, neemt Hij daarin het vrije antwoord van elke mens op zijn genade op

De Assemblies of God gelooft niet dat iemand naar de hel zal gaan omdat hij in het verkeerde land of de verkeerde eeuw geboren is.

Zij die buiten hun eigen schuld het Evangelie van Christus of zijn Kerk niet kennen, maar toch met een oprecht hart God zoeken en, door de genade bewogen, in hun daden zijn wil proberen te doen zoals zij die door de stem van hun geweten kennen – ook zij kunnen het eeuwig heil bereiken.

De mens werd goed en oprecht geschapen; want God zei: ‘Laat Ons mensen maken naar Ons beeld, naar Onze gelijkenis.’ Maar de mens viel door vrijwillige overtreding en trok daardoor niet alleen de lichamelijke dood over zich, maar ook de geestelijke dood, dat is scheiding van God.

Het verhaal van de val in Genesis 3 gebruikt een beeldspraak, maar bevestigt een oergebeurtenis, een daad die aan het begin van de geschiedenis van de mens heeft plaatsgevonden. De Openbaring geeft ons de zekerheid van het geloof dat heel de menselijke geschiedenis getekend is door de oorspronkelijke fout die onze eerste ouders vrijwillig hebben begaan.

Elke oproep tot bekering in de Schrift is een aanwijzing dat God de mensheid een vrije wil heeft gegeven die kan kiezen tussen goed en kwaad.

De Kerk leert dat elke geestelijke ziel rechtstreeks door God wordt geschapen – zij wordt niet door de ouders ‘voortgebracht’ – en ook dat zij onsterfelijk is: zij vergaat niet wanneer zij bij de dood van het lichaam wordt gescheiden, en zij zal bij de eindopstanding weer met het lichaam worden verenigd.

Heiliging wordt in de gelovige verwezenlijkt door zijn gelijkgemaakt zijn met Christus in zijn dood en opstanding te erkennen, door het geloof dat dagelijks op het feit van die vereniging rekent, en door elk vermogen voortdurend onder de heerschappij van de Heilige Geest te stellen.

De weg der volmaaktheid loopt via het Kruis. Er is geen heiligheid zonder verzaking en geestelijke strijd.

De christelijke kerk heeft van oudsher begrepen dat, hoewel de ceremoniële bepalingen van de wet van het Oude Testament na de verzoenende dood van Christus niet meer van kracht waren, de uitleg van het Nieuwe Testament en de herformulering van haar zedenwet van kracht blijft.

Omdat zij de fundamentele plichten van de mens tegenover God en zijn naaste uitdrukken, openbaren de Tien Geboden in hun oorspronkelijke inhoud zware verplichtingen. Zij zijn in wezen onveranderlijk, en zij verplichten altijd en overal.

De verordening van de doop door onderdompeling wordt door de Schrift geboden.

De doop wordt toegediend op de meest veelzeggende wijze door drievoudige onderdompeling in het doopwater. Van oudsher kan hij echter ook worden toegediend door het water driemaal over het hoofd van de dopeling uit te gieten.

Bij de bekering doopt de Geest in Christus/het lichaam van Christus; in een latere en afzonderlijke ervaring zal Christus dopen in de Heilige Geest.

Het vormsel voltooit de doopgenade; het is het sacrament dat de Heilige Geest geeft om ons dieper te verankeren in de goddelijke kindschap, ons vaster in te lijven in Christus, onze band met de Kerk te versterken, ons nauwer te betrekken bij haar zending en ons te helpen het christelijk geloof te getuigen in woorden die vergezeld gaan van daden.

De verordening van de doop door onderdompeling wordt door de Schrift geboden. Allen die zich bekeren en in Christus geloven als Heiland en Heer, moeten gedoopt worden.

Wat de kinderen betreft die zonder de doop zijn gestorven, kan de Kerk niet anders dan hen aan Gods barmhartigheid toevertrouwen, zoals zij doet in haar uitvaartliturgie voor hen.

Het Avondmaal des Heren, bestaande uit de elementen –brood en de vrucht van de wijnstok– is het symbool dat uitdrukt dat wij deel hebben aan de goddelijke natuur van onze Heer Jezus Christus

In het allerheiligste sacrament van de eucharistie ‘zijn het lichaam en het bloed, samen met de ziel en de goddelijkheid, van onze Heer Jezus Christus en dus de gehele Christus waarlijk, werkelijk en wezenlijk aanwezig.’

