
Zitting 13: OVER HET ALLERHEILIGSTE SACRAMENT VAN DE EUCHARISTIE
EERSTE DECREET
Zijnde de derde onder de Opperste Paus, Julius III, gevierd op de elfde dag van oktober, MDLI.
De heilige, oecumenische en algemene Synode van Trente, wettig bijeengekomen in de Heilige Geest, onder voorzitterschap van dezelfde legaat en nuntii van de Apostolische Stoel, hoewel het doel waarvoor zij bijeenkwam, niet zonder de bijzondere leiding en besturing van de Heilige Geest, was dat zij de ware en oude leer betreffende het geloof en de sacramenten zou uiteenzetten, en een remedie zou aanreiken voor alle ketterijen en de andere zeer zware moeilijkheden waarmee de Kerk van God nu ellendig wordt gekweld en in vele en uiteenlopende delen wordt verscheurd; toch is dit, reeds vanaf het begin, in het bijzonder het doel van haar verlangens geweest, dat zij met wortel en tak die onkruiden van verfoeilijke dwalingen en schisma's zou uitroeien, waarmee de vijand in deze onze rampzalige tijden de leer van het geloof heeft overzaaid in het gebruik en de verering van de heilige en goddelijke Eucharistie, die onze Heiland niettemin in Zijn Kerk heeft achtergelaten als een symbool van die eenheid en naastenliefde, waarmee Hij wilde dat alle christenen in geest verbonden en verenigd zouden zijn. Daarom verbiedt deze heilige en gewijde Synode, die hier over dit eerbiedwaardige en goddelijke sacrament van de Eucharistie die gezonde en oprechte leer overlevert die de Katholieke Kerk – onderwezen door onze Heer Jezus Christus Zelf en door Zijn apostelen, en onderwezen door de Heilige Geest, die haar dag na dag alle waarheid in herinnering brengt – altijd heeft behouden en tot aan het einde der wereld zal bewaren, alle gelovigen van Christus om voortaan te vermoeden te geloven, te onderwijzen of te prediken over de heilige Eucharistie, anders dan zoals in dit huidige decreet is uitgelegd en gedefinieerd. Deze vaste verklaring van de leer is een waarborg tegen de talloze valse leringen die de fundamentele waarheden van het geloof dreigen te ondermijnen. Daarom, met de haar door Christus verleende autoriteit, de concilie van trente zitting zeven benadrukt de noodzaak van het naleven van deze leringen voor het geestelijk welzijn van alle gelovigen. Daarbij roept zij de gelovigen op om de authentieke boodschap van de Eucharistie hoog te houden en te verspreiden, en zo de eenheid onder christenen te bevorderen te midden van een tijd van verdeeldheid. In het licht van deze diepe toewijding aan het waarborgen van de integriteit van het geloof, de Concilie van Trente Sessie 21 herhaalt de noodzaak van eenheid onder gelovigen. Zij roept de herders van de Kerk op om hun gemeenten te leiden in een geest van harmonie en trouw aan de leringen die door de eeuwen heen zijn overgeleverd. Zo benadrukt de Synode dat het naleven van de hierin vastgestelde decreten essentieel is voor de geestelijke voeding van de gelovigen en de algehele gezondheid van de Kerk. Dit decreet dient niet alleen als een versterking van de leerstellige helderheid, maar ook als een waarborg tegen de versnippering van de christelijke eenheid. De betekenis van het concilie van Trente ligt in haar vastberadenheid om de heiligste leringen van het geloof hoog te houden te midden van het tumult van ketterse uitdagingen. Door definitieve richtlijnen vast te stellen voor het begrijpen en vieren van de Eucharistie, tracht zij een verenigd front onder gelovigen te herstellen, en ervoor te zorgen dat de kernprincipes van het katholicisme door de eeuwen heen standhouden. In het licht van deze decreten worden de gelovigen aangespoord om standvastig te blijven in hun geloof en zich diep in te zetten voor het sacramentele leven, waarbij zij de Eucharistie erkennen als het ware lichaam en bloed van Christus. Zoals bevestigd in de drieëntwintigste zitting van het concilie van Trente, dit diepe mysterie voedt niet alleen de ziel, maar dient ook als een bron van eenheid onder de gelovigen, wat een diepere liefde voor God en voor elkaar bevordert. Daarom is het noodzakelijk dat alle leerstellingen waaraan de Kerk vasthoudt, deze waarheid weerspiegelen en de gelovigen wegleiden van verdeeldheid en naar de enige waarheid leiden die in de Eucharistie belichaamd is. De concilie van trente sessie vierentwintig benadrukt de noodzaak om vast te houden aan deze gevestigde leer om de integriteit van het geloof te behouden tegen de alomtegenwoordige dwalingen van deze tijd. Het roept alle kerkelijke autoriteiten op om deze leer ijverig te handhaven en te verspreiden, zodat de waarheden van de Eucharistie resoneren in de harten van de gelovigen. In onwankelbare toewijding aan deze missie smeekt de Synode om de steun van de Heilige Geest, die de Kerk leidt naar eenheid en helderheid in haar heilige praktijken.

