Is Tarotkaarten lezen een zonde, en zijn Tarotkaarten in strijd met het christendom?

Ja, het is een zonde, hoewel je tarot niet in de Bijbel zult vinden. De kaarten begonnen als een spel in het vijftiende-eeuwse Italië, lang nadat de Schrift was geschreven. Maar de Schrift verbiedt waarzeggerij, en het lezen van de kaarten voor de toekomst of voor verborgen kennis is waarzeggerij. Katholieke en orthodoxe leer beschouwen het als een zonde, zowel voor degene die de kaarten leest als voor degene die om een lezing vraagt, en de Heidelbergse Catechismus verbiedt “toverij, bijgelovige riten.”

Onder elke lezing ligt een oud verlangen om te weten wat er gaat komen. De Schrift beantwoordt dit in één vers dat tegelijkertijd een grens stelt en een geschenk geeft: “De verborgen dingen zijn voor de HEERE, onze God, maar de geopenbaarde dingen zijn voor ons en voor onze kinderen tot in eeuwigheid” (Deuteronomium 29:29). Wat God verborgen houdt, laten we bij Hem; waar Hij ons inzicht heeft gegeven, mogen we naar leven, en wanneer we wijsheid nodig hebben, nodigt Hij ons uit om Hem erom te vragen.

Tarot staat niet in de Bijbel, omdat het pas lang na het schrijven van het laatste boek van de Schrift bestond. De Morgan Library & Museum in New York, die in 2026 een tentoonstelling over de geschiedenis van tarot hield, zegt dat het begin van tarot “kan worden herleid tot drie vijftiende-eeuwse kaartspellen” die werden geschilderd in het atelier van de hofkunstenaar Bonifacio Bembo voor de Visconti- en Sforza-hertogen van Milaan. Ze waren, in de woorden van het museum, “oorspronkelijk bedoeld voor gebruik in een kaartspel.” Een kaart uit een Visconti-spel, nu in Yale, is gedateerd op 1441–42.

De prentkaarten, troeven genoemd, maakten gebruik van beelden die kijkers uit de Renaissance al kenden: Gerechtigheid met haar zwaard en weegschaal, de Tijd als een oude man leunend op een staf, de Keizer, de Paus en de Dwaas. Zoals de conservator van de tentoonstelling, Josh O’Driscoll, zegt: “In plaats van verborgen betekenissen te coderen, weerspiegelen deze kaarten een gedeelde culturele woordenschat.”

Het idee om de kaarten te lezen ontstond ongeveer drie eeuwen later, in Frankrijk. In 1781 betoogde de geleerde Antoine Court de Gébelin in zijn encyclopedie dat de kaarten de overblijfselen waren van een oud Egyptisch “magisch boek” vermomd als kaartspel, en in hetzelfde boek was de graaf van Mellet, volgens de Morgan, “een van de eersten die suggereerde dat de kaarten gebruikt konden worden voor waarzeggerij.” Het museum zelf zet het Egyptische verhaal opzij en stelt dat de “oorsprong van tarot niet in mystiek ligt, maar in de artistieke en intellectuele cultuur van de Italiaanse Renaissance.” Vanuit Frankrijk verspreidde de occulte lezing zich naar Groot-Brittannië, waar het Rider-Waite-Smith-spel in 1909 werd gepubliceerd; met dat spel, zegt het museum, werd tarot “stevig verankerd in de populaire verbeelding.”

wanneer	Wat er gebeurde	Waar de kaarten voor dienden
1441–42	Een kaartspel geschilderd voor de Visconti van Milaan (nu in Yale)	Een kaartspel
Ongeveer 1456–58	Bonifacio Bembo’s Visconti-Sforza-spel	Een kaartspel
1781	Court de Gébelins Egyptische theorie; Mellets methode van lezen	Waarzeggerij voorgesteld
1909	Het Rider-Waite-Smith-spel wordt gepubliceerd in Groot-Brittannië	Waarzeggerij verspreidt zich
vandaag	De Franse Tarotfederatie organiseert nationale kampioenschappen	Het spel wordt nog steeds gespeeld

De Bijbel verbiedt waarzeggerij, en dat staat het duidelijkst in Deuteronomium:

Onder u mag niemand worden gevonden die zijn zoon of zijn dochter door het vuur laat gaan, of die aan waarzeggerij doet, of aan wichelarij, of aan toverij, of die een bezweerder is, of die een geestenbezweerder raadpleegt, of een waarzegger, of die de doden raadpleegt. Want ieder die deze dingen doet, is een gruwel voor de HEERE; en om deze gruwelen verdrijft de HEERE, uw God, hen van voor uw ogen weg.