Paulus verklaarde de betekenis van het brood en de beker met verwijzing naar het lichaam en bloed van de Heer (11:24,25) en leerde dat het een openlijke verkondiging was van ‘de dood des Heren, totdat Hij komt’ (11:26). Hij riep op tot regelmatige en eerbiedige deelname door alle gelovigen, na zorgvuldig zelfonderzoek (11:27-32).

Omdat katholieken geloven dat de viering van de eucharistie een teken is van de werkelijkheid van de eenheid van geloof, leven en eredienst, worden leden van die kerken waarmee wij nog niet volledig verenigd zijn gewoonlijk niet tot de heilige communie toegelaten.

Het Avondmaal des Heren, bestaande uit de elementen—brood en de vrucht van de wijnstok—is het symbool dat uitdrukt dat wij deel hebben aan de goddelijke natuur van onze Heer Jezus Christus (2 Petrus 1:4); een gedachtenis aan zijn lijden en sterven (1 Korinthe 11:26); en een profetie van zijn wederkomst (1 Korinthe 11:26); en het wordt aan alle gelovigen opgedragen ‘totdat Hij komt!’

Volgens de oude traditie van de Latijnse Kerk gebruikt de priester ongedesemd brood bij de eucharistieviering telkens wanneer hij die opdraagt.

De verordening van de doop door onderdompeling wordt door de Schrift geboden.

Christus heeft de sacramenten van de nieuwe wet ingesteld. Er zijn er zeven: de doop, het vormsel (of chrismatie), de eucharistie, de boete, de ziekenzalving, de wijding en het huwelijk.

De Algemene Raad van de Assemblies of God is een samenwerkende gemeenschap gebaseerd op onderlinge overeenkomsten die vrijwillig door haar leden zijn aangegaan, en staat bekend als een gemeenschap van kerken en geaccrediteerde predikanten.

De paus, bisschop van Rome en opvolger van Petrus, ‘is het blijvende en zichtbare beginsel en fundament van de eenheid van zowel de bisschoppen als van de hele schare der gelovigen.’

Ordening is de term voor de hoogste ambtsklasse die de Assemblies of God erkent, een klasse die openstaat voor zowel mannen als vrouwen.

‘Alleen een gedoopte man (vir) ontvangt geldig de heilige wijding.’ De Heer Jezus koos mannen (viri) om het college van de twaalf apostelen te vormen, en de apostelen deden hetzelfde toen zij medewerkers kozen om hen in hun bediening op te volgen.

De Assemblies of God erkent de geestelijke begaafdheid van vrouwen in alle aspecten en op alle niveaus van de kerkelijke bediening zoals die in de Schrift is geopenbaard.

Opdat dus elke twijfel wordt weggenomen over een zaak van groot belang, een zaak die tot de goddelijke inrichting van de Kerk zelf behoort, verklaar ik krachtens mijn taak om de broeders te sterken (vgl. Lc 22,32) dat de Kerk geen enkele bevoegdheid heeft om aan vrouwen de priesterwijding te verlenen en dat dit oordeel door alle gelovigen van de Kerk definitief moet worden gehouden.

Nergens zegt Gods Woord ons onze zonden te belijden aan een geestelijke of menselijke middelaar om Gods vergeving te ontvangen. Dit moet integendeel gebeuren vanuit het berouwvolle hart van de zondaar, rechtstreeks aan de Heiland–Jezus Christus.

Volgens het gebod van de Kerk is ‘iedere gelovige, nadat hij de jaren des onderscheids heeft bereikt, gehouden getrouw zijn zware zonden ten minste eenmaal per jaar te biechten.’

Hoewel ons niet is geboden de zondag in acht te nemen als de specifieke dag van rust en aanbidding, is het beginsel van de sabbat dat één dag van de zeven apart gezet moet worden voor lichamelijke en geestelijke vernieuwing.

De zondag wordt uitdrukkelijk onderscheiden van de sabbat, die hij elke week chronologisch volgt; voor christenen vervangt de viering ervan de viering van de sabbat.

Ondanks de overtuigingen van bepaalde kerkgenootschappen tegen muziekinstrumenten, verbiedt het Nieuwe Testament geen enkel soort muziekinstrument.