HOOFDSTUK I. Over de werkelijke tegenwoordigheid van onze Heer Jezus Christus in het allerheiligste sacrament van de Eucharistie.
In de eerste plaats leert de heilige Synode, en belijdt zij openlijk en eenvoudig, dat in het verheven sacrament van de heilige Eucharistie, na de consecratie van brood en wijn, onze Heer Jezus Christus, ware God en mens, werkelijk, wezenlijk en substantieel aanwezig is onder de gedaante van die zintuiglijke dingen. Want deze zaken zijn niet onderling tegenstrijdig – dat onze Heiland Zelf altijd aan de rechterhand van de Vader in de hemel zit, volgens de natuurlijke wijze van bestaan, en dat Hij niettemin op vele andere plaatsen sacramenteel aanwezig is in Zijn eigen substantie, op een wijze van bestaan die, hoewel we die nauwelijks in woorden kunnen uitdrukken, we toch door het door het geloof verlichte verstand kunnen bevatten, en we er vast van overtuigd moeten zijn dat dit voor God mogelijk is: want zo hebben al onze voorvaderen, zovelen als er in de ware Kerk van Christus waren, die over dit allerheiligste Sacrament hebben geschreven, openlijk beleden dat onze Verlosser dit zo bewonderenswaardige sacrament instelde bij het laatste avondmaal, toen Hij, na de zegening van brood en wijn, in uitdrukkelijke en duidelijke woorden getuigde dat Hij hun Zijn eigen Lichaam en Zijn eigen Bloed gaf; woorden die – opgetekend door de heilige Evangelisten en later herhaald door de heilige Paulus, terwijl zij die eigenlijke en meest manifeste betekenis in zich dragen waarin zij door de Vaders werden begrepen – het is inderdaad een misdaad van de ergste soort dat zij door bepaalde twistzieke en goddeloze mensen zouden worden verdraaid tot fictieve en imaginaire tropen, waardoor de waarheid van het vlees en bloed van Christus wordt ontkend, in strijd met de universele zin van de Kerk, die, als de pilaar en grondslag van de waarheid, deze uitvindingen van goddeloze mensen als satanisch heeft verafschuwd; zij erkent, met een geest die altijd dankbaar is en niet vergeet, dit uitmuntende weldaad van Christus.

HOOFDSTUK II. Over de reden van de instelling van dit allerheiligste Sacrament.
Daarom heeft onze Heiland, toen Hij op het punt stond deze wereld te verlaten om naar de Vader te gaan, dit Sacrament ingesteld, waarin Hij als het ware de rijkdommen van Zijn goddelijke liefde voor de mens uitstortte, een gedachtenis makend aan Zijn wonderbare werken; en Hij gebood ons, bij de deelname daaraan, Zijn gedachtenis te vereren en Zijn dood te verkondigen totdat Hij komt om de wereld te oordelen. En Hij wilde ook dat dit sacrament ontvangen zou worden als het geestelijk voedsel van de zielen, waardoor zij gevoed en versterkt kunnen worden die leven met Zijn leven, Hij die zei: Wie mij eet, zal ook door mij leven; en als een tegengif, waardoor wij bevrijd kunnen worden van dagelijkse fouten en bewaard kunnen blijven voor doodzonden. Hij wilde bovendien dat het een onderpand zou zijn van onze toekomstige heerlijkheid en eeuwig geluk, en aldus een symbool van dat ene lichaam waarvan Hij het hoofd is, en waarmee Hij ons graag als leden verenigd zou zien door de nauwste band van geloof, hoop en naastenliefde, opdat wij allen hetzelfde zouden spreken en er geen scheuringen onder ons zouden zijn.

HOOFDSTUK III. Over de uitmuntendheid van de allerheiligste Eucharistie boven de overige Sacramenten.
De allerheiligste Eucharistie heeft inderdaad dit gemeen met de overige sacramenten, dat zij een symbool is van een heilige zaak en een zichtbare vorm van een onzichtbare genade; maar in de Eucharistie wordt dit uitmuntende en bijzondere gevonden, dat de andere sacramenten pas de kracht van heiliging hebben wanneer men ze gebruikt, terwijl in de Eucharistie, vóórdat ze gebruikt wordt, de Auteur Zelf van de heiligheid aanwezig is. Want de apostelen hadden de Eucharistie nog niet uit de hand van de Heer ontvangen, toen Hij niettemin Zelf met waarheid bevestigde dat het Zijn eigen lichaam was dat Hij (aan hen) aanbood. En dit geloof is altijd in de Kerk van God geweest, dat onmiddellijk na de consecratie het waarachtige Lichaam van onze Heer, en Zijn waarachtige Bloed, samen met Zijn ziel en goddelijkheid, onder de gedaante van brood en wijn zijn; maar het Lichaam inderdaad onder de gedaante van brood, en het Bloed onder de gedaante van wijn, door de kracht van de woorden; maar het lichaam zelf onder de gedaante van wijn, en het bloed onder de gedaante van brood, en de ziel onder beide, door de kracht van die natuurlijke verbinding en gelijktijdigheid waardoor de delen van Christus onze Heer, die nu uit de dood is opgestaan om niet meer te sterven, met elkaar verenigd zijn; en de goddelijkheid, bovendien, vanwege de bewonderenswaardige hypostatische vereniging daarvan met Zijn lichaam en ziel. Daarom is het zeer waar dat onder beide gedaanten evenveel bevat is als onder beide samen; want Christus, geheel en al, is onder de gedaante van brood, en onder elk deel van die gedaante; evenzo is de gehele (Christus) onder de gedaante van wijn, en onder de delen daarvan.