Deuteronomium 18:10–12 (Statenvertaling)

Twee verzen later geeft de passage de reden, en daarmee een belofte: “Want deze volken, die gij zult uit de bezitting verdrijven, horen naar de guichelaars en naar de waarzeggers; maar u heeft de HEERE, uw God, zodanig niet gegeven. Een Profeet uit het midden van u, uit uw broederen, als mij, zal u de HEERE, uw God, verwekken; naar Hem zult gij horen” (Deuteronomium 18:14–15). Israël moest dus luisteren naar de profeet die God zou verwekken in plaats van naar waarzeggers. In Handelingen predikte Petrus dat die belofte vervuld was in Jezus Christus (Handelingen 3:20–22).

Als tarot in die lijst ontbreekt, is dat alleen omdat niemand het nog had uitgevonden. Een lezing legt willekeurig getrokken kaarten neer en interpreteert ze als een boodschap over de toekomst, gevoelens of verborgen omstandigheden van een persoon, wat de handeling is die Deuteronomium waarzeggerij noemt. Een ander vers in hetzelfde boek trekt de grens die waarzeggerij overschrijdt: “De verborgen dingen zijn voor de HEERE, onze God, maar de geopenbaarde dingen zijn voor ons en voor onze kinderen tot in eeuwigheid” (Deuteronomium 29:29).

Noch de Katholieke, noch de Orthodoxe Kerk noemt de kaarten in haar formele teksten, maar wat beide leren over waarzeggerij dekt het tarot-lezen. De gereformeerde en lutherse catechismussen spreken in algemenere zin over hetzelfde.

De Katholieke Kerk

De Catechismus van de Katholieke Kerk behandelt waarzeggerij onder het eerste gebod: “Gij zult geen andere goden voor Mijn aangezicht hebben.” Paragraaf 2116 luidt:

Alle vormen van waarzeggerij moeten worden verworpen: het beroep doen op Satan of demonen, het oproepen van de doden of andere praktijken waarvan ten onrechte wordt aangenomen dat ze de toekomst “onthullen”. Het raadplegen van horoscopen, astrologie, handlijnkunde, het interpreteren van voortekenen en loten, de verschijnselen van helderziendheid en het beroep doen op mediums verhullen allemaal een verlangen naar macht over de tijd, de geschiedenis en, uiteindelijk, andere mensen, evenals een wens om verborgen machten gunstig te stemmen. Ze zijn in strijd met de eer, het respect en de liefdevolle vrees die wij alleen aan God verschuldigd zijn.

Catechismus van de Katholieke Kerk, 2116

Tarot wordt daar niet bij naam genoemd, maar een lezing is een van de “praktijken die ten onrechte worden verondersteld de toekomst te ‘onthullen’,” en de paragraaf begint met “alle vormen.” Horoscopen en astrologie worden in dezelfde zin genoemd, en we beantwoorden die op hun eigen pagina: is astrologie een zonde?

De Orthodoxe Kerk

Meer dan duizend jaar voordat iemand tarot las, sprak het orthodoxe canonieke recht al over waarzeggerij. Het Concilie in Trullo, gehouden in Constantinopel in 692, vaardigde 102 canons uit, en de Orthodoxe Kerk in Amerika legt uit dat haar uitspraken “door de Orthodoxe Kerk worden beschouwd als zijnde op hetzelfde gezagsniveau als de canons die door de eerste vier Oecumenische Concilies zijn aangenomen.” Canon 61 bepaalt dat “degenen die zich overgeven aan waarzeggers … om van hen te vernemen wat zij onthuld willen hebben” onderworpen moeten worden aan “de canon van zes jaar,” dat wil zeggen, een boetedoening van zes jaar. Dezelfde straf geldt voor “degenen die fortuinen en lotgevallen voorspellen.”