De Kerk erkent het gregoriaans als bijzonder geschikt voor de Romeinse liturgie: daarom moet het, onder overigens gelijke omstandigheden, in de liturgische diensten de eerste plaats innemen. Maar andere soorten gewijde muziek, vooral de polyfonie, zijn in geen geval uitgesloten van liturgische vieringen, mits zij overeenstemmen met de geest van de liturgische handeling, zoals bepaald in art. 30.

De christelijke vereering van beelden is niet in strijd met het eerste gebod, dat de afgoden verbiedt. Immers, ‘de eer die aan een beeld wordt bewezen, gaat over op het oorspronkelijke’, en ‘wie een beeld vereert, vereert de persoon die erin is afgebeeld’.

De doop van gelovigen in de Heilige Geest wordt bevestigd door het eerste lichamelijke teken van het spreken in andere talen zoals de Geest van God hun het laat uitspreken.

Er zijn bovendien bijzondere genaden, ook charisma’s genoemd naar de Griekse term die Sint Paulus gebruikt en die ‘gunst’, ‘ongevraagde gave’, ‘weldaad’ betekent. Wat hun aard ook is – soms is die buitengewoon, zoals de gave van wonderen of van tongen – charisma’s zijn gericht op de heiligmakende genade en bedoeld voor het algemeen welzijn van de Kerk.

Alle gelovigen hebben recht op de belofte van de Vader, de doop in de Heilige Geest en vuur, volgens het gebod van onze Heer Jezus Christus, en moeten die vurig verwachten en ernstig zoeken. Dit was de normale ervaring van allen in de vroege christelijke Kerk. Daarmee komt de toerusting met kracht voor leven en dienst, de schenking van de gaven en het gebruik ervan in het werk van de bediening.

Charisma’s moeten met dankbaarheid worden aanvaard door degene die ze ontvangt en ook door alle leden van de Kerk. Ze zijn een wonderbaar rijke genade voor de apostolische levenskracht en voor de heiligheid van het hele Lichaam van Christus, op voorwaarde dat het werkelijk echte gaven van de Heilige Geest zijn en dat ze worden gebruikt in volledige overeenstemming met de echte ingevingen van dezelfde Geest, dat wil zeggen in overeenstemming met de liefde, de ware maatstaf van alle charisma’s.

Hoewel gelovigen geestelijke strijd zullen voeren en onderdrukt zullen worden, kunnen zij niet door demonische machten bezeten worden.

Het exorcisme is gericht op de verdrijving van demonen of op de bevrijding van demonische bezetenheid door het geestelijk gezag dat Jezus aan zijn Kerk heeft toevertrouwd. Ziekte, vooral psychische ziekte, is een heel andere zaak; deze te behandelen is de zorg van de medische wetenschap.

Ingetogenheid is echter niet één vaste reeks regels voor elke cultuur en tijd. Het is een gedragspatroon dat geen aandacht op zichzelf vestigt door een ongepaste vertoning van het eigen lichaam.

De Heer Jezus Christus is de eeuwige Zoon van God. De Schriften verklaren: Zijn maagdelijke geboorte

In feite was Hij die zij als mens door de Heilige Geest ontving, die waarlijk haar Zoon werd naar het vlees, niemand anders dan de eeuwige Zoon van de Vader, de tweede persoon van de Heilige Drie-eenheid. Daarom belijdt de Kerk dat Maria waarlijk ‘Moeder van God’ is (Theotokos).

De allerzaligste Maagd Maria is, vanaf het eerste ogenblik van haar ontvangenis, door een bijzondere genade en voorrecht van de almachtige God en met het oog op de verdiensten van Jezus Christus, de Heiland van het menselijk geslacht, vrijgehouden van elke smet van de erfzonde.

In het gebed is de pelgrimerende Kerk verbonden met die van de heiligen, wier voorspraak zij inroept.

Jezus kenmerkte de tussentoestand van de goddelozen na de dood (hel, Hades) als een toestand van vuur (Lukas 16:23,24), maar dit moet onderscheiden worden van het eeuwige vuur. Jezus’ woorden in Lukas 16 laten zien dat de goddelozen bij bewustzijn blijven en zich bewust zijn van hun toestand en van wat zij gemist hebben.