HOOFDSTUK IV. Over de Transsubstantiatie.
En omdat Christus, onze Verlosser, verklaarde dat wat Hij onder de gedaante van brood aanbood werkelijk Zijn eigen lichaam was, is het daarom altijd een vast geloof in de Kerk van God geweest, en deze heilige Synode verklaart het nu opnieuw, dat door de consecratie van het brood en de wijn een verandering plaatsvindt van de gehele substantie van het brood in de substantie van het lichaam van Christus onze Heer, en van de gehele substantie van de wijn in de substantie van Zijn bloed; welke verandering door de heilige Katholieke Kerk passend en terecht Transsubstantiatie wordt genoemd.

HOOFDSTUK V. Over de cultus en verering die aan dit allerheiligste Sacrament moet worden bewezen.
Daarom is er geen ruimte voor twijfel dat alle gelovigen van Christus, volgens de in de Katholieke Kerk altijd ontvangen gewoonte, in verering de aanbidding van latria, die aan de ware God verschuldigd is, aan dit allerheiligste sacrament kunnen bewijzen. Want het is daarom niet minder te aanbidden omdat het door Christus, de Heer, werd ingesteld om ontvangen te worden: want wij geloven dat dezelfde God daarin aanwezig is, van wie de eeuwige Vader, wanneer Hij Hem in de wereld introduceert, zegt: En laat alle engelen van God Hem aanbidden; die de Wijzen neerknielend aanbaden; die, ten slotte, zoals de Schrift getuigt, door de apostelen in Galilea werd aanbeden.
De heilige Synode verklaart bovendien dat deze gewoonte zeer vroom en religieus in de Kerk werd ingevoerd, dat dit verheven en eerbiedwaardige sacrament elk jaar op een bepaalde dag met bijzondere verering en plechtigheid wordt gevierd, en dat een feestdag; en dat het eerbiedig en met eerbetoon in processies door de straten en op openbare plaatsen wordt gedragen. Want het is zeer rechtvaardig dat er bepaalde aangewezen heilige dagen zijn waarop alle christenen met een bijzondere en ongebruikelijke demonstratie kunnen getuigen dat hun geest dankbaar is aan hun gemeenschappelijke Heer en Verlosser voor zo'n onuitsprekelijke en werkelijk goddelijke weldaad, waardoor de overwinning en triomf van Zijn dood worden vertegenwoordigd. En zo betaamde het inderdaad de zegevierende waarheid om een triomf te vieren over leugen en ketterij, opdat haar tegenstanders, bij het zien van zoveel pracht en in het midden van zo grote vreugde van de universele Kerk, ofwel verzwakt en gebroken wegkwijnen; of, geraakt door schaamte en verward, zich uiteindelijk bekeren.

HOOFDSTUK VI. Over het bewaren van het Sacrament van de heilige Eucharistie en het brengen ervan naar de zieken.
De gewoonte om de heilige Eucharistie in het sacrarium te bewaren is zo oud, dat zelfs de tijd van het Concilie van Nicaea dat gebruik erkende. Bovendien, wat betreft het brengen van de heilige Eucharistie zelf naar de zieken, en het zorgvuldig bewaren ervan voor dit doel in kerken, is dit niet alleen uiterst in overeenstemming met billijkheid en rede, maar het is ook in talrijke concilies geboden en is een zeer oude gewoonte van de Katholieke Kerk. Daarom verordent deze heilige Synode dat deze heilzame en noodzakelijke gewoonte in alle opzichten behouden moet blijven.

HOOFDSTUK VII. Over de voorbereiding die vereist is om de heilige Eucharistie waardig te ontvangen.
Als het voor iemand onbetamelijk is om een van de heilige functies te benaderen, tenzij hij heilig nadert; zeker, hoe meer de heiligheid en goddelijkheid van dit hemelse sacrament door een christen worden begrepen, hoe ijveriger hij moet toezien dat hij het niet ontvangt dan met grote eerbied en heiligheid, vooral omdat we bij de Apostel die woorden vol verschrikking lezen: Wie onwaardig eet en drinkt, eet en drinkt een oordeel over zichzelf. Daarom moet hij die wil communiceren, zich het voorschrift van de Apostel herinneren: Laat een mens zichzelf beproeven. Nu verklaart het kerkelijk gebruik dat die noodzakelijke beproeving is, dat niemand die zich bewust is van doodzonde, hoe berouwvol hij zichzelf ook mag lijken, de heilige Eucharistie mag benaderen zonder voorafgaande sacramentele biecht. Dit heeft de heilige Synode verordend dat door alle christenen onveranderlijk in acht genomen moet worden, zelfs door die priesters op wie het rust door hun ambt om te celebreren, mits de gelegenheid van een biechtvader hen niet ontbreekt; maar als een priester in een dringende noodzaak zonder voorafgaande biecht zou celebreren, laat hij zo snel mogelijk biechten.