Eén orthodoxe parochie noemt tarot expliciet: de Archangel Michael Orthodox Church in Cleveland, een parochie van de Orthodoxe Kerk in Amerika, zegt op haar website: “Spelen met Ouijaborden, tarotkaarten, of naar waarzeggers en mediums gaan – zelfs als het puur voor de grap wordt gedaan – is in strijd met de leer van het orthodox-christelijk geloof en kan schadelijk blijken voor je spirituele groei en welzijn.”

Gereformeerde en Lutherse kerken

De Heidelbergse Catechismus van 1563, nog steeds een belijdenisgeschrift van de Christelijke Gereformeerde Kerk en de Reformed Church in America, legt het eerste gebod als volgt uit: “Dat ik, om mijn eigen zaligheid niet in gevaar te brengen, alle afgoderij, toverij, bijgelovige riten en gebeden tot heiligen of andere schepselen vermijd en schuw.” Voor “toverij” en “bijgelovige riten” citeert het Leviticus 19:31 en Deuteronomium 18:9–12, de verzen hierboven. Het kon tarot-lezen niet bij naam noemen, omdat het meer dan twee eeuwen voordat iemand in Frankrijk de kaarten gebruikte voor waarzeggerij werd geschreven.

Luthers uitleg van het Eerste Gebod in zijn Grote Catechismus noemt geen waarzeggerij, maar geeft wel een toets voor elk rivaliserend vertrouwen: “Datgene waarop u uw hart zet en waarop u uw vertrouwen stelt, is in feite uw god.”

In de katholieke en orthodoxe leer is het dat wel, omdat vragen om een lezing onder hetzelfde verbod valt als het geven ervan. De Schrift spreekt zowel tot degene die op zoek gaat als tot degene die het beoefent: “Gij zult u niet wenden tot de waarzeggers, en tot de duivelskunstenaars; zoekt hen niet, om u door hen te verontreinigen: Ik ben de HEERE, uw God” (Leviticus 19:31). Toen Israël werd aangespoord om dergelijke stemmen te raadplegen, antwoordde Jesaja met een vraag: “Zal een volk niet zijn God raadplegen?” (Jesaja 8:19). De Catechismus noemt het raadplegen en het toevlucht zoeken, wat een cliënt doet, en de canon van Trullo werd geschreven voor mensen die naar waarzeggers gingen om te vernemen “wat zij onthuld willen hebben.” De parochie in Cleveland past dit ook toe op een lezing die voor de grap wordt gegeven, want haar waarschuwing geldt “zelfs als het puur voor de grap wordt gedaan.”

De katholieke leer vraagt ook hoeveel schuld een persoon draagt. Het beschouwt een zonde pas als doodzonde wanneer de materie ernstig is en deze “met volle kennis en opzettelijke instemming wordt begaan,” en stelt dat “onopzettelijke onwetendheid de toerekenbaarheid van een ernstige overtreding kan verminderen of zelfs wegnemen.” Het voegt een grens toe voor iedereen die oordeelt: “hoewel we kunnen oordelen dat een daad op zichzelf een ernstige overtreding is, moeten we het oordeel over personen toevertrouwen aan de rechtvaardigheid en barmhartigheid van God” (Catechismus 1857, 1860, 1861). Iemand die een lezing liet doen zonder te weten wat de Schrift zegt, staat op een andere plek dan iemand die het wist en toch ging.

In één geval koppelt het Nieuwe Testament waarzeggerij aan een geest. In Handelingen ontmoetten Paulus en zijn metgezellen “een zekere slavin, die een geest van waarzeggerij had,” die “haar meesters veel winst bracht door waarzeggerij.” Nadat ze hen vele dagen was gevolgd, “Paulus, ontevreden zijnde, keerde zich om en zeide tot de geest: Ik gebied u in de naam van Jezus Christus, dat gij van haar uitgaat. En hij ging uit ter zelfder ure” (Handelingen 16:16–18). De Catechismus spreekt rustiger over het gevaar en zegt dat waarzeggerij “een wens verbergt om verborgen krachten gunstig te stemmen.”

Geen van beide teksten zegt dat een kaartspel enige eigen kracht heeft, en de oudste tarotspellen waren luxevoorwerpen die voor een hofspel werden geschilderd. Wat de Schrift en de kerken zorgen baart, is de handeling van het vragen naar wat God verborgen heeft gehouden.