Het Nieuwe Testament spreekt over het oordeel in de eerste plaats in zijn aspect van de laatste ontmoeting met Christus bij zijn wederkomst, maar bevestigt ook herhaaldelijk dat ieder onmiddellijk na de dood zal worden beloond naar zijn werken en geloof.

De Bijbel biedt geen mogelijkheid van bekering na de dood, noch een verlichting van de kwelling van de scheiding van God (Lukas 16:23–26).

Allen die sterven in Gods genade en vriendschap, maar nog onvolkomen gelouterd zijn, zijn weliswaar van hun eeuwig heil verzekerd; maar na de dood ondergaan zij een loutering, om de heiligheid te bereiken die nodig is om in te gaan in de vreugde van de hemel.

Al wie niet geschreven gevonden wordt in het Boek des Levens, samen met de duivel en zijn engelen, het beest en de valse profeet, zal overgeleverd worden aan de eeuwige straf in de poel die brandt met vuur en zwavel, hetgeen de tweede dood is.

De leer van de Kerk bevestigt het bestaan van de hel en haar eeuwigheid. Onmiddellijk na de dood dalen de zielen van hen die in staat van doodzonde sterven af naar de hel, waar zij de straffen van de hel ondergaan, ‘het eeuwige vuur’. De voornaamste straf van de hel is de eeuwige scheiding van God, in wie alleen de mens het leven en het geluk kan bezitten waarvoor hij geschapen is en waarnaar hij verlangt.

De opstanding van hen die in Christus ontslapen zijn en hun verandering samen met hen die in leven zijn en overblijven tot de komst van de Heer, is de nabije en zalige hoop van de kerk.

Sinds de hemelvaart is de komst van Christus in heerlijkheid nabij, ook al ‘is het niet aan u om tijden of gelegenheden te kennen die de Vader door zijn eigen gezag heeft vastgesteld’. Deze eschatologische komst kan zich elk ogenblik voltrekken, ook al worden zowel zij als de laatste beproeving die haar zal voorafgaan ‘uitgesteld’.

Hoewel Gods volk zware beproevingen kan doorstaan voordat de Heer komt, zal de Kerk worden opgenomen vóór de periode die de Grote Verdrukking wordt genoemd.

Vóór de wederkomst van Christus moet de Kerk door een laatste beproeving heen die het geloof van vele gelovigen zal doen wankelen. De vervolging die haar pelgrimstocht op aarde vergezelt, zal het ‘mysterie van de boosheid’ onthullen in de vorm van een religieuze misleiding die de mensen een schijnoplossing voor hun problemen biedt tegen de prijs van afval van de waarheid.

De wederkomst van Christus omvat de opname van de heiligen, die onze zalige hoop is, gevolgd door de zichtbare terugkeer van Christus met zijn heiligen om duizend jaar op aarde te regeren.

De misleiding van de Antichrist begint al gestalte te krijgen in de wereld telkens wanneer men beweert binnen de geschiedenis die messiaanse hoop te verwezenlijken die slechts voorbij de geschiedenis door het eschatologische oordeel kan worden verwezenlijkt. De Kerk heeft zelfs gewijzigde vormen van deze vervalsing van het komende rijk onder de naam chiliasme verworpen, vooral de ‘intrinsiek perverse’ politieke vorm van een wereldlijk messianisme.

Fundamentele Waarheid 14 bevestigt ook dat Jezus’ komst een toekomst voor Israël omvat. Aan de hand van Paulus’ belofte dat ‘geheel Israël zal behouden worden’ (Romeinen 11:26–27) stelt zij dat het koningschap van Christus de ‘redding van nationaal Israël’ zal betekenen.

Men treedt in het Volk van God binnen door het geloof en de doop. ‘Alle mensen zijn geroepen om tot het nieuwe Volk van God te behoren’ (LG 13), opdat de mensen in Christus ‘één familie en één Volk van God zouden vormen’ (AG 1).

Het huwelijk tussen één man en één vrouw voor het leven is de historische christelijke maatstaf, gebaseerd op het volledige getuigenis van de Schrift.

Een huwelijk dat ratum et consummatum is, kan door geen enkele menselijke macht worden ontbonden en om geen enkele reden, behalve de dood.

De Assemblies of God gelooft dat seksuele handelingen buiten het huwelijk als zondig verboden zijn.