HOOFDSTUK VIII. Over het gebruik van dit bewonderenswaardige Sacrament.
Wat betreft het gebruik van dit heilige sacrament, hebben onze Vaders terecht en wijselijk drie manieren van ontvangen onderscheiden. Want zij hebben geleerd dat sommigen het alleen sacramenteel ontvangen, namelijk zondaars: anderen alleen geestelijk, namelijk zij die in verlangen dat hemelse brood eten dat voor hen is neergelegd, door een levendig geloof dat werkt door naastenliefde, de vrucht en het nut daarvan gewaarworden: terwijl de derde (klasse) het zowel sacramenteel als geestelijk ontvangt, en dit zijn zij die zichzelf van tevoren zo beproeven en voorbereiden, dat zij deze goddelijke tafel benaderen gekleed in het bruiloftskleed. Wat betreft de ontvangst van het sacrament, was het altijd de gewoonte in de Kerk van God dat leken de communie van priesters ontvingen; maar dat priesters bij het celebreren zichzelf communiceerden; welke gewoonte, als voortkomend uit een apostolische traditie, met recht en rede behouden moet blijven. En ten slotte vermaant, spoort aan, smeekt en bidt deze heilige Synode met ware vaderlijke genegenheid, door de ingewanden van de barmhartigheid van onze God, dat allen en ieder van degenen die de christelijke naam dragen, het nu eindelijk eens zouden worden en eensgezind zouden zijn in dit teken van eenheid, in deze band van naastenliefde, in dit symbool van eendracht; en dat zij, indachtig de zo grote majesteit en de zo overstelpende liefde van onze Heer Jezus Christus, die Zijn eigen geliefde ziel gaf als de prijs voor onze redding, en ons Zijn eigen vlees gaf om te eten, deze heilige mysteries van Zijn lichaam en bloed zouden geloven en vereren met zodanige standvastigheid en vastheid van geloof, met zodanige toewijding van ziel, met zodanige vroomheid en aanbidding dat zij in staat zijn om vaak dat bovensubstantiële brood te ontvangen, en dat het voor hen werkelijk het leven van de ziel en de eeuwige gezondheid van hun geest mag zijn; dat zij, versterkt door de kracht daarvan, na de reis van deze ellendige pelgrimstocht in staat mogen zijn hun hemelse vaderland te bereiken, om daar, zonder enige sluier, datzelfde brood der engelen te eten dat zij nu onder de heilige sluiers eten.
Maar aangezien het niet genoeg is om de waarheid te verklaren, als dwalingen niet blootgelegd en verworpen worden, heeft het de heilige Synode goed gedacht deze canons toe te voegen, opdat allen – nu de Katholieke leer reeds erkend is – nu ook kunnen begrijpen wat de ketterijen zijn waarvoor zij zich moeten hoeden en die zij moeten vermijden.