Wat de Schrift, de catechismussen en de canon van Trullo verbieden, is het zoeken naar verborgen kennis, en geen van hen spreekt zich uit tegen een kaartspel. Tarot werd gemaakt om mee te spelen, en in Frankrijk heeft het spel nog steeds clubs, scheidsrechters en nationale kampioenschappen; een hand die voor punten wordt gespeeld, vraagt de kaarten niets. De hierboven geciteerde parochie in Cleveland is echter voorzichtiger en waarschuwt tegen het spelen met tarotkaarten, zelfs voor de grap.

Het gebruik van de kaarten als hulpmiddel voor zelfreflectie is moeilijker te beoordelen, en geen enkel hier geciteerd kerkelijk document gaat daar direct op in. De Heidelbergse Catechismus geeft wel een toets die past. Afgoderij, zegt het, is “iets hebben of bedenken waarop men vertrouwt in plaats van of naast de enige ware God.” Een afbeelding die een gedachte opwekt is één ding; een trekking waarop men vertrouwt om te zeggen wat er gaat gebeuren, of wat iemand anders voelt, is de waarzeggerij die Deuteronomium verbiedt.

De belofte die elke andere zonde dekt, dekt ook deze: “Indien wij onze zonden belijden, Hij is getrouw en rechtvaardig, dat Hij ons de zonden vergeve, en ons reinige van alle ongerechtigheid” (1 Johannes 1:9). In Efeze beleden de gelovigen in het openbaar: “Velen van degenen, die geloofd hadden, kwamen, en beleden, en verkondigden hun werken. Velen ook van degenen, die ijdele kunsten gepleegd hadden, brachten de boeken bijeen, en verbrandden ze voor allen” (Handelingen 19:18–19). Katholieken en orthodoxen brengen het naar de biecht, en iedereen kan het in gebed naar God brengen; deze gebeden na het zondigen geven er woorden aan.

Het concilie dat de boetedoening van zes jaar vaststelde, vertelde biechtvaders ook hoe ze dergelijke regels moesten gebruiken. In zijn laatste canon, geciteerd door de Orthodoxe Kerk in Amerika, moet de herder “de schapen noch in de diepten van wanhoop storten, noch de teugels zo vieren dat ze tot een losbandige levenswijze worden geleid.”

Petrus' raad voor elk gesprek over geloof is van toepassing: “weest altijd bereid tot verantwoording aan een ieder, die u rekenschap eist van de hoop, die in u is, met zachtmoedigheid en vreze” (1 Petrus 3:15). Zachtmoedigheid laat geen ruimte voor spot of angstverhalen. Een gesprek kan beginnen bij wat beide mensen kunnen controleren, zoals de geschiedenis hierboven: de oudst bekende spellen werden gemaakt voor een spel aan een hof in de Renaissance, en hun Egyptische verleden was een theorie die in 1781 werd gepubliceerd. Wat Petrus ons vraagt te geven, is de reden voor onze eigen hoop.

De Catechismus geeft, vlak voor de paragraaf over waarzeggerij, de andere helft van de leer: “God kan de toekomst onthullen aan zijn profeten of aan andere heiligen. Toch bestaat een gezonde christelijke houding erin zich vol vertrouwen in de handen van de Voorzienigheid te leggen voor alles wat de toekomst betreft, en alle ongezonde nieuwsgierigheid daarover op te geven” (Catechismus 2115). Jezus zei hetzelfde in minder woorden: “Wees dan niet bezorgd over de dag van morgen, want de dag van morgen zal voor zichzelf zorgen” (Mattheüs 6:34).

Voor een beslissing die nu genomen moet worden, geeft de Schrift een directe uitnodiging: “Indien iemand van u wijsheid ontbreekt, dat hij ze van God begere, Die aan allen mildelijk geeft, en niet verwijt; en zij zal hem gegeven worden” (Jakobus 1:5). Verwijten is uitschelden. Deze gebeden om richting in het leven verwoorden dat vragen. De verborgen dingen behoren nog steeds aan de HEERE, en Hij verwijt degene die tot Hem komt en vraagt niets.

---

• 18 Bijbelverzen over hekserij en de reden waarom de Schrift het verbiedt
• 21 KJV Bijbelverzen over toverij
• 17 Bijbelverzen over astrologie
• Wat de Bijbel zegt over heksen, en wat hij niet zegt
• Is manifesteren een zonde?
• 17 Bijbelverzen over angst voor de toekomst