Ontucht is de lichamelijke vereniging van een ongehuwde man en een ongehuwde vrouw. Zij is in ernstige mate in strijd met de waardigheid van de personen en van de menselijke seksualiteit, die van nature gericht is op het welzijn van de echtgenoten en op het voortbrengen en opvoeden van kinderen.

Wij keuren het ten stelligste af dat christenen zich laten scheiden om welke reden ook, behalve hoererij en overspel (Mattheüs 19:9) of verlating van de gelovige door de ongelovige (1 Korinthe 7:10–15) of in geval van huiselijk geweld door een echtgenoot jegens een echtgenote of kind (Mattheüs 18:6; Efeze 5:28–33; Kolossenzen 3:19).

De echtscheiding is een zware overtreding van de natuurwet. Zij pretendeert het contract te verbreken waarmee de echtgenoten vrijwillig hebben ingestemd om tot de dood met elkaar te leven. De echtscheiding doet afbreuk aan het verbond van het heil, waarvan het sacramentele huwelijk het teken is.

Waar wij het recht op echtscheiding erkennen, erkennen wij de vrijheid om opnieuw te trouwen. Zelfs wanneer die uitzonderingen niet bestaan, behoren gescheiden en hertrouwde christenen tot Gods volk en moeten zij worden behandeld als leden van het lichaam van Christus.

De Kerk houdt vast dat een nieuwe verbintenis niet als geldig kan worden erkend, indien het eerste huwelijk geldig was. Wanneer de gescheidenen burgerlijk hertrouwd zijn, bevinden zij zich in een situatie die objectief strijdig is met Gods wet.

De Assemblies of God, die geen duidelijke schriftuurlijke opdracht vindt, neemt geen officieel standpunt in over de geoorloofdheid van anticonceptie binnen een heteroseksueel huwelijk met het doel het aantal kinderen te regelen, het tijdstip van hun geboorte te bepalen of de gezondheid van de moeder te beschermen.

De regeling van de geboorten is een van de aspecten van verantwoord vader- en moederschap. Wettige bedoelingen van de echtgenoten rechtvaardigen niet het gebruik van moreel ontoelaatbare middelen (bijvoorbeeld rechtstreekse sterilisatie of anticonceptie).

De Assemblies of God beschouwt de praktijk van abortus als een kwaad dat miljoenen onschuldige baby’s is aangedaan en dat in de komende jaren miljoenen anderen zal bedreigen.

Sinds de eerste eeuw heeft de Kerk het morele kwaad van iedere opzettelijke abortus bevestigd. Deze leer is niet veranderd en blijft onveranderlijk.

Het gebruik van moderne geneeskunde door christenen is legitiem, maar mag nooit een vervanging zijn van het vertrouwen op God.

Na de apostolische tijd achtte de Kerk zich niet verplicht hiervan een grondslag te maken voor het opstellen van nauwkeurige regels voor de slager en de keuken, en nog minder in onze tijd een bloedtransfusie te verbieden.

Van het begin af aan is de Assemblies of God onomwonden toegewijd aan onthouding van alcoholische dranken, een overtuiging die stevig geworteld is in wat de Bijbel leert over het misbruik van wijn en het gebruik van sterke drank, en ook in haar kardinale ethische beginsel van liefde voor God en anderen.

De deugd van de matigheid brengt ons ertoe elke vorm van buitensporigheid te vermijden: het misbruik van voedsel, alcohol, tabak of geneesmiddelen. Zij die door dronkenschap of snelheidsliefde hun eigen veiligheid en die van anderen op de weg, ter zee of in de lucht in gevaar brengen, laden grote schuld op zich.

Als Beweging bevestigen wij onze loyaliteit aan de regering van de Verenigde Staten in oorlog en vrede. Wij zullen, zoals wij van oudsher hebben gedaan, blijven aandringen op het recht van elk lid om te kiezen of hij of zij zijn of haar standpunt verklaart als strijder, niet-strijder of gewetensbezwaarde.

Zij die gezworen hebben hun land in de strijdkrachten te dienen, zijn dienaren van de veiligheid en de vrijheid van de volken. Als zij hun plicht eervol vervullen, dragen zij waarlijk bij tot het algemeen welzijn van de natie en tot het handhaven van de vrede.