ON THE MOST HOLY SACRAMENT OF THE EUCHARIST
CANONS
CANON I.-Indien iemand ontkent dat in het sacrament van de allerheiligste Eucharistie waarlijk, werkelijk en wezenlijk het lichaam en bloed, samen met de ziel en de godheid van onze Heer Jezus Christus, en bijgevolg de gehele Christus, vervat zijn; maar zegt dat Hij daarin slechts is als in een teken, of in een figuur, of in kracht; die zij anathema.
CANON II.-Indien iemand zegt dat in het heilige en gewijde sacrament van de Eucharistie de substantie van brood en wijn samenblijft met het lichaam en bloed van onze Heer Jezus Christus, en de wonderbare en unieke verandering van de gehele substantie van het brood in het Lichaam, en van de gehele substantie van de wijn in het Bloed ontkent - waarbij slechts de gedaanten van brood en wijn overblijven - welke verandering de Katholieke Kerk zeer treffend Transsubstantiatie noemt; die zij anathema.
CANON III.-Indien iemand ontkent dat in het eerbiedwaardige sacrament van de Eucharistie de gehele Christus vervat is onder elke gedaante, en onder elk deel van elke gedaante, wanneer deze gescheiden zijn; die zij anathema.
CANON IV.-Indien iemand zegt dat, nadat de consecratie is voltooid, het lichaam en bloed van onze Heer Jezus Christus niet in het bewonderenswaardige sacrament van de Eucharistie zijn, maar (slechts daar zijn) tijdens het gebruik, terwijl het wordt genuttigd, en niet daarvoor of daarna; en dat in de hosties of geconsacreerde deeltjes die bewaard worden of die na de communie overblijven, het ware Lichaam van de Heer niet blijft; die zij anathema.
CANON V.-Indien iemand zegt dat de voornaamste vrucht van de allerheiligste Eucharistie de vergeving van zonden is, of dat er geen andere gevolgen uit voortvloeien; die zij anathema.
CANON VI.-Indien iemand zegt dat in het heilige sacrament van de Eucharistie Christus, de eniggeboren Zoon van God, niet aanbeden moet worden met de verering, zelfs de uiterlijke, van latria; en bijgevolg noch met een bijzondere feestelijke plechtigheid vereerd moet worden, noch plechtig in processies moet worden rondgedragen, volgens de prijzenswaardige en universele ritus en gewoonte van de heilige kerk; of dat Hij niet publiekelijk aan het volk moet worden voorgehouden om aanbeden te worden, en dat de aanbidders daarvan afgodendienaars zijn; die zij anathema.
CANON VII.-Indien iemand zegt dat het niet geoorloofd is dat de heilige Eucharistie in het tabernakel wordt bewaard, maar dat deze onmiddellijk na de consecratie noodzakelijkerwijs onder de aanwezigen moet worden uitgedeeld; of dat het niet geoorloofd is dat deze met eerbied naar de zieken wordt gebracht; die zij anathema.
CANON VIII.-Indien iemand zegt dat Christus, gegeven in de Eucharistie, alleen geestelijk wordt gegeten, en niet ook sacramenteel en werkelijk; die zij anathema.
CANON IX.-If any one denieth, that all and each of Christ’s faithful of both sexes are bound, when they have attained to years of discretion, to communicate every year, at least at Easter, in accordance with the precept of holy Mother Church; let him be anathema.
CANON X.-Indien iemand zegt dat het voor de celebrerende priester niet geoorloofd is om zichzelf te communiceren; die zij anathema.
CANON XI.-Indien iemand zegt dat geloof alleen een voldoende voorbereiding is voor het ontvangen van het sacrament van de allerheiligste Eucharistie; die zij anathema. En uit vrees dat een zo groot sacrament onwaardig ontvangen zou worden, en zo tot dood en verdoemenis, verordent en verklaart deze heilige Synode dat de sacramentele biecht, wanneer een biechtvader beschikbaar is, noodzakelijkerwijs vooraf moet worden afgelegd door degenen wier geweten belast is met doodzonde, hoe berouwvol zij zichzelf ook mogen achten. Maar indien iemand vermetel genoeg is om het tegendeel te onderwijzen, te prediken, of hardnekkig te beweren, of zelfs in een openbaar debat te verdedigen, zal hij daarop geëxcommuniceerd worden.

OVER DE KERKHERVORMING
TWEEDE DECREET

HOOFDSTUK I. Bisschoppen moeten zich met voorzichtigheid inzetten om de zeden van hun onderdanen te hervormen: tegen de correctie door deze bisschoppen staat beroep open.
Dezelfde heilige en gewijde Synode - wettig vergaderd in de Heilige Geest, onder voorzitterschap van dezelfde legaat en nuntii van de Apostolische Stoel - met het voornemen bepaalde zaken te verordenen die betrekking hebben op de jurisdictie van bisschoppen, opdat zij, in overeenstemming met het decreet van de laatste Zitting, des te gewilliger in de aan hen toevertrouwde kerken verblijven, naarmate zij met groter gemak en comfort de aan hen onderworpenen kunnen besturen en in een gepast leven en wandel kunnen houden, acht het passend dat de bisschoppen er allereerst aan worden herinnerd dat zij herders zijn en geen slaan-den, en dat zij zo over hun onderdanen moeten heersen dat zij niet over hen heersen, maar hen liefhebben als zonen en broeders; en dat zij ernaar moeten streven, door aansporing en vermaning, hen te weerhouden van wat ongeoorloofd is, opdat zij, mochten zij overtreden, niet gedwongen worden hen met de nodige straffen te dwingen.
Tegenover hen echter, mochten zij op enigerlei wijze zondigen door menselijke zwakheid, moet dat gebod van de apostel door bisschoppen in acht worden genomen, dat zij hen bestraffen, smeken en berispen met alle vriendelijkheid en leer; aangezien welwillendheid jegens degenen die gecorrigeerd moeten worden vaak meer bewerkt dan strengheid; aansporing meer dan dreigement; naastenliefde meer dan macht. Maar indien er vanwege de ernst van de overtreding behoefte is aan de roede, dan moet strengheid worden getemperd met zachtmoedigheid, oordeel met barmhartigheid, gestrengheid met mildheid; opdat de discipline, zo heilzaam en noodzakelijk voor het volk, zonder hardheid bewaard blijft; en zij die getuchtigd worden, verbeterd mogen worden, of, als zij geen berouw willen tonen, dat anderen, door het heilzame voorbeeld van hun straf, van ondeugden weerhouden mogen worden; aangezien het de taak van een herder is, tegelijk waakzaam en vriendelijk, om allereerst zachte zalven aan te brengen op de kwalen van zijn schapen, en daarna over te gaan tot scherpere en gewelddadigere remedies, wanneer de ernst van de ziekten dit vereist; maar als zelfs deze niet effectief zijn in het wegnemen van die kwalen, dan moet hij de andere schapen tenminste bevrijden van het gevaar van besmetting.
Aangezien degenen die zich schuldig maken aan misdaden, gewoonlijk, om straf te ontlopen en aan het oordeel van hun bisschoppen te ontsnappen, veinzen klachten en grieven te hebben, en onder het voorwendsel van een beroep het proces van de rechter belemmeren, heeft deze Synode, om te voorkomen dat een rechtsmiddel dat was ingesteld ter bescherming van de onschuld wordt misbruikt voor de verdediging van het kwaad, en opdat deze list en uitvlucht kan worden tegengegaan, verordend en bepaald dat: In zaken met betrekking tot visitatie en correctie, of tot bevoegdheid of onbevoegdheid, evenals in strafzaken, er geen beroep mogelijk zal zijn vóór het definitieve vonnis, van de bisschop of zijn vicaris-generaal in geestelijke zaken, tegen enig tussenvonnis of andere (beweerde) grief, van welke aard dan ook; noch zal de bisschop, noch zijn vicaris, gehouden zijn gehoor te geven aan een dergelijk beroep, aangezien dit als lichtzinnig wordt beschouwd; maar zij mogen overgaan tot verdere maatregelen, ongeacht dat beroep of enige verhindering die uitgaat van een rechter in beroep, evenals elk gebruik en gewoonte, zelfs van onheuglijke tijden, die hiermee in strijd zijn; tenzij de genoemde grief niet kan worden hersteld door het definitieve vonnis, of er geen beroep mogelijk is van het genoemde definitieve vonnis; in welke gevallen de statuten van de oude canons onaangetast blijven.

