Adrienne staat niet in de Bijbel — en “Christen” aanvankelijk ook niet

Adrienne staat niet in de Bijbel. Het is de Franse vrouwelijke vorm van Adrian, wat het Latijnse Hadrianus is, “uit Hadria” — een stad aan de Noord-Italiaanse kust die ook haar naam gaf aan de Adriatische Zee.

Wat betekent dat de naam drie stappen verwijderd is van een eigen betekenis: een vrouwelijke vorm van een mannelijke vorm van een plaats. En dat, beste vrienden, is vrijwel precies hoe christenen ook aan hun naam kwamen.

Wat betekent de naam Adrienne?

Van Hadria, via Adrian en vervolgens het Frans. Hadria was een Etruskische haven; de Romeinen gebruikten Hadrianus als een familienaam; de keizer die Noord-Brittannië ommuurde droeg hem; heiligen en zes pausen droegen hem na hem; en het Frans gaf er een vrouwelijke uitgang aan.

Niets in die keten beschrijft een deugd. Het beschrijft een route.

Staat Adrienne in de Bijbel?

Nee — in geen enkele taal en geen enkele spelling, en er is geen Hebreeuwse vorm. Latijnse plaatsnamen en Franse uitgangen liggen beide ver na de voltooiing van de Schrift.

Maar de vorm van de naam is het waard om te volgen, omdat het de vorm is van onze hele identiteit als christenen.

Een naam die we niet voor onszelf hebben gekozen

Lucas plaatst het in één bijzin en gaat verder.

De discipelen werden in Antiochië voor het eerst christenen genoemd.

Let op de lijdende vorm. Zij werden genoemd. Zij adopteerden het niet, stemden er niet over en kondigden het niet aan. Iemand in Antiochië — buitenstaanders, hoogstwaarschijnlijk, mogelijk de beroemde scherpe tongen van de stad — begon naar deze mensen te verwijzen met de naam van de man over wie ze bleven praten, en het bleef hangen.

Het is een afgeleide naam. Christus' mensen. Christ-enen, met een toegevoegde uitgang, op dezelfde manier als een Romein zou zeggen dat een huishouden aan iemand toebehoorde.

De Kerk nam het etiket aan dat haar werd aangereikt en droeg het tweeduizend jaar lang.

Waarom een afgeleide naam de juiste is

Er zit iets passends in, en het is de moeite waard om erbij stil te staan.

Wij hebben geen eigen naam. Alles hoe wij genoemd worden, worden wij genoemd vanwege iemand anders. Christen. Kind van God. Erfgenaam. Lid van een lichaam waarvan het hoofd niet wijzelf zijn.

Paulus maakt het punt over het gezin: Ik kniel voor de Vader, van wie elk geslacht in de hemel en op de aarde zijn naam ontleent. Ontleent. Niemand in die zin heeft zijn eigen naam zelf verzonnen.

En een naam gegeven door buitenstaanders, mogelijk als een spotnaam, die verandert in de meest gedragen religieuze identiteit in de geschiedenis — dat is een redelijke samenvatting van hoe God met materiaal werkt.

Voor iedereen die de naam draagt

Adrienne: van Hadria, twee keer verwijderd, in het Frans.

Mogen wij tevreden zijn om vernoemd te worden naar iemand anders, aangezien dat het enige soort naam is dat uiteindelijk telt.

Mogen wij het etiket goed genoeg dragen zodat wie het voor ons gebruikt, niet ironisch is.

En mogen wij onthouden dat de eerste mensen die christenen werden genoemd, het woord niet kozen — ze gedroegen zich simpelweg op een manier die de stad ernaar deed grijpen.

Gerelateerde artikelen

• Adrian staat niet in de Bijbel — het betekent “uit Hadria”
• Adriana staat niet in de Bijbel — maar de Adriatische Zee wel
• Staat jouw naam in de Bijbel? Een gids van 231 namen