HOOFDSTUK II. Wanneer een beroep tegen de bisschop in strafzaken moet worden overgedragen aan de Metropoliet of aan een van de dichtstbijzijnde bisschoppen.
A case of appeal-where there is room for such appeal-from the sentence of the bishop, or that of his vicar general, shall, if it happen to be a case committed by apostolic authority to judges on the spot, be referred to the metropolitan, or even to his vicar general in spirituals; or if that metropolitan be for some cause suspected, or be distant more than two days’ journey as settled by law, or if it be from him that the appeal is made, the case shall be committed to one of the nearest bishops, or to the vicars thereof, but not to inferior judges.

HOOFDSTUK III. De akten van de eerste aanleg moeten binnen dertig dagen kosteloos aan de beschuldigde appellant worden verstrekt.
De beschuldigde die in een strafzaak in beroep gaat tegen de bisschop, of tegen zijn vicaris-generaal in geestelijke zaken, moet absoluut, voor de rechter bij wie hij in beroep is gegaan, de processtukken van de eerste aanleg overleggen; en de rechter zal op geen enkele wijze overgaan tot de vrijspraak van de beschuldigde zonder deze te hebben gezien. En degene van wie het beroep uitgaat, zal op verzoek (van de appellant) de genoemde stukken kosteloos binnen dertig dagen verstrekken; anders zal de genoemde beroepszaak zonder deze worden beëindigd, op de wijze die de gerechtigheid vereist.

HOOFDSTUK IV. Op welke wijze geestelijken wegens zware misdaden uit hun gewijde ambten moeten worden ontzet.
En aangezien er soms zulke ernstige misdaden door geestelijken worden begaan dat zij, vanwege de gruwelijkheid ervan, uit hun gewijde ambten moeten worden ontzet en aan een wereldlijk gerecht moeten worden overgeleverd; in welk geval een bepaald aantal bisschoppen volgens de Canons vereist is; en aangezien, mocht er een moeilijkheid zijn om hen allen bijeen te roepen, de behoorlijke uitvoering van de wet zou worden vertraagd; terwijl, mochten zij bij enige gelegenheid aanwezig kunnen zijn, hun residentie zou worden onderbroken; daarom heeft de Synode besloten en verordend dat het voor een bisschop wettig zal zijn, door hemzelf of door zijn vicaris-generaal in geestelijke zaken, zonder de aanwezigheid van zelfs andere bisschoppen, op te treden tegen een geestelijke, zelfs tegen iemand die tot de gewijde orde van het priesterschap is verheven, tot aan zijn veroordeling toe, evenals tot zijn mondelinge afzetting; en hij zal in staat zijn om zelf over te gaan tot de feitelijke en plechtige degradatie uit de genoemde kerkelijke ordes en graden, in de gevallen waarin de aanwezigheid van andere bisschoppen, in een specifiek aantal, door de Canons wordt vereist; waarbij hij echter tot zich neemt, en daarin wordt bijgestaan door, een gelijk aantal abten, die het recht hebben om de mijter en staf te gebruiken bij apostolisch privilege, indien zij in de stad of het bisdom kunnen worden gevonden en gemakkelijk aanwezig kunnen zijn; of bij gebreke daarvan, (bijgestaan door een gelijk aantal) andere personen die een kerkelijke waardigheid bekleden, die van gewicht zijn door hun leeftijd en aanbevolen door hun kennis van het recht.

HOOFDSTUK V. De bisschop zal summier kennisnemen van gunsten waarbij een zonde of een straf wordt kwijtgescholden.
En omdat het soms gebeurt dat bepaalde personen onder valse voorwendselen, die niettemin waarschijnlijk genoeg lijken, op frauduleuze wijze gunsten verkrijgen, waardoor de straffen die hun door de rechtvaardige strengheid van hun bisschoppen zijn opgelegd, geheel worden kwijtgescholden of verzacht; en aangezien het een onverdraaglijke zaak is dat een leugen, die God zozeer mishaagt, niet alleen ongestraft blijft, maar voor degene die haar vertelt zelfs de vergeving van een andere misdaad verkrijgt; heeft de Synode om deze reden als volgt verordend en bepaald: Dat een bisschop, residerend in zijn eigen kerk, zelf, als afgevaardigde van de Apostolische Stoel, kennis zal nemen, zelfs summierlijk, van de surreptie of obreptie van enige gunst, verkregen onder valse voorwendselen, voor de vrijspraak van enige openbare misdaad of wangedrag, waarover hij zelf een onderzoek had ingesteld; of voor de kwijtschelding van een straf waartoe hij zelf de misdadiger heeft veroordeeld; en hij zal de genoemde gunst niet toelaten nadat wettig is vastgesteld dat deze is verkregen door het vermelden van wat onwaar is, of door het verzwijgen van de waarheid.

HOOFDSTUK VI. Een bisschop zal niet persoonlijk worden gedagvaard, behalve in een zaak die afzetting of ontzetting uit het ambt betreft.
En aangezien de onderdanen van een bisschop, zelfs als zij terecht zijn gestraft, hem vaak niettemin een hevige haat toedragen, en, alsof zij enig onrecht van zijn hand hebben ondergaan, valse beschuldigingen tegen hem inbrengen, opdat zij hem op welke wijze dan ook kunnen dwarsbomen die in hun macht ligt - de vrees voor welke ergernis de bisschop meestal terughoudender maakt in het onderzoeken en straffen van wangedrag; daarom, opdat een bisschop niet gedwongen wordt - zowel tot zijn eigen grote ongemak als dat van zijn Kerk - de hem toevertrouwde kudde in de steek te laten, en opdat hij niet gedwongen wordt - niet zonder vermindering van de bisschoppelijke waardigheid - van plaats naar plaats te dwalen, heeft (de Synode) aldus verordend en bepaald: Dat een bisschop, zelfs als er tegen hem wordt opgetreden ex officio, of bij wijze van onderzoek, of aanklacht, of beschuldiging, of op welke andere wijze dan ook, niet zal worden gedagvaard of gewaarschuwd om in persoon te verschijnen, behalve voor een zaak waarvoor hij uit zijn ambt zou moeten worden ontzet of daarvan zou moeten worden beroofd.

HOOFDSTUK VII. De kwalificaties van getuigen tegen een bisschop worden beschreven.
In een strafzaak zullen getuigen niet worden toegelaten tegen een bisschop, noch wat betreft de informatie, of bewijzen, of ander proces dat het hoofdpunt van de zaak raakt, tenzij hun getuigenis overeenstemt, en zij van goed leven zijn, in goede achting en reputatie; en indien zij enige verklaring hebben afgelegd uit haat, roekeloosheid of eigenbelang, zullen zij worden onderworpen aan zware straffen.

HOOFDSTUK VIII. Belangrijke bisschoppelijke zaken zullen door de Opperste Paus worden behandeld.
De zaken van bisschoppen, wanneer zij vanwege de aard van de ten laste gelegde misdaad (in persoon) moeten verschijnen, zullen voor de Soevereine Paus worden gebracht en door hem worden beslist.
DECREET VOOR HET UITSTELLEN VAN DE DEFINITIE VAN VIER ARTIKELEN BETREFFENDE HET SACRAMENT VAN DE EUCHARISTIE, EN VOOR HET VERLENEN VAN EEN VRIJGELEIDE AAN PROTESTANTEN
Dezelfde heilige Synode, - verlangend om uit de akker van de Heer alle dwalingen weg te rukken die als doornen opnieuw zijn opgekomen met betrekking tot dit allerheiligste sacrament, en wensend te voorzien in het heil van alle gelovigen, terwijl haar dagelijkse gebeden voor dit doel vroom tot de Almachtige God worden opgezonden, - heeft onder de andere artikelen met betrekking tot dit sacrament, die met het meest ijverige onderzoek naar de katholieke waarheid zijn behandeld; nadat er zeer vele en uiterst nauwkeurige conferenties, overeenkomstig het belang van de zaken, zijn gehouden, en de sentimenten van de meest eminente theologen zijn vernomen; eveneens de volgende behandeld: of het noodzakelijk is voor het heil, en van goddelijk recht is voorgeschreven, dat alle gelovigen van Christus het genoemde eerbiedwaardige sacrament onder beide gedaanten ontvangen.
En; of hij die onder één van beide gedaanten communiceert, minder ontvangt dan hij die onder beide communiceert. En; of de heilige Moeder de Kerk heeft gedwaald door de leken, en priesters wanneer zij niet celebreren, onder de gedaante van brood alleen te laten communiceren. En; of ook kleine kinderen moeten communiceren. Maar aangezien degenen uit de edelste provincie Duitsland, die zichzelf Protestanten noemen, door de heilige Synode over deze genoemde artikelen gehoord willen worden voordat ze worden gedefinieerd, en voor dit doel het publieke vertrouwen van de Synode hebben gevraagd, opdat zij veilig hierheen mogen komen, in deze stad mogen verblijven, vrijuit mogen spreken en hun sentimenten voor de Synode uiteenzetten, en daarna vertrekken wanneer zij willen; deze heilige Synode, - hoewel zij vele maanden lang met grote ernst naar hun komst heeft uitgezien, niettemin, als een liefhebbende moeder die zucht en barensweeën lijdt, vurig verlangend en strevend naar dit, dat er onder degenen die de christelijke naam dragen geen schisma's zijn, maar dat, zoals allen dezelfde God en Verlosser erkennen, zo allen hetzelfde zeggen, hetzelfde geloven, hetzelfde denken, - vertrouwend op de barmhartigheid van God, en hopend dat het resultaat zal zijn dat zij teruggebracht mogen worden tot de allerheiligste en heilzame eendracht van één geloof, hoop en naastenliefde, (en) hen hierin tegemoetkomend, heeft, voor zover het de genoemde Synode betreft, gegeven en verleend, overeenkomstig hun verzoek; een publieke verzekering en vertrouwen, die zij een vrijgeleide noemen, van de strekking die hieronder zal worden uiteengezet; en om hunnentwil heeft zij de definitie van die artikelen uitgesteld tot de tweede volgende Zitting, die zij, opdat zij daarbij gemakkelijk aanwezig kunnen zijn, heeft uitgeschreven voor het feest van de bekering van de heilige Paulus, dat op de vijfentwintigste dag van de maand januari van het komende jaar zal zijn.
En zij verordent voorts dat het offer van de mis, vanwege het nauwe verband tussen de twee onderwerpen, in dezelfde Zitting zal worden behandeld; en dat zij ondertussen in de volgende Zitting de sacramenten van Boete en Ziekenzalving zal behandelen, waarvan zij heeft bepaald dat deze gehouden zal worden op het feest van de heilige Catharina, maagd en martelares, dat de vijfentwintigste november zal zijn; en dat tegelijkertijd, in beide Zittingen, de kwestie van de hervorming zal worden voortgezet.

SAFE-CONDUCT GRANTED TO PROTESTANTS
De heilige en gewijde, algemene Synode van Trente, - wettig vergaderd in de Heilige Geest, waarbij dezelfde Legaat en Nuntii van de heilige Apostolische Stoel voorzitten, - verleent, voor zover het de heilige Synode zelf betreft, aan allen en eenieder in heel Duitsland, of zij nu geestelijken of wereldlijken zijn, van welke graad, stand, conditie of kwaliteit zij ook zijn, die naar dit oecumenische en algemene Concilie willen reizen, het publieke vertrouwen en de volledige veiligheid, die zij een vrijgeleide noemen, met alle en eenieder van de noodzakelijke en passende clausules en decreten, ook al zouden deze specifiek en niet in algemene termen moeten worden uitgedrukt, en waarvan het haar wens is dat zij als uitgedrukt worden beschouwd, zodat zij de macht hebben en zullen hebben om in alle vrijheid te overleggen, voorstellen te doen en te behandelen over die zaken die in de genoemde Synode behandeld moeten worden; om vrij en veilig naar het genoemde oecumenische Concilie te komen, en daar te blijven en te verblijven, en daarin, zowel schriftelijk als mondeling, zoveel artikelen voor te stellen als hun goeddunkt, en te overleggen en te disputeren, zonder enige belediging of smaad, met de Vaders, of met degenen die door de genoemde heilige Synode zijn geselecteerd; evenals om te vertrekken wanneer zij dat passend achten. Het heeft de heilige Synode voorts goedgedacht dat, indien zij voor hun grotere vrijheid en veiligheid wensen dat er bepaalde rechters namens hen worden afgevaardigd, met betrekking tot misdaden die door hen zijn begaan of nog begaan zouden kunnen worden, zij zelf degenen zullen nomineren die hen gunstig gezind zijn, zelfs als de genoemde misdaden nog zo enorm zouden zijn en naar ketterij zouden rieken.
—
Meer uit deze reeksHet Concilie van Trente in zijn geheelBekijk alle 27 artikelen
Een reactie plaatsen